Ongestraft mag liefde bloeien!

Hans Verhoeven spreekt zijn welkomstwoord uit aan het begin van de “Viering van de Liefde” bij de Homomonument naast de Westerkerk in Amsterdam. ©Boy Hazes Fotografie (www.boyhazes.nl)

De Nashvilleverklaring heeft veel in gang gezet, van protesten en het vieren van de liefde tot en met waarschuwingen dat deze commotie bewijst dat er bewegingen werkzaam zijn die Gods Heilsplan omver willen werpen. Het zijn twee uitersten en je kunt je afvragen of die ooit nader tot elkaar zullen komen.

De discussies over ‘gender’ gaat voor het ene ‘kamp’ over mensen en voor het andere ‘kamp’ is het puur een ideologie.
Waar genezing van homofilie/homoseksualiteit onomstotelijk mogelijk is, wordt er tijdens de commotie al een andere draai aan gegeven om de storm wat te bedaren. In feite bladdert door die storm de ‘rotsvaste kerkleer’ wat af en wordt onbedoeld en onbewust een ruimere innerlijke overtuiging blootgelegd, ondanks hun onvermogen om met de veranderende tijdsgeest om te gaan.
Ja, ondertekenaars trekken zich terug, zij zeggen dat zij verkeerd begrepen zijn, handtekeningen worden niet langer verzameld, men wil de tekst ineens wat gaan aanpassen en zogenaamde Nashville-dominees worden in gastkerken al geweigerd op de kansel
Velen van hen zijn het mikpunt geworden van kritiek en spot, zoals SGP-leider Kees van der Staaij. Spotprenten vliegen je om de oren en ik moet eerlijk toegeven: ik vermaak me er prima mee!
In alle kranten en op vele websites is de commotie hèt onderwerp en vele tijdlijnen zoals op Twitter en Facebook stromen vol met meningen die alle kanten opvliegen.

Kijk, als mijn “Roomsche” Kerk een Rome-verklaring over hetzelfde onderwerp zou uitgeven zou die niet veel verschillen van de Naschvilleverklaring. Ik bedoel hiermee: er zal, ondanks de draaikonterij om de storm wat te luwen, weinig of niks veranderen in die opvattingen. Ik maak me daarover geen enkele illusie; alle meningen en pogingen tot toenadering ten spijt.

En toch … heb ik in mijn vorige bijdrage op mijn website mijn mening omtrent het letterlijk lezen van de Bijbel stevig naar voren gebracht, omdat ik ervan overtuigd ben dat de geest van de Bijbelverhalen veel meer van waarde is in ons leven dan het letterlijk transponeren van stokoude teksten naar onze tijd. In die zin ben ik ook nog kinderlijk naïef…
En toch … is het goed om in gesprek te blijven, zoals diverse Christelijke LHBT-belangen-groeperingen, waaronder ‘mijn’ ChristenQueer, pogen te doen.
En toch … schreef iemand die zich evenmin kan vinden in de Nashvilleverklaring onlangs aan mij toch blij te zijn met die Nashvilleverklaring, omdat de commotie laat zien dat héél veel mensen het oneens zijn met de Nashvilleverklaring!

Ik zie in de hele commotie ook het gevaar, dat de Nashville-aanhangers uiteindelijk zo aangevallen worden, dat ze zich de slachtofferrol kunnen gaan aanmeten, een tendens die in onze maatschappij steeds vaker opduikt en waardoor discussies zowel kunnen verharden als worden doodgeslagen. Want wij kunnen ons wel aangevallen voelen door die Nashvilleverklaring, maar de Nashvillers voelden dat vooraf aan hun Nashvileverklaring al en voelen dat nu net zo. Het is de homo-lobby versus de Refo-lobby en allebei willen zij stáán voor hun eigen zaak en daarvoor opkomen.

Ieder ketter heeft zijn letter: homo-ketters en refo-ketters.
Positief gezegd: iedere homo-gelovige, iedere refo-gelovige, iedere gelovige zal de Bijbel lezen vanuit het persoonlijke leven en de persoonlijke achtergrond en daar in de Bijbel bevestiging voor vinden.
De Bijbel is daar uitermate geschikt voor vanwege de vele interpretatie-mogelijkheden. Religie-ruzies zullen nooit verdwijnen.
Wat wel beter kan aan beide zijden van het ‘front’ is het eerbiedigen van ieders leven en opvattingen.

