Corona corrigeert

Coronavirussen zijn virussen waarbij een corona (krans) te zien is wanneer ze door een elektronenmicroscoop worden bekeken. ©️CDC/Dr. Fred Murphy

Corona corrigeert

Sars, kanker, griep, lepra, Mexicaanse Griep, Pest, HIV, Ebola, Corona….
Soms treedt in de natuur een corrigerende factor in werking. Levende organismen passen zich aan aan veranderende omstandigheden. Ik schaar mij met velen achter de wetenschap dat de natuur zich blijvend schept. En ik durf daar dan zeker wel God aan het begin ervan plaatsen.

Maar voor mij is Gods Schepping niet zo statisch ontstaan als de Bijbel omschrijft. En God is voor mij zeker geen tovenaar en sarcast die iemand geneest, straft, ziek maakt of de dood injaagt.
God staat in mijn ogen naast mensen in hun geluk en in hun onmacht.

Corona is geen straf van God omdat er teveel homoseksuelen zich zo ‘ranzig’ gedragen tijdens GayPrides. Anders zou God net zo goed ook de heteroseksuelen moeten afranselen omdat zij er misschien nog veel meer buitensporige levenswijzen op nahouden, ten nadele van de LHBT-gemeenschap. We zoeken graag zondebokken, maar kijken zelden in de spiegel…

Corona laat zien dat wij niet alles in de hand hebben en God evenmin. In de miljoenen jaren dat de wereld bestaat zijn er talloze rampen geweest die de wereldbevolking gedecimeerd hebben. De sterksten overleefden en gaven het leven weer door. Het is de ‘Circle of life’, zoals dat zo prachtig in ‘The Lion King’ wordt verhaald en verbeeld.

Maar ja, wij mensen zijn slimmer geworden. De wetenschap vliegt met sprongen vooruit en anti-stoffen zijn in staat om vele ziektes af te remmen en zelfs te genezen. Het goede daaraan is dat wij langer mogen leven, in relatief goede gezondheid. Maar ouderen worden soms ook langer in leven gehouden, terwijl hun kwaliteit van leven meer en meer afneemt. Ja, er zijn meer mensen dan wij denken die verlangen naar de dood, maar ondertussen door geweldige medicijnen en uitvindingen langer blijven doorleven. Zonder die medicijnen en uitvindingen waren zij al lang niet meer onder ons. Is het raar dat daardoor en door de uitwassen in onze gezondsheidszorg de onkosten voor diezelfde gezondheidszorg de pan uitrijzen?

Van de ene kant is het te prijzen dat onze gezondheidszorg de Corona met alle middelen die zij heeft aanpakt en probeert in te dammen. Van de andere kant corigeren wij de corrigerende werking van de natuur. Best tegenstrijdig. Misschien wel net zo tegenstrijdig als het aantal doden door bijvoorbeeld Corona en de honger in de wereld.

Wij zijn beschaafd, zeggen wij. Wij, Nederlanders, zijn een nuchter volk. Ondertussen hamsteren we alle supermakten leeg in angst om het onbekende dat mogelijk komen gaat, gezien wat er in andere landen zich afspeelt aan afschuwelijke taferelen rond quarantaine en verplichte isolatie.

Corona is wèl een gigantische hulp en stimulator om versneld de natuur en het milieu op orde te brengen. De lucht in China is lange tijd niet meer zó schoon geweest als nu het geval is. De uitstoot door vliegtuigen keldert gigantisch. Files zijn opgelost nog vóór wij met z’n allen 100 kilometer per uur gaan rijden. Die Corona toch…!

En toch: we gaan Corona corrigeren. Vallen we daarna terug in ons oude leefpatroon? Of worden we inventief met oplossingen op lange termijn? Spannend. Net zo spannend als het verdere verloop van de Corona -crisis, veroorzaakt door een miezerig virusje, dat zich voortplant met een snelheid waar voorstanders van grote gezinnen en mega-voortplanting slechts van durven dromen…

Waarschijnlijk zitten we op dit moment nog maar in de beginfase ervan. En wat volgt er na deze Corona? We zullen het zien.
Eén ding staat voor mij vast: God lijdt met ons mee. En als wij zorgen voor elkaar in ons doen en in ons laten, dan zijn wij mede die handen van God. Moge dat ons door deze crisis heen helpen!

Waar gaat onze reis naar toe?

