Gemeenschap der heiligen

Icoon van Allerheiligen. Daarin: verlichte graven met Allerzielen, icoon van homo-activist Harvey Milk, een foto van de vanwege zijn homoseksualiteit vermoorde Matthew Shepard en een foto van de herbegrafenis van de as van de vermoorde Matthew Shepard, twintig jaar na zijn dood, in de Washington Cathedral op 26 oktober 2018. Achter de openlijk homoseksuele bisschop Gene Robinson, die de urn vasthoudt, lopen de ouders van Matthew. ©️collage: Emmanuel

 1 november Allerheiligen
2 november Allerzielen

Die twee dagen liggen tegen elkaar aan en versterken elkaar.
En dat wij die bijna gelijktijdig vieren is een uitdrukking van de verbondenheid van onze wereld met de wereld Hierboven.

De RK-Kerk zegt:
“Tot de ‘gemeenschap van de heiligen’ behoren alle mensen die hun hoop op Christus hebben gesteld en door de doop bij Hem horen, of ze al gestorven zijn of nog leven.
Omdat wij in Christus één lichaam zijn, leven we in een gemeenschap die hemel en aarde omvat.”

Maar ook anders-gelovigen ervaren/geloven vaak een soortgelijke verbinding van ons leven met het leven Hierboven.
De herinnering aan een dierbare, de eigenschap van mijn dierbare moeder die ik ook heb, de inspiratie die mensen mij gegeven hebben, een voorwerp dat mij aan een overledene herinnert; dat alles is voor mij al een teken van die band met de gestorvenen.
Met die verbondenheid staan wij kennelijk dus ook niet ver af van mensen die Heiligverklaard zijn.

Als wij al ergens ervan overtuigd zijn dat er iets meer is tussen Hemel en aarde, dan is die omschrijving door de Kerk van die ‘gemeenschap der heiligen’ best troostend, ook al blijft het gemis van een dierbare vaak heel pijnlijk en voelbaar. En die tastbare lege plek zal er nooit door opgevuld worden. En de dood is altijd een ingrijpende gebeurtenis. Dat ervaar ik zelf ook ieder keer weer.

En toch….zat ik vanavond op Allerzielen en gisteren op Allerheiligen met een dankbaar gevoel in de kerk. Dankbaar voor die mooie gemeenschap der heiligen!
En iedere dode die ik bij leven heb gekend of wiens leven ik heb bewonderd of wiens inspiratie mij dierbaar is, is in de Hemel èn heilig verklaard, of dat nu m’n moeder is, een goede vriend, een gay-activist als Harvey Milk of een vanwege zijn homoseksualiteit vermoorde student Matthew Shepard.
Die zekerheid neemt geen enkele Kerkleer mij af!

Advertenties

Zien en gezien worden

Jezus geneest de blinde bedelaar Bartimeus. ©️Kees de Kort & Uitgeverij Jongbloed

Preek Verzorgingshuis
30e zondag door het Jaar B, Groen

1e Lezing: Jeremia, hoofdstuk 31, vers 7-9
Evangelie: Marcus, hoofdstuk 10, vers 46-52.

Beste medegelovigen,

Wij hebben vandaag twee positieve lezingen gehoord. Ja, de jubel spat er bijna van af! God laat zich kennen als iemand die echt om mensen geeft en mensen echt blij kan maken in gebeurtenissen die in ons leven kunnen plaatsvinden.

In de eerste lezing horen wij dat God Zijn mensen naar Zich toehaalt, terug wil brengen naar Zijn land waar het goed toeven is. En het wordt benadrukt: niemand sluit Hij uit! Mensen die niet meer kunnen lopen of zien, moeders die in verwachting zijn en op het punt staan te gaan baren, mensen die veel verdriet hebben. Het is God die iedereen in Zijn armen wilt sluiten!

