Palmzondag

‘Palm’takje

De Rooms-Katholieke liturgie van vandaag is vol van tweespalt: wij juichen Jezus toe bij zijn intocht in Jeruzalem en vervolgens horen we het lijdensverhaal waarin wij als die juichende mensen ineens “Kruisig hem!” schreeuwen.

Deze dag beeldt liturgisch bij uitstek de tweespalt uit van het leven: je wordt toegejuicht, maar het volgende moment wordt je neergesabeld. Als je geld hebt, aantrekkelijk bent, in de picture staat, dan trek je massa’s mensen aan. Zij vinden zichzelf vrienden van jou, tot op Facebook toe. Ja ja…
In feite heb je maar weinig vrienden. Het aantal èchte vrienden is doorgaans op één hand te tellen. Wie van Jezus’ volgelingen waren in slaap gesukkeld, toen Jezus in doodsnood alleen verbleef in de Hof van Olijven? Allemaal! En eentje verraadde Jezus en een andere volgeling kende Jezus niet eens en een haan zette die ontkenner uiteindelijk voor schut. In de Matteüs-Passie van Jan Rot wordt die machteloosheid van Jezus omschreven als “…maar soms kon hij hèn niet volgen…”…! Herkenbaar…!

Met die tweespalt gaan velen en ook ik de Goede Week in. Ik zal een Pelgrimstocht gaan lopen, de zegening van de Heilige Olieën meemaken in de Chrisma-mis, de Instelling van de Eucharistie vieren op Witte Donderdag, op Goede Vrijdag de Kruisweg leiden, op Stille Zaterdag mogelijk mede voorgaan in een verzorgingshuis en in de Paasnacht jubelen om het leven, met onze nieuwe huispaaskaars ter zegening in onze nabijheid.

Dit alles mits een naderende uitvaart dit toeleven naar het naderende Paasfeest niet onderbreekt. Díe overleden mens, die zoveel lijden kende in zijn leven, die de hemel van de liefde en de hel van zijn lijden op aarde aan den lijve ondervond, zal nu zijn Pasen beleven. Zijn passietijd is voorbij.

Passie, Palmzondag, Pasen…het gaat hand in hand.
Het zijn vrienden van elkaar, die liefde en dat lijden. En alleen èchte vrienden maken dat sámen door. Anderen vluchten weg, al dan niet met schuldgevoel, trots of schaamte.

Palmzondag, Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag, Pasen.
Zo is ons leven. En uiteindelijk het Licht tegemoet!

Advertenties

Van exclusief naar inclusief?

©ANP, unusualbusiness. Collage: Emmanuel

De Amsterdam Gay Pride heet voortaan Amsterdam Pride om meer veelkleurige mensen dan alleen de gays aan te spreken. Bovendien is het internationaal al gebruik om van ‘Pride’ te spreken. En de Nederlandse Vereniging tot Integratie van Homoseksualiteit COC wil, naast het opkomen voor homobelangen, ook andere emancipatie-initiatieven ondersteunen. Allemaal ontwikkelingen die ons met de neus op het heuglijke feit drukken: we naderen de inclusieve samenleving waar zovele generaties van homoseksuelen voor gevochten hebben! Eindelijk!

Nooit meer bang zijn om met wie dan ook hand in hand te lopen! Nooit meer nagestaard worden in excentrieke kledij, want wij zijn volledig opgenomen en omarmd (hoe intiem, liefdevol en inclusief is dat!) door de samenleving!

Met alle respect voor de naamkeuze van de Pride en de nieuwe insteek van COC Nederland: er is nog veel te doen. Elk homo-gerelateerd geweld is er één teveel. En er zijn genoeg gevallen per jaar om je zorgen over te maken. De Geert Wilders-aanpak om groepen mensen weg te zetten sluipt genadeloos in ons samen-leven met gelijken. Anderen passen daar niet in. Waar het religieuze gelijk omtrent zonde, hel en verdoemenis door de meeste Nederlanders als idioot, achterhaald en machtswellust wordt betiteld, bewandelen Wilders-aanhangers met eenzelfde niet-religieuze plaat voor de kop dezelfde weg van uitsluiting, “eigen volk eerst” en machtswellust door de bestaande macht/‘elite’ (lees: onze huidige maatschappij) te ondermijnen, onderuit te halen en te ontregelen.

Die splijtende tendenzen zijn ook voor andere minderheden als LHBT-ers niet echt hoopgevend.
Die splijtende tendenzen zijn voer voor díe mensen en groeperingen die alles bij het oude willen laten, al dan niet letterlijk getoetst aan Heilige Boeken en Teksten, waardoor vele onderwerpen als seks, homoseksualiteit, genderidentiteit en noem maar op in een hoek gedreven worden en afgesloten van de ‘gewone’ wereld. Dat laatste is iets dat ondanks alle emancipatie-inspanningen nog steeds gebeurt.

Ik wil niet onzichtbaar zijn! Ik wil niet onbenoemd blijven! En ik wil dat iederéén zichtbaar is! Ik wil dat iedereen in onze samenleving het plekje krijgt die hij/zij/onzijdig verdient en waard is!
Dat de zwaren met hoedjes en rokjes ter kerke mogen om de Heere te loven en de zondag te heiligen, zonder meewarig te worden aangestaard.
Dat de homo’s en lesbo’s op straat hand-in-hand kunnen lopen zonder de afdruk van een betonschaar in de kaak te krijgen.
Dat transgenders ècht vrij mogen leven zoals God hun identiteit bedoeld heeft.
Dat de vluchtelingen in ons land niet blijvend op de vlucht zijn.
Dat wij anderen met onze religieuze en/of LHBT-opvattingen nóóit de maat nemen, uitsluiten, ter zijde schuiven, óók niet als Heilige Boeken en Teksten uit lang vervlogen tijden ons anders voorhouden.
Alle mensen zijn kinderen van God en Gods geschapen natuur is groter dan wij beseffen.
Eerbiediging van iedere mens vind ik letterlijk en figuurlijk van levensbelang en ik besef tegelijkertijd dat ik daar een heel leven lang aan moet werken.

Ieder mens is exclusief. Iedere groep in onze maatschappij is exclusief. En iedereen mag op zijn en haar manier zichtbaar zijn en zijn zichtbaarheid tonen. Zonder de mensen, die moeite hebben met die zichtbaarheid van zichzelf, voor het hoofd te stoten, ben ik ervan overtuigd: Wie zich verstopt vermoordt zichzelf.

Daarom verzet ik mij tegen die tendens naar die exclusieve inclusiviteit.
Samenleven is samen-leven, al die exclusieven bij elkaar.
Ik ga voor een inclusieve samenleving, waarin ieders exclusiviteit tot haar recht komt en getoond mag worden. Waar de eerbiediging van iedere mens door iedere exclusieve groepering ook wèrkelijk geëerbiedigd wordt! Dàt is Gods Koninkrijk ten voeten uit!

Met andere woorden: werk aan Gods winkel!