Van exclusief naar inclusief?

©ANP, unusualbusiness. Collage: Emmanuel

De Amsterdam Gay Pride heet voortaan Amsterdam Pride om meer veelkleurige mensen dan alleen de gays aan te spreken. Bovendien is het internationaal al gebruik om van ‘Pride’ te spreken. En de Nederlandse Vereniging tot Integratie van Homoseksualiteit COC wil, naast het opkomen voor homobelangen, ook andere emancipatie-initiatieven ondersteunen. Allemaal ontwikkelingen die ons met de neus op het heuglijke feit drukken: we naderen de inclusieve samenleving waar zovele generaties van homoseksuelen voor gevochten hebben! Eindelijk!

Nooit meer bang zijn om met wie dan ook hand in hand te lopen! Nooit meer nagestaard worden in excentrieke kledij, want wij zijn volledig opgenomen en omarmd (hoe intiem, liefdevol en inclusief is dat!) door de samenleving!

Met alle respect voor de naamkeuze van de Pride en de nieuwe insteek van COC Nederland: er is nog veel te doen. Elk homo-gerelateerd geweld is er één teveel. En er zijn genoeg gevallen per jaar om je zorgen over te maken. De Geert Wilders-aanpak om groepen mensen weg te zetten sluipt genadeloos in ons samen-leven met gelijken. Anderen passen daar niet in. Waar het religieuze gelijk omtrent zonde, hel en verdoemenis door de meeste Nederlanders als idioot, achterhaald en machtswellust wordt betiteld, bewandelen Wilders-aanhangers met eenzelfde niet-religieuze plaat voor de kop dezelfde weg van uitsluiting, “eigen volk eerst” en machtswellust door de bestaande macht/‘elite’ (lees: onze huidige maatschappij) te ondermijnen, onderuit te halen en te ontregelen.

Die splijtende tendenzen zijn ook voor andere minderheden als LHBT-ers niet echt hoopgevend.
Die splijtende tendenzen zijn voer voor díe mensen en groeperingen die alles bij het oude willen laten, al dan niet letterlijk getoetst aan Heilige Boeken en Teksten, waardoor vele onderwerpen als seks, homoseksualiteit, genderidentiteit en noem maar op in een hoek gedreven worden en afgesloten van de ‘gewone’ wereld. Dat laatste is iets dat ondanks alle emancipatie-inspanningen nog steeds gebeurt.

Ik wil niet onzichtbaar zijn! Ik wil niet onbenoemd blijven! En ik wil dat iederéén zichtbaar is! Ik wil dat iedereen in onze samenleving het plekje krijgt die hij/zij/onzijdig verdient en waard is!
Dat de zwaren met hoedjes en rokjes ter kerke mogen om de Heere te loven en de zondag te heiligen, zonder meewarig te worden aangestaard.
Dat de homo’s en lesbo’s op straat hand-in-hand kunnen lopen zonder de afdruk van een betonschaar in de kaak te krijgen.
Dat transgenders ècht vrij mogen leven zoals God hun identiteit bedoeld heeft.
Dat de vluchtelingen in ons land niet blijvend op de vlucht zijn.
Dat wij anderen met onze religieuze en/of LHBT-opvattingen nóóit de maat nemen, uitsluiten, ter zijde schuiven, óók niet als Heilige Boeken en Teksten uit lang vervlogen tijden ons anders voorhouden.
Alle mensen zijn kinderen van God en Gods geschapen natuur is groter dan wij beseffen.
Eerbiediging van iedere mens vind ik letterlijk en figuurlijk van levensbelang en ik besef tegelijkertijd dat ik daar een heel leven lang aan moet werken.

Ieder mens is exclusief. Iedere groep in onze maatschappij is exclusief. En iedereen mag op zijn en haar manier zichtbaar zijn en zijn zichtbaarheid tonen. Zonder de mensen, die moeite hebben met die zichtbaarheid van zichzelf, voor het hoofd te stoten, ben ik ervan overtuigd: Wie zich verstopt vermoordt zichzelf.

Daarom verzet ik mij tegen die tendens naar die exclusieve inclusiviteit.
Samenleven is samen-leven, al die exclusieven bij elkaar.
Ik ga voor een inclusieve samenleving, waarin ieders exclusiviteit tot haar recht komt en getoond mag worden. Waar de eerbiediging van iedere mens door iedere exclusieve groepering ook wèrkelijk geëerbiedigd wordt! Dàt is Gods Koninkrijk ten voeten uit!

