Vaarwel 2017

Vaarwel! Vaar wel!

Vaarwel. Het is een afscheidsgroet met een nogal definitieve lading.
Ga ik dat woord ontleden in “Vaar wel!”, dan klinkt het heel wat positiever.
“Behouden vaart!’ Dat het je goed moge gaan, welke kant je ook op gaat.

“Ga met God” is er ook zo een. Je wenst iemand toe dat God zijn gezel zal zijn, de weg-wijzer, de gids. De Franciscaanse groet “Vrede en alle goeds” is ook zo’n wens die verder reikt dan het standaard “Tot ziens!” Ook het “Vaarwel 2017” reikt verder en gaat dieper, zeker voor iedereen die deze column leest. Mijn laatste column in de laatste UCEA.

En daarom: vaarwel CHJC, vaarwel UCEA. Het is einde verhaal.
Het is een verhaal dat 34 jaar geleden begon. Lief en leed kwamen voorbij. Er werden nieuwelingen ontvangen, zoals ik. Vol schroom begaf ik mij op het nieuwe levenspad dat homoseksueel gekleurd werd met die Bijbelse regenboog. Nooit zal ik een verhaal beter begrijpen dan dat verhaal van die regenboog: NOOIT meer zal God de mensheid verwoesten. En mocht Hij het toch in z’n bol halen, dan roept de regenboog Hem weer tot de orde. Een mooiere Bijbelse belofte is niet denkbaar!

Ik kan mijn hele nieuwe wandeling door CHJC-land gaan neerpennen. Dat wordt een lang verhaal. En zo heeft iedereen een verhaal, vaak langer als je zelf aanvankelijk denkt. CHJC heeft ongelooflijk veel betekend voor velen. Delen van elkaars geloof. Praten over God, Bijbel, Jezus. Op zoek naar bevestiging, geluk, liefde, vriendschap, genegenheid, gezelligheid, intimiteit, warmte, noem maar op. Vele vriendschappen voor het leven ontstonden er. Ik mocht binnen CHJC de liefde van mijn leven vinden. En zo zijn er vele mooi en ontroerende verhalen en herinneringen!

Daarom ook ben ik verdrietig. Omdat CHJC straks niet meer bestaat. Er komt iets nieuws. Vage contouren, mistigheid en onzekerheid. Een mening van leden wordt gevraagd om 1 minuut voor 12…! En op 1 januari 2018 moet het er zijn…?

De weg er naar toe was niet netjes. Dit is politiek uitgedrukt. Het kan ook anders verwoord worden. Lees mijn visie in “Crisis” en mijn commentaar in “ALV-terugblik” van 2016 nog maar eens terug. Maar ik hoorde ook veel geluiden in het afgelopen jaar uit den lande. Een kleine greep: “Er is een coupe gepleegd.” / “Het is puur een vijandige overname.” / “ ‘We blijven in gesprek met mensen die een andere mening hebben’ werd er vorig jaar gezegd, maar ik wist toen al dat ook dat voor de buhne was.” / “Wat er straks komt? ContrariO 2.0 !”
De sterkste opmerking ontving ik daags voor de ALV van 4 november: “Gaan jullie morgen nog naar de uitvaartplechtigheid van het CHJC?”
Alvorens ik ook goede wensen wil uiten, geef ik graag eerst deze heldere ontboezemingen middels deze laatste column in deze laatste UCEA mee aan de nieuwe bestuurders van de nieuwe vereniging ter bezinning en lering.

Maar ik wil nu óók wat anders kwijt:

Vaar wel!
Vaar wel, nieuwe club!
Vaar wel, nieuw verenigingsblad!
Vaar wel, kies het ruime sop van de veelkleurigheid!
Vaar wel, met een zekerheid die zelfs de Bijbelse zekerheid overstijgt!
Vaar wel! Behouden vaart! Ga met God! Vrede en alle goeds!

Advertenties

Internationale Mannendag

Kampvuur voor mannen, zie artikel-link hieronder.

Vandaag schijnt het Internationale Mannendag te zijn…🤔

De volgende tekst staat op de PZC-site en is voor mij als homo eigenlijk een heel zielig hetero-verhaal.

Het leven is bij ons voor 99 procent gemengd: mannen en vrouwen samen. Maar als je met alleen mannen bent, gedragen ze zich anders.
Het haantjesgedrag verdwijnt. Zonder vrouw in de buurt is er geen reden om je beter voor te doen dan je bent. Uiterlijk speelt geen rol meer. Je bent wie je bent, en dan wil je ook gewoon je verhaal doen. Delen waar je als man mee zit, gehoord worden door andere mannen.

Constant bezig met haantjesgedrag?
“Achèrme!”, zou de Brabander zeggen.
Zeg ik dat er in de homowereld geen haantjesgedrag is? Nee, dat zeg ik niet. Maar constant? Dat noem ik zielig. En dodelijk vermoeiend volgens mij.

