Goede Vrijdag: Terechtstelling

Terechtstelling

De liefde aan het kruis.
Verstoten, geen thuis,

op Farizeïsche gronden.
En blind voor eigen zonden.

Geen menselijke maat,
slechts haat.

Gemoord met daad en woord
in Gods naam, ongehoord.

God verkracht
door religieuze macht.

God roept #MeToo
en juicht veelkleurigheid toe.

De Bijbel is rijk
aan ieders gelijk.

Jezus verlaat het kruis;
verstotenen zijn Zijn huis.

Hij leeft zonder schijn.
Zó zal het Pasen zijn!

“Jezus van het kruis los” ©️Beeld: Fritz Cremer, 1983. ©️Foto: Peter Dejaegher, 2013. (LINK met uitleg!).

Advertenties

Vaarwel 2017

Vaarwel! Vaar wel!

Vaarwel. Het is een afscheidsgroet met een nogal definitieve lading.
Ga ik dat woord ontleden in “Vaar wel!”, dan klinkt het heel wat positiever.
“Behouden vaart!’ Dat het je goed moge gaan, welke kant je ook op gaat.

“Ga met God” is er ook zo een. Je wenst iemand toe dat God zijn gezel zal zijn, de weg-wijzer, de gids. De Franciscaanse groet “Vrede en alle goeds” is ook zo’n wens die verder reikt dan het standaard “Tot ziens!” Ook het “Vaarwel 2017” reikt verder en gaat dieper, zeker voor iedereen die deze column leest. Mijn laatste column in de laatste UCEA.

En daarom: vaarwel CHJC, vaarwel UCEA. Het is einde verhaal.
Het is een verhaal dat 34 jaar geleden begon. Lief en leed kwamen voorbij. Er werden nieuwelingen ontvangen, zoals ik. Vol schroom begaf ik mij op het nieuwe levenspad dat homoseksueel gekleurd werd met die Bijbelse regenboog. Nooit zal ik een verhaal beter begrijpen dan dat verhaal van die regenboog: NOOIT meer zal God de mensheid verwoesten. En mocht Hij het toch in z’n bol halen, dan roept de regenboog Hem weer tot de orde. Een mooiere Bijbelse belofte is niet denkbaar!

Ik kan mijn hele nieuwe wandeling door CHJC-land gaan neerpennen. Dat wordt een lang verhaal. En zo heeft iedereen een verhaal, vaak langer als je zelf aanvankelijk denkt. CHJC heeft ongelooflijk veel betekend voor velen. Delen van elkaars geloof. Praten over God, Bijbel, Jezus. Op zoek naar bevestiging, geluk, liefde, vriendschap, genegenheid, gezelligheid, intimiteit, warmte, noem maar op. Vele vriendschappen voor het leven ontstonden er. Ik mocht binnen CHJC de liefde van mijn leven vinden. En zo zijn er vele mooi en ontroerende verhalen en herinneringen!

Daarom ook ben ik verdrietig. Omdat CHJC straks niet meer bestaat. Er komt iets nieuws. Vage contouren, mistigheid en onzekerheid. Een mening van leden wordt gevraagd om 1 minuut voor 12…! En op 1 januari 2018 moet het er zijn…?

De weg er naar toe was niet netjes. Dit is politiek uitgedrukt. Het kan ook anders verwoord worden. Lees mijn visie in “Crisis” en mijn commentaar in “ALV-terugblik” van 2016 nog maar eens terug. Maar ik hoorde ook veel geluiden in het afgelopen jaar uit den lande. Een kleine greep: “Er is een coupe gepleegd.” / “Het is puur een vijandige overname.” / “ ‘We blijven in gesprek met mensen die een andere mening hebben’ werd er vorig jaar gezegd, maar ik wist toen al dat ook dat voor de buhne was.” / “Wat er straks komt? ContrariO 2.0 !”
De sterkste opmerking ontving ik daags voor de ALV van 4 november: “Gaan jullie morgen nog naar de uitvaartplechtigheid van het CHJC?”
Alvorens ik ook goede wensen wil uiten, geef ik graag eerst deze heldere ontboezemingen middels deze laatste column in deze laatste UCEA mee aan de nieuwe bestuurders van de nieuwe vereniging ter bezinning en lering.

Maar ik wil nu óók wat anders kwijt:

Vaar wel!
Vaar wel, nieuwe club!
Vaar wel, nieuw verenigingsblad!
Vaar wel, kies het ruime sop van de veelkleurigheid!
Vaar wel, met een zekerheid die zelfs de Bijbelse zekerheid overstijgt!
Vaar wel! Behouden vaart! Ga met God! Vrede en alle goeds!

‘Roomschen’ en niet-100%-hetero’s

De kerkdienst op Roze Zaterdag van 24 juni aanstaande zou eerst in de Sint Jan van ‘s-Hertogenbosch plaatsvinden mèt de bisschop, mgr. de Korte, erbij.
Onlangs trok die bisschop beide voornemens toch weer in.