Lees meer over dit bericht

Stimulans

“Hier vallen in puin de schone kunsten van de keuken”, op onze WC. ©️Emmanuel

Het zal mijn dierbare website-lezers niet zijn ontgaan: ik ben wat minder productief in het schrijven. En toch gebeurt er veel in de homowereld en in mijn RK-Kerk, waar ik een mening over heb en mijn visie erop met jullie zou willen delen, omdat jullie nieuwsgierig zijn naar mijn visie en daar in veel gevallen wat van meenemen (anders komen jullie niet op mijn website…😉).

In het verleden schreef ik voor UCEA, het ter ziele gegane verenigingsblad van de met haar zuster-vereniging ContrariO gefuseerde christelijke LHBT-vereniging CHJC. Eerst was dat maandelijks, later tweemaandelijks. Nu de nieuwe fusie-club ChristenQueer een meer naar buiten gerichte vereniging wordt en waarvan het verenigingsblad nog minder frequent zal verschijnen en ook voor niet-leden bestemd is, heb ik een ‘stok achter de deur’ minder (lees: een positieve stimulans) om mijn gedachten aan het papier en aan jullie toe te vertrouwen.

En toch ga ik door met schrijven en (af en toe) preken, al is het maar omdat velen om mij heen mij stimuleerden om mijn eigen weg te gaan en mijn hart te volgen. Een van die mensen, die nu nog meer dan voorheen een stimulans hierin is, is mijn onlangs overleden peettante, die overigens nooit mijn stukjes gelezen heeft (voor zover ik weet).

Haar heengaan, de woorden die ik tijdens de uitvaart hoorde over haar en mijn eigen herinneringen aan haar hebben mij ‘tussen de oren’ de afgelopen dagen danig beziggehouden.

Een bewogen leven. Dat had zij. Al haar broers en zussen (10 in totaal) heeft zij ‘ten grave’ gedragen. Zij was de laatste overlevende. De eerste, Jan, sneuvelde als soldaat op de eerste oorlogsdag van de Tweede Wereldoorlog. Zoals elk leven kende haar leven en huwelijksleven hoogte- en dieptepunten. Zij kon soms fel zijn, maar was altijd oprecht. Ze had ‘een broertje dood’ aan de autoritaire en morele macht binnen de RK-Kerk, wat haar geloofsbeleving zeker beïnvloedde, maar haar niet weerhield van het zingen in koren. Zij ging haar eigen weg, wat zij binnen haar gezin, waarin, jawel, het roze vertegenwoordigd was, óók stimuleerde. “Als je maar gelukkig bent!”, kreeg ik te horen na mijn mededeling dat ik bij de Trappisten ging intreden, wat bij haar echter wèl de wenkbrauwen deed fronsen. Toen ik een decennium later uittrad, uit de kast kwam en dus het roze leven binnentrad was ze eveneens bezorgd, maar ook ludiek met het presentje van een door haar geborduurde en ingelijste WC-tekst, in het roze en mèt een roze driehoek erin verwerkt! Het tekende haar ruime opvattingen, humor en meelevendheid! Haar laatste jaren waren een lijdensweg. Dàt heeft de Hemelpoorten extra wijd open gezet voor haar! In díe barmhartigheid geloof ik en zo geloofde zij ook.

Uitvaart van mijn peettante op 18 oktober 2018. ©️Emmanuel

Het rebelse in haar en het rebelse in Jezus omarm ik. En tevens zijn haar opvattingen voor mij een stimulans om een rebel te zijn, te blijven in een Kerk die worstelt met haar structuur en verleden en te staan voor mijn en andermans geluk, in welke vorm dan ook! Dat was soms te lezen in mijn columns en dat werd niet altijd gelust. Zou ik dáárom wellicht niet meer als columnist benaderd zijn? Ach, het hoeft niet. Laat mij wat anoniem zijn. Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan!

Ik kom er wel, hier en Daarboven. Ik ben daar heilig van overtuigd! En Daarboven staat geen stok achter de Hemeldeur… God heeft geen stok. Nooit gehad ook. God is liefde. Dàt zag ik ook in mijn peettante.

Liefde: de grootste stimulans, verwoord in het Latijnse gezang, waarmee zij de kerk uitgedragen werd:

In paradisum deducant te angeli !