Jammer dat er in dit geval journalistiek pas op het eind verder gekeken wordt dan de armlengte tot aan de tekstverwerker en mijn inziens het volgende slotstukje als stoplapje wordt gebruikt na een hetero-verhaal:

Zijn homo’s ook welkom in de Mannencirkel of tijdens het mannenweekend?
Zeker, geaardheid speelt geen rol. Ik ken een man die er nog niet uit is. Ook dat kan een thema zijn tijdens een Mannencirkel. Identificeer je jezelf als hetero, of ben je zoekende? Ook daar worstelen sommigen mee. Maar je geaardheid is slechts één aspect van je man-zijn.

Ik ben expressief van aard. Ik wil laten zien wie ik ben. Dat mag iedereen van mij. Als we dat van iedereen eerbiedigen, is het PZC-artikel overbodig en ook mijn kritiek op die hetero’s met hun haantjesgdrag. Ook ik moet dus nog veel leren….

Roze geloven

Het gehele jaar door vinden in Nederland her en der roze kerkvieringen plaats. Een aantal zijn met meer of minder frequente regelmaat. Soms wordt een bepaalde zondag of lezingen-cyclus hiervoor aangegrepen. Maar een bepaald kerkelijk feest kun je ook als aanleiding gebruiken, zoals bijvoorbeeld een Adventsviering in aanloop naar het Kerstfeest. En natuurlijk is de feestdag van de door de homowereld toegeëigende (erotisch afgebeelde) Heilige Sebastianus (20 januari) ook een mooie aangelegenheid. Of de Gay Pride…!

De Nederlandse homowereld heeft inmiddels in de persoon van Wielie Elhorst een toegewijde LHBT-predikant. Hij gaat voor in menig roze kerkdienst en reist bovendien kris-kras de wereld over om niet alleen de Nederlandse voortvarendheid op LHBT-gebied onder de aandacht te brengen, maar ook om steun te betuigen en medewerking te verlenen aan zovele onderdrukte gelovige homo’s’, lesbo’s, transgenders, biseksuelen en alle variaties die God in Zijn schepping heeft gelegd. Maar Wielie is ook gewoon predikant in zijn eigen PKN-gemeenschap in Bussum. Gewoon, naast al dat roze-gewone…!

In een kerkdienst komen mensen samen om te bidden, te zingen en iets mee te krijgen om het dagelijkse leven bemoedigd en gesterkt weer tegemoet te gaan. Dat geldt voor alle gezindten. Als de mensen van een andere gezindte als die van mij zich bemoedigd en gesterkt weten na de samenkomst is het goed. Als iemand er ontgoocheld van terugkomt is er iets mis. Hopelijk weet een kerkgemeenschap dat ten goede te keren. Maar vaak, te vaak nog steeds, voelen LHBT-ers zich niet thuis, niet welkom, niet bemoedigd in hun eigen kerk en vinden zij geen eerbiedig gehoor. Voor hen èn voor iedereen die verder wil en durft te kijken dan zijn of haar eigen kerkelijke grenzen zijn die roze vieringen vaak ware ogen-openers!

Een Bijbelverhaal leest met een roze bril heel anders als met een zwarte, grijze, geel-witte of welke kerkelijke ‘kleur’ dan ook. Waar de vriendschap tussen David en Jonathan in de traditie als ‘makkers onder mekaar’ wordt gezien, ziet die roze geloofsbril en menig nuchtere lezer daar toch wel wat meer in van liefde, genegenheid en tot elkaar aangetrokken worden, kortom een homo-vriendschap. Je kunt ook heel ver gaan met dat ‘roze lezen’ van de Bijbel, zóver dat soms zelfs menig door de roze wol geverfde gelovige homo zich achter de oren krabt….

‘Iedere ketter heeft zijn letter’ is een uitspraak die je ook wat anders kunt brengen. Iedere gelovige of gemeenschap zoekt, vindt en leest in de Bijbel de grond voor haar specifieke theologie, leefwijze en verkondiging. Je vindt in de Bijbel weinig feiten, slechts meningen en visies van mensen over God, lang geleden opgetekend. Dat vraagt niet om klakkeloos of letterlijk herhalen. Daar moet nieuwe en hedendaagse inspiratie uit voortvloeien. Dat is vaak koorddansen voor de voorgangers/predikanten. Zoveel gelovigen, zoveel meningen (geen feiten) over moraal, Bijbel, Jezus en God. En menig ‘inter-gezindten-discussie’ is dan niet zelden oeverloos dan wel volslagen zinloos.

Roze geloven: het gelovige leven in al haar facetten bezien door een roze bril. Je kunt natuurlijk een zwarte bril opzetten, maar met die roze bril heb je twee maal zoveel lol in je (gelovige) leven. Ja, ik kan dan anders kijken naar Jezus bijvoorbeeld. Wat zou Hij ervan vinden als iemand op een andere manier naar Hem kijkt? Dat vroegen Jezus’ leerlingen zich ook af (Markus 9,38+39) toen anderen van buiten hun clubje in Jezus’ naam net als zij ook duivels aan het uitdrijven waren. “Jezus, dat kàn toch niet!!!!” Waarop Jezus zei: “Ach, maak je niet zo druk. Dan zullen ze ook zo slecht niet over mij denken!”

Volgens mij had Jezus toen een roze bril op….