Gemeenschap der heiligen

Icoon van Allerheiligen. Daarin: verlichte graven met Allerzielen, icoon van homo-activist Harvey Milk, een foto van de vanwege zijn homoseksualiteit vermoorde Matthew Shepard en een foto van de herbegrafenis van de as van de vermoorde Matthew Shepard, twintig jaar na zijn dood, in de Washington Cathedral op 26 oktober 2018. Achter de openlijk homoseksuele bisschop Gene Robinson, die de urn vasthoudt, lopen de ouders van Matthew. ©️collage: Emmanuel

 1 november Allerheiligen
2 november Allerzielen

Die twee dagen liggen tegen elkaar aan en versterken elkaar.
En dat wij die bijna gelijktijdig vieren is een uitdrukking van de verbondenheid van onze wereld met de wereld Hierboven.

De RK-Kerk zegt:
“Tot de ‘gemeenschap van de heiligen’ behoren alle mensen die hun hoop op Christus hebben gesteld en door de doop bij Hem horen, of ze al gestorven zijn of nog leven.
Omdat wij in Christus één lichaam zijn, leven we in een gemeenschap die hemel en aarde omvat.”

Maar ook anders-gelovigen ervaren/geloven vaak een soortgelijke verbinding van ons leven met het leven Hierboven.
De herinnering aan een dierbare, de eigenschap van mijn dierbare moeder die ik ook heb, de inspiratie die mensen mij gegeven hebben, een voorwerp dat mij aan een overledene herinnert; dat alles is voor mij al een teken van die band met de gestorvenen.
Met die verbondenheid staan wij kennelijk dus ook niet ver af van mensen die Heiligverklaard zijn.

Als wij al ergens ervan overtuigd zijn dat er iets meer is tussen Hemel en aarde, dan is die omschrijving door de Kerk van die ‘gemeenschap der heiligen’ best troostend, ook al blijft het gemis van een dierbare vaak heel pijnlijk en voelbaar. En die tastbare lege plek zal er nooit door opgevuld worden. En de dood is altijd een ingrijpende gebeurtenis. Dat ervaar ik zelf ook ieder keer weer.

En toch….zat ik vanavond op Allerzielen en gisteren op Allerheiligen met een dankbaar gevoel in de kerk. Dankbaar voor die mooie gemeenschap der heiligen!
En iedere dode die ik bij leven heb gekend of wiens leven ik heb bewonderd of wiens inspiratie mij dierbaar is, is in de Hemel èn heilig verklaard, of dat nu m’n moeder is, een goede vriend, een gay-activist als Harvey Milk of een vanwege zijn homoseksualiteit vermoorde student Matthew Shepard.
Die zekerheid neemt geen enkele Kerkleer mij af!

Advertenties

Goede Vrijdag: Terechtstelling

Terechtstelling

De liefde aan het kruis.
Verstoten, geen thuis,

op Farizeïsche gronden.
En blind voor eigen zonden.

Geen menselijke maat,
slechts haat.

Gemoord met daad en woord
in Gods naam, ongehoord.

God verkracht
door religieuze macht.

God roept #MeToo
en juicht veelkleurigheid toe.

De Bijbel is rijk
aan ieders gelijk.

Jezus verlaat het kruis;
verstotenen zijn Zijn huis.

Hij leeft zonder schijn.
Zó zal het Pasen zijn!

“Jezus van het kruis los” ©️Beeld: Fritz Cremer, 1983. ©️Foto: Peter Dejaegher, 2013. (LINK met uitleg!).

Vaarwel 2017

Vaarwel! Vaar wel!

Vaarwel. Het is een afscheidsgroet met een nogal definitieve lading.
Ga ik dat woord ontleden in “Vaar wel!”, dan klinkt het heel wat positiever.
“Behouden vaart!’ Dat het je goed moge gaan, welke kant je ook op gaat.

“Ga met God” is er ook zo een. Je wenst iemand toe dat God zijn gezel zal zijn, de weg-wijzer, de gids. De Franciscaanse groet “Vrede en alle goeds” is ook zo’n wens die verder reikt dan het standaard “Tot ziens!” Ook het “Vaarwel 2017” reikt verder en gaat dieper, zeker voor iedereen die deze column leest. Mijn laatste column in de laatste UCEA.

En daarom: vaarwel CHJC, vaarwel UCEA. Het is einde verhaal.
Het is een verhaal dat 34 jaar geleden begon. Lief en leed kwamen voorbij. Er werden nieuwelingen ontvangen, zoals ik. Vol schroom begaf ik mij op het nieuwe levenspad dat homoseksueel gekleurd werd met die Bijbelse regenboog. Nooit zal ik een verhaal beter begrijpen dan dat verhaal van die regenboog: NOOIT meer zal God de mensheid verwoesten. En mocht Hij het toch in z’n bol halen, dan roept de regenboog Hem weer tot de orde. Een mooiere Bijbelse belofte is niet denkbaar!

Ik kan mijn hele nieuwe wandeling door CHJC-land gaan neerpennen. Dat wordt een lang verhaal. En zo heeft iedereen een verhaal, vaak langer als je zelf aanvankelijk denkt. CHJC heeft ongelooflijk veel betekend voor velen. Delen van elkaars geloof. Praten over God, Bijbel, Jezus. Op zoek naar bevestiging, geluk, liefde, vriendschap, genegenheid, gezelligheid, intimiteit, warmte, noem maar op. Vele vriendschappen voor het leven ontstonden er. Ik mocht binnen CHJC de liefde van mijn leven vinden. En zo zijn er vele mooi en ontroerende verhalen en herinneringen!

Daarom ook ben ik verdrietig. Omdat CHJC straks niet meer bestaat. Er komt iets nieuws. Vage contouren, mistigheid en onzekerheid. Een mening van leden wordt gevraagd om 1 minuut voor 12…! En op 1 januari 2018 moet het er zijn…?

De weg er naar toe was niet netjes. Dit is politiek uitgedrukt. Het kan ook anders verwoord worden. Lees mijn visie in “Crisis” en mijn commentaar in “ALV-terugblik” van 2016 nog maar eens terug. Maar ik hoorde ook veel geluiden in het afgelopen jaar uit den lande. Een kleine greep: “Er is een coupe gepleegd.” / “Het is puur een vijandige overname.” / “ ‘We blijven in gesprek met mensen die een andere mening hebben’ werd er vorig jaar gezegd, maar ik wist toen al dat ook dat voor de buhne was.” / “Wat er straks komt? ContrariO 2.0 !”
De sterkste opmerking ontving ik daags voor de ALV van 4 november: “Gaan jullie morgen nog naar de uitvaartplechtigheid van het CHJC?”
Alvorens ik ook goede wensen wil uiten, geef ik graag eerst deze heldere ontboezemingen middels deze laatste column in deze laatste UCEA mee aan de nieuwe bestuurders van de nieuwe vereniging ter bezinning en lering.

Maar ik wil nu óók wat anders kwijt:

Vaar wel!
Vaar wel, nieuwe club!
Vaar wel, nieuw verenigingsblad!
Vaar wel, kies het ruime sop van de veelkleurigheid!
Vaar wel, met een zekerheid die zelfs de Bijbelse zekerheid overstijgt!
Vaar wel! Behouden vaart! Ga met God! Vrede en alle goeds!