Van As tot Ei

Ik was gewoon om òm de maand een column te schrijven voor het verenigingsblad UCEA van CHJC. CHJC is echter gefuseerd met ContrariO tot ChristenQueer. Die naam alleen al is een column waard.
Maar…kòmt er wel een nieuw verenigingsblad, wat de enige manier is om àlle Christelijke leden-die-buiten-de-geëigende-banen-leven (=Queer) te bereiken? En dus…kòmt er wel een nieuwe column?
En…waar zou mijn nieuwe column dan over moeten gaan?

Met de onwetendheid over het moment van verschijning van een nieuwe verenigingsblad kan een actueel onderwerp alweer achterhaald zijn. Ik kan wel wat gezelligs over de As van de Veertigdagentijd gaan neertikken om vervolgens bij een Ei uit te komen, maar misschien wordt het pas Pinksteren en heeft de Geest het Ei ingehaald.

Spontaan herinner ik mij nu ineens een geestig ei. Ja, hoe kom ik erop. In mijn vroegste jeugd had je van die apparaten bij winkels, waar je met een geldstukje een speelgoedje, verpakt in een soort van plastic ei, uit kon trekken of draaien of automatisch laten vallen in een opvangbakje. Ooit ‘trok’ ik een ei met (eufemistisch geschreven) ‘sieliepoetie’ erin. Voor zover mijn geheugen reikt was dat een soort zachte slurrie die net niet kleefde aan je vingers en waar je dus mee kon knoeien zonder te knoeien. Ik weet dat ik toen dol op dat schijnbaar vieze goedje was. Toen ik wat ouder was heb ik de stiekeme hoop gehad het ooit nog eens te pakken te krijgen, maar het scheen kennelijk vergane glorie te zijn…

Mijn vroegste belevingen van Pasen schaar ik ook onder de noemer ‘vergane glorie’. De glorie van Pasen drong niet tot mij door en waarom ik eieren moest kleuren heb ik ook nooit gesnapt, laat stáán dat ik er genoegen in vond om mij de pleuris te zoeken naar moedwillig verstopte eieren, binnen of buiten. Chocolade-eitjes lus ik echter nog altijd. Alleen vreet ik er geen kilo-knallers meer van in recordtempo. Ook die eitjes-orgies zijn vergane glorie.

Dat ik langzamerhand de ware glorie en grootsheid van het Paasfeest ben gaan ontdekken en ervaren, doet niets af aan mijn vraagtekens bij die eieren als teken van nieuw leven. Ik kan nog wel meer dingen bedenken die tekenen in zich dragen van nieuw leven: je coming-out, tulpen, je allereerste lange natte diepe hartstochtelijke zoen, bloemetjes, je eerste (bewuste) orgasme, bijtjes, je eerste huwelijksnacht, lammetjes in de wei, de dag waarop je nieuwe levenskeuze gestalte kreeg, etc.

En ja, het leven schrijdt voort, ook mijn geloof…
Ik krijg steeds vaker de kriebels als bepaalde gelovigen zo expliciet rechtlijnig en onbetwistbaar dogmatisch met mij willen praten (nee, níet discussiëren) over Jezus als onze Heiland en Verlosser. Ik vul die ‘verlossing’ ook graag wat anders in: Jezus verlost mij van een heleboel farizeïsche geloofsballast èn van het zonde-oordeel. Als mèt Jezus ook de zonde gekruisigd werd, zeik dan niet meer over zonde! Schuif je eigen stommiteiten niet af op de zogenaamde zondeval of op een ‘duivel’, maar pak een spiegel, kijk erin en ga dan lekker zitten schelden op jezelf. Dat helpt je tevens om zaken die je om je heen verkeerd ziet gaan uiteindelijk scherper en helderder te benaderen en te benoemen, omdat je eerst jezelf hebt bekritiseerd.

Jezus leerde ons om af te rekenen met farizeïsch gedrag, zonde en duivel, eigenmachtig handelen en vooral: niemand in de kou laten staan. ‘Zonde’ als je niemand het leven gunt zoals God het geschapen heeft! Dàt is verrijzen ten voeten uit, dankzij Jezus!

En hiermee zou het eerste column-ei gelegd kunnen zijn voor het nieuwe contactblad van de nieuwe vereniging “ChristenQueer”, ware het niet dat er noch een blad, (en dus) noch een column is. De benaming ‘ei’ draagt verschillende betekenissen in zich. Ik laat het aan de lezer dezes over om een bepaalde ei-betekenis aan de nieuwe club, het mogelijk nieuwe contactblad of aan mijn schrijfsels toe te kennen. De mooiste is natuurlijk, vooruit dan maar, die van dat nieuwe leven: een nieuw leven voor de vereniging en voor een nieuw actueel lijfblad, verrezen uit het stof en de as.

