Het komt goed

‘Ons’ vliegtuig, de Boeing 747-406, genaamd “The City of Bangkok”. ©Marcel Hohl, JetPhotos

In de afgelopen driekwart jaar bereidden mijn partner en ik een reis naar Canada voor: de ultieme droom van mijn schoonzus-met-beperking om haar familie aldaar te bezoeken. Op het moment dat ik dit schrijf zijn wij halverwege de vliegreis richting Toronto.

Reisdetails: vliegsnelheid 985 km/u, vlieghoogte ruim 11 kilometer, buitentemperatuur -48 graden Celsius.

Dat het een hele klus zou worden stond als een paal boven water en dan nòg ontdek je telkens weer kleine details en belangrijke zaken die om aandacht en bijstellen van de oorspronkelijke verwachtingen vragen. Zoals bijvoorbeeld het online aanmelden van je komst bij de Canadese overheid via een ETA (soort van digitaal visum, sinds 2013 van kracht). Of het verplicht moeten boeken van en dus betalen voor Bussiness-Class, omdat mijn schoonzus door haar beperkingen en beenspalken niet in de Economy-Class kan en mag zitten. Of het extra boeken van een overnachting, omdat een mindervalide wordt aanbevolen om 4 uur voor het daadwerkelijke vertrek van hun intercontinentale vlucht zich te melden op Schiphol bij de incheckbalie, in ons geval om 05.45 uur. Of het vervoer naar Schiphol, als blijkt dat het aangeboden vervoer, na de extra geboekte overnachting bij Hotel Schiphol A4 (vd Valk), niet toegankelijk is voor mindervaliden-met-rolstoel. Of als er doemscenario’s ter sprake komen over de je-kunt-er-je-kont-niet-keren zo krappe vliegtuigtoiletten, die voor mindervaliden al helemaal niet te gebruiken zouden zijn en er dus luiers en plastic broekjes aan te pas zouden moeten komen om de toiletgang van 7 uur vliegen te overbruggen, wat uiteraard een illusie is.

Nu heb ik mijn schoonzus-met-beperking wel vaker van nòg krappere schijtdozen moeten hijsen, dus kom bij mij niet aanzetten met de wildste verhalen over de vliegtuigtoiletten. Ik was veel nieuwsgieriger hoe zij het opstijgen en dalen zou gaan ervaren, gezien de minder plezierige impact die dat heeft op haar broer / mijn partner. Ik ben als een kind zo blij in een vliegtuig en al helemaal als ik bij een raampje zit. Ik heb echter een broertje dood aan de stress en de druk die er vooraf op een vliegreis ligt. Ik kan slecht tegen grote druk en bij mij komt dan de ontlading als we daadwerkelijk gaan opstijgen. Mijn schoonzus-in-kwestie is echter kerngezond en zelden ziek. Als ze wat te klagen heeft zijn het de ongemakken van haar beperkingen en de kwaaltjes die daaruit voortvloeien.

Wat ik gehoopt en verwacht had kwam uit: Bij het opstijgen had zij nergens last van en de toiletten zijn prima te doen, zeker met de extra te creëren ruimte d.m.v. gordijntjes om haar discreet te kunnen helpen, notabene met cabinepersoneel als bewakers van de discrete ruimte.

Vertrouwen. Ik denk dat het ons daaraan wel eens ontbreekt. Het is goed om bepaalde zaken van diverse kanten te bekijken. Daaruit kunnen nieuwe zienswijzen of een andere benadering en aanpak gedistilleerd worden. Maar een werkende ‘glazen bol’ bestaat nog steeds niet en van koffiedik-kijken is ook nog nooit iemand wijzer geworden, laat staan een reis soepeler verlopen. Vertrouwen hebben. Dat het goed komt. Op welke wijze dan ook. Zelfs als iets tegenzit, groot of klein: het komt goed.

Ik heb makkelijk praten. Ook bij mij flitsen meer dan mij lief is over allerhande zaken geregeld doemscenario’s door mijn hoofd. Het is eigen aan mijn persoontje. En soms denk ik ook wat te makkelijk. Da’s ook niet in alle gevallen gezond. En toch…blijf ik zoeken naar, hopen op en werken aan dat vertrouwen. En ook met een greintje naïviteit kun je heel oud worden. Het komt goed. Uiteindelijk. Altijd!