Met andere woorden: werk aan Gods winkel!

Advertenties

Bevoorrecht

Ik vind dat wij een heerlijke zomer hebben. Lees wel: IK vind dat. Veel medelanders vonden van niet en boekten nog snel een last-minute om niet nog verder in een dip te geraken, al zal die extra financiële aderlating daarvoor hen toch ook niet direct uit die dip halen. Nu begon mijn zomer al met ons kampeerweekend in Amsterdam rond Koninginnedag en eindigde onze zomerpret voorlopig met een eveneens lang kampeerweekend in Amsterdam rond de Gay Pride, omdat ik met betrekking tot het ontvangst, de opslag en de verwerking van de langzaam op gang gekomen graanoogst weer aan het werk moest. Ondanks het bewolkte weer van de laatste weken was de temperatuur aangenaam. We hebben vele keren buiten in de tuin kunnen eten en de lange broek is maar zelden tevoorschijn gehaald. Ik voel mij bevoorrecht dat ik samen met m’n partner woon in een fijn huis, temidden van fijne vrienden, dat ik fluitend naar mijn werk mag gaan en er eveneens fluitend van thuiskom en dat een aantal ongemakken niet echt onze
levensvreugde naar beneden halen.
De vele ellende in de wereld en dichtbij (zie ook het regiobericht van onze regio Zeeland/West-Brabant) laten mij steeds weer beseffen dat ons levenheel kwetsbaar is.

Zo heb ik een man gekend, een familievriend die ik van jongs af aan ‘oom’ noemde, die twee keer getrouwd is geweest. Uit zijn eerste huwelijk kwamen twee dochters voort, waarvan de oudste op zesjarige leeftijd na zware epileptische aanvallen ernstig geestelijk gehandicapt raakte en permanente een-op-een-verzorging nodig had. Er was altijd een verpleegster in huis en er klonken altijd kreten van het kind door het huis. Zijn vrouw kreeg al op jonge leeftijd reuma, die haar gewrichten en lichaam ernstig aantasten. Rolstoel, verpleging, aanpassingen in huis, etc. Mijn moeder-zaliger, haar hartsvriendin sinds de jaren ’40 van de vorige eeuw, kwam geregeld haar verzorgen buiten de verpleeguren om als haar man, advocaat van beroep, een drukke werkavond had. Ondanks haar ziekte was zij een optimistische en gelovige vrouw en immer gastvrij. Halverwege de 50 overleed zij, gebroken door haar fragiel geworden lichaam.

Tot ieders verbazing hertrouwde haar man na een jaar. Kinderen kwamen er niet meer. Wel bleef de zorg voor de inmiddels in een tehuis wonende gehandicapte dochter. De jongste was al lang en breed getrouwd en de kleinkinderen waren dol op ‘Opa Oss’, die geregeld de clown uithing, een afleiding van zijn advocatenwerk.

Maar na jaren werd zijn tweede vrouw dement en herkende uiteindelijk niemand meer. Alweer een zware wissel op zijn levenspad. Zij overleed, werd begraven in haar geboorteplaats en verzachtte zo zijn zorgen. Niet lang erna overleed de gehandicapte dochter. Bij haar moeder in het graf paste zij niet, want moeders kist bleek nog puntgaaf en hij wilde er op zijn tijd ook graag bij. Zo werd Marijke een stukje verder weg van tante Jos begraven.

Enkele dagen na het Heerlijk Avondje in december 2007 overleed oom Ad en kenmerkend voor zijn instelling, karakter en gulle traktaties werd op zijn kist een geweldig krans van witte rozen gelegd en in het midden torende daar bovenuit: een verse originele super-XXXL Bossche Bol !!

Op de grafsteen staat boven de naam van zijn eerste vrouw Jos: “Het zijn niet de sterkste vogels die het mooiste fluiten”. En onder zijn eigen naam staat geschreven: “Een gelukkig en bevoorrecht mens”.

Als hij in zijn leven een gelukkig en bevoorrecht mens was, hoe moeten wij ons leven dan omschrijven?