Gay Pride/CSD/Roze Zaterdag

Regenboogvlag

Op Facebook gaf ik onlangs met hulp van WikiPedia een beetje achtergrondinformatie over die Gay Prides oftewel Roze Zaterdagen oftewel CSD’s.
Ik gooi hier het kleine stukje uitleg over het fenomeen Gay Pride/CSD/Roze Zaterdag even in de herhaling.

De vele Gay Prides overal in de wereld zijn ontstaan ter herdenking van de Stonewall-rellen. Deze ontstonden op 28 juni 1969 in de wijk Greenwich Village in New York bij een inval in de homobar The Stonewall Inn aan de Christopher Street door de Metropolitan Police. Na jaren van treiterijen en geweldplegingen door de politie besloot het bezoekende publiek van homoseksuele mannen, lesbische vrouwen en travestieten terug te vechten. In tegenstelling tot wat er in de overlevering wordt beweerd, waren het vooral de travestieten en lesbiennes (en niet de homomannen) die terugvochten.

Deze opstand vormt een scheidslijn in de geschiedenis van de holebi-beweging daar nooit eerder homo’s en travestieten in zulke grote aantallen hardhandig weerstand boden tegen de op hun gemeenschap gerichte vernederingen door de politie. Op 28 juni 1970, exact één jaar na de Stonewall-rellen vond in New York, tussen Greenwich Village en Central Park, de eerste Gay Pride Parade ooit plaats. Deze telde tussen de 5.000 à 10.000 deelnemers.

In Nederland is het de “Roze Zaterdag”, in andere landen wordt het “CSD” genoemd (Christopher Street Day, naar de straat van The Stonewall Inn) en/of de meest gebruikte term “Gay Pride”.

De Amsterdam Gay Pride vindt sinds 1996 plaats en was oorspronkelijk puur een feest rondom de Canal Parade. Sinds 2006 heeft dit evenement, in navolging van Roze Zaterdag, zowel een politieke als een feestelijke kant en wordt de Amsterdamse botenoptocht vanwege zijn grotere bekendheid in het buitenland gezien als het equivalent van de Gay Pride Parades elders in de wereld.

Ook Gay Pride-kerkdiensten vinden steeds meer ingang, worden steeds vaker met nadruk vermeld en zijn doorgaans druk bezocht. God geniet nog steeds na van Zijn vondst tijdens de schepping….😇:

“Als je in alle culturen ziet dat er vrouwen van vrouwen en mannen van mannen houden, kan ik als gelovige niet zeggen dat het toeval is, en nog minder een ongeval. Als gelovige zeg ik dan dat homoseksualiteit een vondst van de Schepper is. Daar zit ook God achter.” ©pater Jan van Kilsdonk SJ (1917-2008)

Advertenties

Herkenning

 

Herkenning, erkenning, bemind worden

Herkenning, erkenning, bemind worden

In het voorjaar overleed een tante van mij die langzaamaan vergeetachtig werd. Herkenningen van bekenden werden vager. Een pijnlijke ervaring voor haar en haar omgeving. Langzaam glijdt iemand weg in haar eigen wereldje. Volgens mij moet je je enorm inhouden om niet daarin mee gegaan en al vroegtijdig afscheid te nemen.
Onlangs verhuisde een andere tante naar een verzorgingshuis met eenzelfde groeiende geestelijke mistigheid in haar geest. Het moet een zware gang zijn voor haar dierbare man en kinderen om haar naar elders te moeten laten verhuizen…definitief.

Dat we herkend worden is iets moois. Ik baal er dan ook vaak van dat het niet zozeer in mijn geest maar in mijn aard zit dat ik slecht ben in het onthouden van gezichten en namen. Ik kan echter enorm genieten van warme vriendschapsbanden, die altijd wederzijds zijn. Dat we als vrienden elkaar niet altijd even vaak zien doet bij mijn echte vrienden niet ter zake. Soms wordt een contact na soms meer dan een jaar opgepakt alsof we mekaar gisteren voor het laatst gesproken hebben. Dat zijn vriendschapsbanden van diepe herkenning die zeldzaam zijn. Ze zijn slechts op één hand te tellen. Terecht zijn die vriendschappen een zegen en vaak voor het leven.
Als ik mij dan indenk wat een diepe pijn en zwaar gemoed het geeft, wanneer echtgenoten door een mistige geest van elkaar gescheiden worden, kan ik heel verdrietig worden.

Anderhalf jaar geleden overleed een goede huisvriend van ons. Zijn heengaan kan mij nu nog soms verdrietig stemmen, maar dat is iets heel egoïstisch. Ik mis onwijs zijn betrokkenheid op mij/ons. Hij herkende mij als een mens, ik voelde mij erkend en bemind. Hij ging vrij plots heen en ik heb geen afscheid kunnen nemen. Onlangs passeerde ik min of meer toevallig zijn vroegere woning en zijn afwezigheid greep me weer naar de keel.
Ik mag daarin niet blijven steken! Zoals hij het leven omarmde en ook zijn dood, zo moet ik hem ook navolgen! Ik vind dat ik aan hem, aan mijzelf, aan mijn lieve wederhelft en aan iedereen die ik tegenkom op mijn levenspad verplicht ben om met hem in gedachten het leven voort te zetten en de vriendschap tussen ons op die wijze niet verloren laten gaan.

Dat geldt voor mij persoonlijk voor iedereen die mij ontvallen is. Ik wil iets van hun leven in mijn eigen leven herkennen, zonder mezelf tekort te doen en iemand klakkeloos na te doen. Wat ik geleerd en gekregen heb van hen wil ik niet verliezen. Het heeft mijn leven verrijkt, verdiept en héél gemaakt.

Bemoediging

Bemoediging

In onze wereld is veel onvrede, oorlog en geweld. Mensen herkennen elkaar niet meer als mens. Maar ook in dat negatieve mag ik niet blijven steken. Er gebeurt veel goeds, veel moois, veel liefdevols, veel vreedzaams. Dat mag niet onherkenbaar worden. Mijn oom die nu zijn vrouw heeft overgedragen aan de liefdevolle zorgen in het verzorgingshuis schreef mij op een dieptepunt van mijn leven, ruim twintig jaar geleden, een brief die mij nog altijd helder voor ogen staat: opbeurend, bemoedigend, positief, meelevend, noem-maar-op. Één bonk herkenning van leed, geen waarom-vragen. Slechts medeleven en diep-gemeende support bij een nieuwe start van het leven.

Dat is herkenning ten voeten uit. Dat is onvoorwaardelijk bemind worden! Dat was en is een zegen voor mijn verdere leven in goede en slechte tijden!
Ja, zó maken we voor elkaar het leven mooi!