Er is al veel over (de motivatie van de bisschop ten gunste van een roze viering in de St. Jan en het uiteindelijke besluit van mgr. de Korte om er alsnog van af te zien) geschreven en geoordeeld in de diverse media.
Ikzelf mag evenmin oordelen. Als ik in de spiegel van mijn leven kijk besef ik dat ik in mijn leven mensen beschadigd en pijn gedaan heb. Ik heb er alles aan gedaan om daaronder een streep te zetten.
Daarom beperk ik mij tot deze reactie:

Ik was niet de enige die een paar weken geleden knipperde met de ogen toen ik las dat de Oecumenische Viering van Roze Zaterdag in de Sint Jan zou plaatsvinden. Later las ik dat de plebaan van de St. Jan mede voor zou gaan in die dienst en dat mgr. de Korte op het einde de zegen zou geven.
Ik dacht toen al: het is nu wachten op een reactie van priester Mennen.
Ik hoefde niet lang op die reactie te wachten.

priester Mennen

Mennen fulmineerde buiten zinnen tegen alles wat hem daarin tegenstaat. Ach, denk ik dan, het is genoegzaam bekend: dat soort gedrag (lees: gekonkel) is heel herkenbaar bij mensen die zelf met hun eigen geaardheid worstelen. Ik spreek uit mijn eigen ervaring in een ver verleden…

Inmiddels heeft mgr. de Korte vanwege verzet binnen het bisdom ‘s-Hertogenbosch de toestemming voor de viering in de St. Jan en zijn aanwezigheid daarbij ingetrokken, al blijft de plebaan één van de voorgangers in de Roze Viering die nu in de protestantse Grote Kerk, vlakbij de St. Jan, plaatsvindt. En ook nu zijn Mennen & Co verre van tevreden. Het was te verwachten.

Verzet binnen het bisdom: het is een kleine recalcitrante groep orthodoxe RK-gelovigen/priesters die steevast chantage gebruikt om de Leer der Kerk naar de letter te bewaken. Daarbij heiligt het doel elk middel, want de Leer der Kerk is niet pastoraal en de letter is wet. Daar is ook totaal geen discussie mee mogelijk, want de Leer staat niet ter discussie. In de absolute waarheid die achter de Letter der Leer schuilgaat ligt voor hen de ultieme opdracht en het genoegen om elke andere mening/levenswijze/afvallige ‘geestelijk’ dood te knuppelen. En mòcht er (‘geestelijk’) bloed vloeien, dan rust de bloedschuld op (in dit geval) de homo’s zelf (ja, dit staat in de Bijbel: Leviticus 20,13) en wast dus elke criticus zijn handen tevreden in onschuld. Dat de gezondheid van de voorganger van mgr. de Korte, mgr. Hurkmans, hieronder leed in zijn nadagen als bisschop van ‘s-Hertogenbosch is geen geheim. Hij werd weer milder, zoals hij eens als pastoor ook was en dat werd niet gepikt.

Zolang kerkelijke praktijken die recht tegen de Leer ingaan verborgen blijven, is er geen vuiltje aan de lucht. Zodra het openbaar wordt is het ‘not done’, een probleem, een rel.
Als ik indertijd gelogen had omtrent mijn homoseksuele praxis, dan had ik pastoraal werker kunnen worden. Was het later alsnog ‘openbaar’ geworden, dan (en dit is letterlijk aan mij medegedeeld door het toenmalig Hoofd Personeelszaken van het Bisdom Rotterdam)…”…is er een probleem, maar dan is daar wel een mouw aan te passen.”

Je mag dit alles hypocriet noemen. Het is veel meer een even zielig als triest fundamenteel onvermogen om de huidige tijdspanne theologisch, leerstellig en pastoraal te benaderen.
Wie de Roze Viering in de Sint Jan beschrijft als ‘het innemen van het laatste bolwerk dat vasthoudt aan de schriftuurlijke afkeuring van homoseksueel gedrag en van alle handelingen tegen de morele natuurwet’ draagt dat onvermogen in zich.
Daar is geen discussie mee mogelijk, laat staan een gesprek. Mgr. de Korte zal er nog vaak een zware dobber aan hebben, al leert hij zo zijn collega’s in het ambt wel kennen…

Mgr. de Korte, bisschop van ‘s-Hertogenbosch

Bisschop de Korte laat in zijn brief de kerkleer overeind (en maak je geen illusies: die blijft zo!), maar hij laat als een echte herder merken, dat er wel degelijk ruimte is. Die ruimte is er in de meeste parochies en gemeenschappen al veel langer. En daarom neemt hij die ruimte niet in het verborgene, maar benoemt het en wil er inhoud aan geven, zij het nu op wat beperkter schaal. Het is aan ons om zijn uitgestoken hand in dank te aanvaarden. Dan zal het voor alle aanwezigen in de Roze Viering mogelijk zijn om waardig en met opgeheven hoofd te zingen, te bidden en de Heer te danken voor al het goede van de liefde die Hij in ons gelegd heeft. Die uitgestoken hand en een waardige viering zijn een zegen op zich. Die zegen kan door niemand afgepakt worden!