Woensdagavond vond er naar aanleiding van de Nashvilleverklaring een “Viering van de Liefde” plaats, gehouden bij het Homomonument in Amsterdam. Daar waren verschillende sprekers, waaronder LHBT-predikant Wielie Elhorst, de nieuwe voorzitter van COC Nederland Astrid Oosenbrug, de gelovige transgender Jolanda Molenaar, ds. Paula de Jong uit Amsterdam en de burgemeester van Amsterdam Femke Halsema.

Iedereen had indrukwekkende bijdragen, maar bij mij kwam de opening van die viering ‘binnen’ met het welkomstwoord van de initiatiefnemer Hans Verhoeven (zie foto), gepokt en gemazeld in de homo-scène en homowereld. Hij wilde die avond laten zien dat religie niet gestraft moet worden vanwege de verklaring. In een interview met de NOS zei hij: “Er zijn heel veel diep religieuze mensen die ook homoseksueel zijn en die voelen zich de laatste dagen verscheurd. Ik wil duidelijk maken dat je mag houden van wie je wil, dat je mag zijn wie je wil en dat je mag geloven wat je wil.”

Ik geef hieronder de volledige tekst weer van zijn welkomstwoord, waarin hij iedereen, óók de LHBT-gemeenschap een spiegel voorhoudt.
Een tekst om door een ringetje te halen! Laat zijn boodschap ècht aankomen en ‘landen’ bij iedereen! En vier de liefde, want ongestraft mag liefde bloeien!

Welkom op òns Homomonument!
Het jaar dat wij 50 jaar Stonewall herdenken begon níet goed.
De Nashvilleverklaring maakt duidelijk dat we nog een wereld te winnen hebben.
Die maakt duidelijk hoeveel moeite conservatieve gelovigen hebben met de ontwikkelingen in onze tijd en zich steeds meer profiel uiten als het gaat om seksuele oriëntatie en genderidentiteit.
Juist nú is het zaak om als atheïsten en niet-gelovigen solidair te zijn met hen die wèl geloven, maar door de Nashvilleverklaring verscheurd worden.

Mijn naam is Hans Verhoeven en eergisteren stelde ik voor een bijeenkomst te organiseren die het midden houdt tussen een demonstratie en een religieuze viering.
Een bijeenkomst die duidelijk maakt dat in ònze community plaats is voor íedereen, dat je in ònze community niet alleen kunt zíjn wie je bent, kunt hóuden van wie je wìlt houden, maar ook kunt geloven wat je wìlt geloven.
En hier stáán we dan met z’n allen.

We zijn het in onze community lang niet altijd met elkaar eens en dat hoeft ook niet.
Maar onze meningsverschillen spreken we uit met respect voor elkaar, zonder de ander uit te sluiten of te schofferen.
Laten we daarin een voorbeeld zijn voor hen die ons wèl buitensluiten.

Ik wens jullie een hele mooie bijeenkomst toe en geef graag het woord aan Wielie Elhorst, predikant bij de Protestantse Kerk van Amsterdam met een speciale opdracht voor de LHBTI-community, die jullie verder door deze bijeenkomst heen gaat leiden.
Dankjewel!

Advertenties

Licht en duisternis

“De aarde was woest en leeg; duisternis lag over de diepte en de Geest van God zweefde over de wateren”

(Gen.1,2)

Grappig om te zien dat dit decor vaak ‘doorverkocht’ is voor gebruik in films als “The Lord of the Rings”, Hobbit en Harry Potter, welke laatste die zwevende Geest meesterlijk nabootste. Voor de helderheid: ik ben van dit genre films geen fan.

