Vaarwel 2017

Vaarwel! Vaar wel!

Vaarwel. Het is een afscheidsgroet met een nogal definitieve lading.
Ga ik dat woord ontleden in “Vaar wel!”, dan klinkt het heel wat positiever.
“Behouden vaart!’ Dat het je goed moge gaan, welke kant je ook op gaat.

“Ga met God” is er ook zo een. Je wenst iemand toe dat God zijn gezel zal zijn, de weg-wijzer, de gids. De Franciscaanse groet “Vrede en alle goeds” is ook zo’n wens die verder reikt dan het standaard “Tot ziens!” Ook het “Vaarwel 2017” reikt verder en gaat dieper, zeker voor iedereen die deze column leest. Mijn laatste column in de laatste UCEA.

En daarom: vaarwel CHJC, vaarwel UCEA. Het is einde verhaal.
Het is een verhaal dat 34 jaar geleden begon. Lief en leed kwamen voorbij. Er werden nieuwelingen ontvangen, zoals ik. Vol schroom begaf ik mij op het nieuwe levenspad dat homoseksueel gekleurd werd met die Bijbelse regenboog. Nooit zal ik een verhaal beter begrijpen dan dat verhaal van die regenboog: NOOIT meer zal God de mensheid verwoesten. En mocht Hij het toch in z’n bol halen, dan roept de regenboog Hem weer tot de orde. Een mooiere Bijbelse belofte is niet denkbaar!

Ik kan mijn hele nieuwe wandeling door CHJC-land gaan neerpennen. Dat wordt een lang verhaal. En zo heeft iedereen een verhaal, vaak langer als je zelf aanvankelijk denkt. CHJC heeft ongelooflijk veel betekend voor velen. Delen van elkaars geloof. Praten over God, Bijbel, Jezus. Op zoek naar bevestiging, geluk, liefde, vriendschap, genegenheid, gezelligheid, intimiteit, warmte, noem maar op. Vele vriendschappen voor het leven ontstonden er. Ik mocht binnen CHJC de liefde van mijn leven vinden. En zo zijn er vele mooi en ontroerende verhalen en herinneringen!

Daarom ook ben ik verdrietig. Omdat CHJC straks niet meer bestaat. Er komt iets nieuws. Vage contouren, mistigheid en onzekerheid. Een mening van leden wordt gevraagd om 1 minuut voor 12…! En op 1 januari 2018 moet het er zijn…?

De weg er naar toe was niet netjes. Dit is politiek uitgedrukt. Het kan ook anders verwoord worden. Lees mijn visie in “Crisis” en mijn commentaar in “ALV-terugblik” van 2016 nog maar eens terug. Maar ik hoorde ook veel geluiden in het afgelopen jaar uit den lande. Een kleine greep: “Er is een coupe gepleegd.” / “Het is puur een vijandige overname.” / “ ‘We blijven in gesprek met mensen die een andere mening hebben’ werd er vorig jaar gezegd, maar ik wist toen al dat ook dat voor de buhne was.” / “Wat er straks komt? ContrariO 2.0 !”
De sterkste opmerking ontving ik daags voor de ALV van 4 november: “Gaan jullie morgen nog naar de uitvaartplechtigheid van het CHJC?”
Alvorens ik ook goede wensen wil uiten, geef ik graag eerst deze heldere ontboezemingen middels deze laatste column in deze laatste UCEA mee aan de nieuwe bestuurders van de nieuwe vereniging ter bezinning en lering.

Maar ik wil nu óók wat anders kwijt:

Vaar wel!
Vaar wel, nieuwe club!
Vaar wel, nieuw verenigingsblad!
Vaar wel, kies het ruime sop van de veelkleurigheid!
Vaar wel, met een zekerheid die zelfs de Bijbelse zekerheid overstijgt!
Vaar wel! Behouden vaart! Ga met God! Vrede en alle goeds!

Advertenties

#ikbenverbonden

Een twitterkennis wil een beweging op gang brengen, die gevaarlijke tendenzen in onze huidige maatschappij wil onderkennen en daar tegenwicht aan wil bieden door medemenselijkheid en opbouwende gebeurtenissen naar de voorgrond te halen. Evenals zijn website noemt  hij het, mèt de twitter-hashtack: #ikbenverbonden.

Reversspeld #ikbenverbonden. ©#ikbenverbonden

Ik stuitte op nòg iets vergelijkends: de website ‘Tevredenlander’. Het wil mensen aanzetten om positieve dingen en zaken waar zij tevreden over zijn voor het voetlicht te brengen. Dus niet eindeloos zeuren en mopperen, maar ondanks de moeilijke kanten van het dagelijkse leven juist de positieve kant belichten.