En wat deze Canada-reis voor mijn schoonzus-met-beperking betreft: zij heeft nog ruim twee weken te gaan, inclusief de landing over 2 uur…èn inclusief een herinnerings-cadeautje met kaartje van de gehele crew, omdat dit haar allereerste vlucht is! En wij? Wij zijn haar toiletgrepen, handvaten, rolstoelmotor, regelaars, hulp en toeverlaat èn….medegenieters!

Hoe mooi kan het leven zijn!!

Advertenties

Stille Zaterdag

Een dag van ‘weten wat komen gaat’… van stille verwachting, uitzien naar de belofte.

Het was me een (aanloop naar de) Goede week wel. Mijn 100-jarige tante, oudste zus van mijn pa, ging achteruit. Via een familiare WhatsApp-groep werden we op de hoogte gehouden. Dat was vooral handig, omdat mijn schoonfamilie en mijn eigen familie naar Zeeland kwamen in verband met een verlate viering van mijn 50-ste verjaardag. Zo kon ik mijn vader op de hoogte houden. Op zaterdag 12 april overleed zij ‘s-ochtends vroeg, terwijl we die dag zouden feesten. Dat laatste ging (gelukkig) gewoon door, maar wel met een rouwrandje. Na thuiskomst van ons afsluitende diner vernamen we dat een dierbaar CHJC-lid plotseling was overleden op diezelfde dag. Dat werd aanleiding om meteen en de hierop volgende dagen via mail en telefonisch als lid van het regiobestuur van CHJC met elkaar contact te houden en de leden in te lichten.

Een opgave om deel te nemen aan de regionale pelgrimage naar de Chrisma-mis van ons Bisdom Breda in Oudenbosch moest ik afzeggen, want op die woensdag zou in ‘s-Gravenhage de uitvaart plaatsvinden van mijn tante. Dat was een goede en waardige dag, afgesloten met een familie-samenzijn.

Mijn hoofd was nog geheel vol van al deze gebeurtenissen, terwijl het Paastriduum voor de deur stond. Op Witte Donderdag ben ik actief geweest als acoliet en aan het eind van de Eucharistieviering heb ik de Aanbidding mogen afsluiten.

Op Goede Vrijdag, na eerst ons huis Paasklaar gemaakt te hebben, ging ik om 15.00 uur (het uur van Jezus’ kruisdood) mede voor in onze parochiekerk in de Plechtige Kruisweg. Op diezelfde dag vond het afscheid van ons CHJC-lid plaats in besloten kring (alleen voor familie). Een reeds voorbereid “In Memoriam” plaatste ik die avond op de landelijke CHJC-site. ‘s-Avonds gingen we naar de Herdenking van Jezus’ Kruisdood in mijn parochiekerk en mocht ik als kerkganger alles laten bezinken.

Nee, bezonken is mijn heftige week nog niet. Vandaag op Stille Zaterdag ben ik wat aan het freubelen op mijn PC, beetje aan het opruimen en naar mooie wielrenners wezen kijken bij de start van de ZLM-tour.

Mijn hoofd is vol, vol van emoties die alle kanten uit vliegen. Maar de rust treedt in. Vanavond gaan we samen naar de Paaswake in onze PKN-Gemeente. Niet teveel Roomse symbolen en rituelen. Die heb ik even genoeg gehad. Even sec Pasen vieren, zonder opsmuk. Best stom. Symbolen en rituelen tillen doorgaans een mens op uit het alledaagse en geven dan voer voor het verwerken van je gevoelens om alles een plekje te mogen geven. Maar die symbolen, die rituelen heb ik al gehad, zoals ik woensdag al het gevoel had dat ik Goede Vrijdag al achter de rug had.

En toch… vanavond zal de hele week nog één keer over mij heen komen. Maar dan wil ik het loslaten, laten verrijzen!

Zalig Pasen!!