En hopelijk niet met de ondefinieerbare samenstelling van die ei-‘sieliepoetie’…
Afwachten…

Advertenties

Juicht alléén voor de Heer

Jumbo bedacht een actie om de winkel-portemonnaie te spekken. Het WK-voetbal is dan natuurlijk voor menig winkelketen een perfecte aanleiding, dus ook voor Jumbo. Couturier Roy Donders mocht een oranje WK-pak ontwerpen, dat tot “Juichpak” gedoopt werd. De kas van Donders werd dus ook dondersgoed gespekt. De geldstromen die direct of indirect met het WK-voetbal (of welk sportevenement dan ook) te maken hebben roepen al jaren de nodige vraagtekens op, maar daar gaat het hier niet om.

Jumbo heeft al een aardige landelijke dekking en dus streek Jumbo ooit ook neer in Barneveld. Barneveld ligt in de zogenaamde ‘Bible-belt’, een woongebied van strenggelovige Christenen die als een strook door Nederland loopt, vanaf Zeeland tot in West-Overijssel.

In Barneveld trok Jumbo de zojuist opgezette actie haastig in. Alle teksten, posters, slogans en artikelen werden in recordtempo voortijdig weggehaald, want het zou de gelovigen wel een tegen het hoofd kunnen stoten. Tenminste, deze versie wordt graag binnen ultra-gereformeerd Nederland gebezigd. Inderdaad, goed lezen blijkt een hele kunst te zijn….

Er hebben enkele gelovigen geklaagd over deze actie. Over het precieze aantal klagers gaan ook al de wildste geruchten: van enkelen tot “de wereld was te klein in Barneveld”, wat kan duiden op een massale orthodox-Christelijke oploop bij de plaatselijke Jumbo-super. Hoeveel het er waren? In ieder geval viel de ‘gristelijke’ goegemeente over de achternaam (!) van Roy Donders…! Jawel!

Als u mij vraagt wat daar onchristelijks aan is, moet ik u het antwoord schuldig blijven. Dat er binnen de Rooms-Katholieke Kerk een Nederlandse Zalige, Peerke Donders uit Tilburg als een voorbeeld van een groot gelovig en dienstbaar mens aan de (RK-)gelovigen wordt voorgehouden laat bij mij de twijfel over de onzuiverheid van deze naam alleen maar toenemen. De uitleg die gegeven wordt: de slogan ‘we geven ze op hun donders’, een knipoog naar de achternaam van de Brabantse paillettenkoning, roept bij de gelovigen een associatie op met de duivel.

Jaja! Ooit was ik in Den Haag naar een kerk geweest die het dichts lag bij mijn toenmalige woning. Ik wist dat het een protestantse kerk was, dus ik nam mijn “Liedboek voor de Kerken” mee. Fout, helemaal fout! Men zong er nog een oude hele-noten-berijming uit ergens de jaren ’30 van de vorige eeuw. Ach, niks mis mee, maar het duurt dan allemaal wat langer. Het duurde ook nogal wat langer door de preek, waarin de vloer werd aangeveegd met het WK-voetbal van dat moment. De kleinzoon van de dominee liet vol trots zijn pas vergaarde oranje pet zien, waarop de dominee zei: “Hij staat je niet.” Waarop kleinzoon-lief in al zijn onschuld zei: “Jawel hoor, kijk, ik kan hem ook met de klep naar achteren doen. Gááf!” Maar opa was onheilspellend helder: “Op een Christen-hoofd past geen Oranje pet!!” Bij het aanhoren van deze (eerlijke, maar verder totaal van opvoedkundige onwijsheid getuigende) bekentenis zakte ik wat verder weg in de kerkbank, nog nèt een kreet van totale verbijstering inslikkend!

U snapt al waar ik heen wil? De weerzin tegen een oranje Roy Donders-juichpak zit dieper. De afschuw van al die oranje prullaria en dito gekte is fundamenteler. Afgezien van het feit dat de oranje kleur in ons land een uiting is van onze band met ons Vorstenhuis en waar de kleur oranje ook binnen de streng-Christelijke leefwereld gebruikt wordt voor uitsluitend (!) dat doeleinde, is elke andere band van die kleur des duivels, want het staat synoniem voor een losgeslagen leefstijl, een soort van carnaval, dat je binnen de gereformeerde wereld niet mag/zult aantreffen.

In zekere zin begrijp ik de weerzin tegen deze oranjekoorts! U zult die bij mij evenmin aantreffen, laat stáán één van 105.000 (inmiddels uitverkochte) oranje juichpakken van de homoseksuele (oeps!) Roy Donders. Maar wie het wil aantrekken: mijn zegen heb je. Maar ga mekaar niet knechten met de Bijbel in de hand, al zal ze dat in de Bible-belt, inclusief de strenge kerkgangers in Barneveld, worst wezen. Zij bashen (dwz: onderuit halen) die wereldse en duivelse WK-uitwassen en vinden het dan raar dat hun geloof door de andere partij gebashed wordt. Tja…

Kom, laten we de strijdbijl begraven! Zullen we er met z’n allen een vredesbiertje op drinken? Duvel (sic!) bijvoorbeeld? Gewoon verkrijgbaar in de Barneveldse Jumbo….