Gezien alle verharding in de maatschappij, het opkomend populisme in Europa, het flinterdunne respect jegens minderheden, de naweeën van de crisis, de ommezwaai richting een dictatuur die in Turkije gaande is, etc. zoeken de meeste mensen meer als anders naar positief nieuws en opbeurende activiteiten. Het fleurt het dagelijkse leven gelijk op!

Verbonden zijn kan op legio manieren. Verbonden zijn met je bloedverwanten is een groot goed, al is het loslaten van volwassen wordende kinderen een hele kunst, een kunst die niet iedereen beheerst. Verbonden zijn met mensen in nood: alleen al jezelf indenken hoe jij je zou voelen als jij in hun schoenen zou staan moge voldoende zijn om mededogen met hen te hebben.

Buitenlanders die naar Nederland komen en zich hier blijvend willen vestigen doorlopen een flink traject, waaronder een taal- en inburgeringscursus. Dat is een hele kluif, maar het creëert meer en meer verbondenheid met ons en ons land. Ik neem aan dat Nederlanders die naar elders vertrokken dat daar eveneens voor de kiezen kregen en krijgen. Je wilt per slot van rekening dat die nieuwe omgeving jouw thuis wordt, het liefst tot in je vezels.

Ondanks de nestgeur snap ik niet dat Nederlandse Turken mogen/gaan stemmen voor de politiek in Turkije. En ik snap dus ook niet waarom geëmigreerde Nederlanders, zelfs tot aan de andere kant van de aardbol, zich door middel van stemmen bemoeien met de Nederlandse politieke situatie. Oh wacht, zou hun pensioen in gevaar kunnen komen? Of hun medische zorg? Of uitkering? Mag ik een vraag stellen? Waarom vertrek je dan?

Als ik, als homoseksueel, naar een Islamitisch land ga zal ik op mijn hoede moeten zijn. Als ik niet uitkijk zal het daar slecht met mij aflopen. Daar ga ik dus niet naar toe. Rusland is ook een probleem. Je kunt je daar als homoseksueel niet nèt zo vrij gedragen als in Nederland. Je moet er op je hoede zijn. Geen regenboogarmbandje dragen (zoals ik hier doe), want dat is ‘propaganda’ voor homoseksualiteit. Rusland moet een geweldig mooi land zijn, maar ik ben huiverig om daar op vakantie te gaan.

Moet ik als homoseksueel dan bang zijn voor de toestroom van vluchtelingen die de Islam als geloof hebben? De wildste verhalen en scenario’s worden via de snelle media van tegenwoordig probleemloos gehoord en verspreid. Nee, daar ben ik niet bang voor. En ik ben ook niet bang voor een definitieve ontwrichting van onze polder-politiek door het populisme. Of dat onderbuikgevoelens en het kortstondige roeptoeteren en haatzaaien politiek gezien vaste grond gaan krijgen. Ik heb het volste vertrouwen in de degelijke bescherming door onze parlementaire democratie. Ik voel wel de onrust, ook in mijzelf. En ik ben ervan overtuigd dat de rust niet terugkeert als de grenzen dichtgaan voor buitenlanders, waar ik op tegen ben. Net zo min als grenzen dicht gaan voor de stembiljetten van mijn vroegere medelanders, iets wat ik eigenlijk wel een goed idee vind.

Vroeger las ik “God zij met ons” op de gulden. Nu lees ik het nog steeds op ons Nederlandse twee-eurostuk. Een traditie, verbonden met de huidige tijd. Blij dat ik in Nederland woon. Ik ben een Tevredenlander!

ALV-terugblik

Op zaterdag 29 oktober jl. vond de jaarlijkse Ontmoetingsdag plaats van ons CHJC in de Goede Herder-kerk in Nijkerk. Deze dag stond geheel in het teken van de ALV, de Algemene Leden Vergadering.

Zelden ben ik met zoveel schroom naar een ALV gegaan als die dag. Ik had per slot van rekening een kritisch stuk (“Crisis“) geschreven in de vorige UCEA waarin ik mijn mening en zorgen ventileerde over een mogelijke fusie van CHJC met ContrariO. Naast veel adhesie op mijn stuk kreeg ik ook een paar kritische kanttekeningen per email. Had ik mij wat vergaloppeerd? Was ik te ongenuanceerd geweest? Allerlei discussie-scenario’s en -strategieën spookten door mijn hoofd.

En wat was in Godsnaam het doel van het ALV-programma? Eerst bij elkaar komen, vervolgens in workshops e.e.a. bespreken en vervolgens weer bijeenkomen voor het slotstuk van de vergadering. In vervolg op mijn kritische stuk had ik een voorgevoel.

Zover was het nog niet. Eerst maar eens 180 kilometer wegkloppen…..

Lees meer over dit bericht