Zalig Pasen

Bijna ieder jaar wel herdenk ik belangrijke gebeurtenissen, mooie of verdrietige momenten uit mijn eigen leven. Die laat ik graag verlichten met het licht van een mooie huispaaskaars, die ik via mijn parochie kan aanschaffen. Dit is ‘ie dan voor 2018, gezegend in de Paaswake.

Een kruis, een boot, een duif, een paar Grieks tekens…
De ark van Noach?
Of een boot in een storm?
Een duif die vrede aankondigt?
Een kruis waaraan onze zonden genageld zijn geweest?
Tekens van een ‘begin’ en een ‘einde’?

Beeldt dat alles ons leven uit? Een bootje in de storm of juist in kalm kabbelend water, een ark om te overleven, een duif die inderdaad wellicht vrede als boodschap brengt? Of komt ‘ie ons vroeg in de morgen irritant wakker koeren?

Toen het water gezakt was strandde de ark en kon het nieuwe leven aanvangen. Met de vredesduif in het vizier ligt er een nieuwe wereld aan onze voeten.
En zolang wij het kruis van het leven niet zwaarder maken dan Jezus bedoelde (ja luister goed, Kerken, medemensen èn ikzelf…!) is het een mooi teken van overwinning op dood, zonde, onbarmhartigheid en machtswellust.

Dan ook durf ik zonder schroom nu te geloven in een goddelijk begin en goddelijk einde (Alpha en Omega) van de schepping en van mijn leven. Hopelijk geloof ik dat ook nog als ik ècht voor die drempel sta…

Zalig Pasen!!

Advertenties

Kunnen wij Jezus navolgen?

Preek Verzorgingshuis
3e Zondag door het jaar, Jaar B, groen
1e Lezing (Bijbel in Gewone Taal): Jona, hoofdstuk 3, vers 1-5 en vers 10
Evangelie (Naardense Bijbel): Marcus, hoofdstuk 1, vers 14-20.

Beste mede-gelovigen,

U hebt allen een lang en arbeidzaam leven achter de rug. Zorg voor een goed inkomen, zorg voor een gezin. Lang niet alles was even gemakkelijk. Ongetwijfeld bent u meer dan eens met veel tegenzin aan een taak begonnen.

“Jezus roept zijn leerlingen, die vissers zijn, om Hem te volgen.” De afbeelding is overgenomen van de website van de Belgische zustercongregatie van Sint Andreas. De afkomst van de afbeelding stond er niet bij vermeld. Gezien het feit dat hun congregatie ook gemeenschappen heeft in Afrika en Latijns-Amerika zou deze afbeelding uit één van die werelddelen kunnen komen. ©Congregatie van Sint-Andreas

 

Lees meer over dit bericht

Hoe levens verlopen…

 

In de oorlog ’40/’45 leerde mijn (in 1994 overleden) moeder een jongedame kennen die haar beste vriendin werd. Die vriendin ging later trouwen. Haar man had een leuke broer. Die werd het eerste liefje van mijn moeder. Die liefde zette niet door. Haar ex-liefje trouwde met de echte liefde van zijn leven. Toen leerde mijn moeder mijn pa kennen. Zij trouwden ook.

Wij verhuisden naar de plaats waar ik opgroeide en zij bleken in hetzelfde blok enkele deuren verderop te wonen. Zij werden ‘oom’ en ‘tante’, evenals zijn broer en die beste vriendin met hun twee dochters (waarvan een dochter zwaar gehandicapt) in diezelfde woonplaats. Die beste vriendin werd jarenlang ziek. Reuma. Alles werd krom aan haar, behalve haar geest en opgewektheid. Op haar graf staat: “Het zijn niet de sterkste vogels die het mooiste fluiten.”

Hij hertrouwde en zijn vrouw verloor haar geheugen.
Ondertussen verhuisde ma’s eerste liefde met zijn vrouw. Wij ook. En toeval? Ook nu vlak bij elkaar.
De zwaar gehandicapte dochter van mijn ‘oom’ stierf. Zijn tweede vrouw stierf. En toen mocht hij naar de Hemel. Onder zijn naam staat: “Een gelukkig en bevoorrecht mens.”

Wij vlogen uit huis, mijn moeder stierf, mijn vader hertrouwde en verhuisde.
Ma’s eerste lief met zijn vrouw bleven. Maar haar geest wordt steeds vager, mistiger…
En nu dan, vandaag, draag ik haar grote liefde, de vroeger lief van mijn overleden moeder, ten grave.

Hoe levens verlopen…