Licht en duisternis. Twee uiterste varianten die ontelbare allegorische, mystieke, vreugdevolle en dreigende uitleggen hebben gekregen. Denk aan het voorbije Kerstfeest, een ver-Christelijking van de Winterzonnewende, waarna de dagen weer gaan lengen, het licht weer de overhand krijgt en dus een prachtig (Westers) tijdsgewricht is om de komst van Christus als het Licht der wereld te gedenken. Het is niet gek, dat veel mensen de duisternis in die tijd willen verdrijven met extra licht: in een boom, aan het huis. Het geeft sfeer, warmte, goed gevoel en in mijn geval verwijs ik daarmee graag naar de komst van Jezus als een Lichtend voorbeeld. Zo’n lichtend voorbeeld is ook onze nieuwe paus Franciscus. De Leer der Kerk zal met zijn komst niet veranderen, maar zijn benadering van heikele onderwerpen verdrijft ineens veel duistere hoeken van de Kerk. En vele al dan niet conservatieve prelaten die in die duistere hoekjes werkten vluchten als angsthazen weg. En niet alleen de Kerk kent duistere plekken. Ieder mens, ieder mensenleven, iedere gemeenschap kent duistere kanten die we liever niet aan het licht zien komen. Heet dat privé? Heet dat ‘de schone schijn op houden’? Je ziet het vaak gebeuren. Mooie woorden, goede uitstraling, recht in de leer en streng naar andersdenkenden toe. De duistere kanten zitten veilig in een doofpot, want ‘wir haben es nicht gewusst’.  Of het wordt afgekocht met zwijggeld. Het is de moderne en dezelfde nutteloze manier van het afkopen van je zielenheil, zoals die Brabantse parochiekerk getuigt van het afkopen van zielenheil door de vroegere plaatselijke boterfabrikanten in de vorm van een vetbetaald Hoogaltaar en glas-in-lood-ramen, waarin doorgaans de gulle gevers als Heiligen zijn afgebeeld. Dat heet(te): rijkdom vergaren op scheefgegroeide religieuze volksverlakkerij. Werken der duisternis?

Maar: een mens verandert ook in zijn levensjaren. Wat eens in de duisternis plaatsvond, komt nu in het volle licht. Wie uit de kast komt, komt in het volle licht met wat eerst duister heette. Of je verlegt je grenzen. Wat eerst duister was is nu deel van je leven geworden.

Eén voorbeeld: de GayPride in Amsterdam. Voor de één is het een steen des aanstoots, zèlfs binnen de homowereld (het roept stigma’s en vooroordelen op over homo’s en de erotiek wordt niet bepaald weggestopt). Voor de ander is het een feest van jezelf kunnen en mogen zijn en gelijken te ontmoeten, soms maar voor één nacht…! Wat duister is/was, komt in het volle licht. Maar de (ruimte voor een) GayPride kerkdienst is is er ook nog niet zo lang… Gelovige LHBT-ers komen vaker op de voorgrond en ook dáár viert de veelkleurigheid hoogtij. Van orthodox Christen tot feestbeest in de homoscene: ze voelen zich geroepen samen te komen in die mooie Keizersgrachtkerk rond Gods woord, dat ruimer, breder en toleranter is dan we vaak te horen krijgen. Veel duisternis blijkt goddelijk licht te zijn! Geregeld kom je mensen in de homowereld tegen die geloof en homoseksuele praxis, in al haar uitingsvormen, bijna naadloos weten de combineren.

Misschien zie je met hetgeen ik nu onder woorden breng je eigen leven voorbijtrekken. Jouw opvattingen. Jouw meningen. Jouw levensvisies. Jouw beleving van jouw (homo)seksualiteit. Jouw geloof. En al jouw persoonlijke verschuivingen daarin.

Het leven kent licht. Het leven kent duisternis. Het hoort bij elkaar. Maar wees er niet bang voor.  Licht en duisternis kunnen niet zonder elkaar bestaan. Bezie de duisternis niet negatief, want er is licht … altijd! Ook over hetgeen soms in de duisternis gebeurt…

Ik wens iedereen een ver-LICHT 2014!

“Oma wil een toyboy !”

Je kon er op wachten! Na de nodige grappen over de snoeperijtjes van burgemeester Onno Hoes van Maastricht…..

Maastricht trekt de plug er niet uit bij Hoes.”

“Als ik jeuk heb achterin mijn keel, neem ik een lekker warm Hoesdrankje.”

“Het wachten is nu op de nieuwste musical van Albert: ” The Toyboy”.”

“Volgens mij moet een burgemeester niet te veel slikken van zijn burgers.

…..is er nu een heuse carnavalskraker van de inmiddels 72-jarige (dus oma) Ria Valk, u allen welbekend van “Hou je echt nog van mij Rockin’ Billy” waarmee ze echt doorbrak en van haar grootste carnavalshit “De liefde van de man gaat door de maag” (beter bekend met het refrein: “Ik heb worstjes op mijn borstjes“).

Ongetwijfeld zal menigeen zijn of haar oordeel klaar hebben, zoals we dat in ons veelkleurige landje van Zwarte Kous tot Atheïst gewend zijn. In ieder geval een vrolijk begin van een nieuw jaar met een vette knipoog naar Onno en de homoscene, naar die gescheiden mannen of vrouwen met een jonger mokkeltje of speeljongetje èn naar al die andere dames en heren met stille verlangens die in het volle licht zo netjes zijn en in het duister de kat knijpen…! Kortom: dit lied gaat over iedereen!