Station Amsterdam Sloterdijk. ©️Emmanuel

Wij zijn geen fan van Danny Vera. Toch spookt zijn (zeker niet onaardige) song “Rollercoaster” de afgelopen weken geregeld door m’n hoofd. We zijn in een rollercoaster beland door de onverwachte gezondheidswending van m’n schoonmoeder. Veel geregel, overleg en onverwachte zaken, welke vragen om snel te schakelen. En soms schakel je mis, met de kennis van de dag erna. Daarbij komt de curator-zorg voor m’n schoonzus-met-beperking en m’n dementerende schoonvader. En dat alles niet echt om de hoek…

Terwijl ik alweer een keer alleen met de trein reis rond onze zorg-perikelen en staar naar het spoor dat in de verte ‘verdwijnt’ komt de kop van dit stukje in m’n gedachten. Mn blik is kenmerkend voor de vele vragen, angsten en onzekerheden die in deze onstuimige periode door onze hoofden razen. Met of zonder geloof: het blijft een vraag die pas antwoord krijgt als dat onbekende antwoord werkelijk aan ons geschiedt. Het is aan ons om te schakelen, te handelen, te beslissen en hopen op het goede van onze keuzes. En vaak hebben we niet te kiezen. “Het leven gebeurt aan ons zoals we het niet gepland hebben.”, leerde ik van m’n goede meester Jan.

Dat ongewisse, dat mistige, die donkere tunnel, dat zwarte gat… We zoeken naar invulling, nut, reden, betekenis… We kunnen het ongeluk afschuiven op God. Hij bestuurt onze wereld, toch? Hij leidt ons leven, toch? Maar waarom zou ik Hem dan aanroepen om het ongeluk van mij weg te nemen? Is Hij sadistisch of zo? Of: als Hij zo machtig is, waarom neemt Hij dat ongeluk niet van mij weg?

De mensen hebben van God een karikatuur gemaakt: een rare uitbeelding van een inbeelding. Op een machtige God loop ik vast. Ik loop echter niet vast op de natuur waarin wij leven, waaruit wij voortgekomen zijn, waarin leven en dood onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en waarvan ik best durf te geloven dat God dat geschapen heeft in die lange, lange evolutie. En de verbondenheid van leven en dood zie ik in het leven van Jezus en in ieder mens die de grens van leven en dood overgaat of overging. Zorg hebben voor elkaar in alle levensfases is een leerschool van hem voor samen-leven, voor dat moeilijke schakelen, handelen, beslissen, hopen en kiezen.

En ik geloof dat God daar niet als een sadist of boeman boven staat, maar naast ons is als steun en toeverlaat, al dan niet zichtbaar en tastbaar in die zorgende handen en medelevende mensen om ons heen. Ziekte, dood… Het hoort erbij. Jezus leed ook, liet zien dat wij niet alleen hoeven te lijden. Ook al dragen wij veel leed (schijnbaar) alleen.

Ik heb mooi praten. Ik ben gezond en geniet van leven en liefde. En toch heb ook ik die vraag: Waar gaat onze reis naar toe? Nu ben ik onderweg naar huis. Maar ook naar het einde van mijn leven. Wanneer? Weet ik niet. “Niemand weet hoe laat het is”, zong Youp van ‘t Hek ooit in een Oudejaarsconference. Ik wacht niet af. Ik leef, heb lief, hef het glas en zolang ik goed in m’n vel zit, kan ik ook goed zijn voor een ander.

En ik denk aan mijn goede moeder-Zaliger, die op haar sterfbed door pijn en lijden heen wijze levenslessen meegaf van mededogen, zorg voor al onze naasten, vreedzaam samenleven en geloof. Een Heilig voorbeeld van waar onze reis naar toe gaat. Biedt dat perspectief? Ik probeer dat spoor te volgen, dat schijnbaar oneindige spoor…

Bede

“Piëta” (De dode Jezus in de armen van z’n moeder Maria)©️Albert Servaes, 1921

De grote waarde van het leven
besef je vaak
wanneer een ander het af moet geven

Het einde van een levensverhaal
voor de zoon van een collega.
Een ongelukkige val bleek fataal,

hoop en vrees vulden z’n laatste dagen.
Dertig jaren jong,
zijn ouders met geloof en vragen.

Een dode zoon in moeders armen,
een vader vol van tranen,
samen zoekend naar erbarmen.

Geef hun licht, geef hem Licht.
Draag ieder door de dagen
naar leven en uitzicht.