Sodoma

Maandag 18 februari jongstleden verscheen (ook tegelijk in het Nederlandse taalgebied) het boek “Sodoma, het geheim van het Vaticaan”, over de cultuur van verborgen homoseksualiteit binnen het Vaticaan, geschreven door Frédéric Martel, zelf ook homoseksueel.

Het lezen zal ongetwijfeld rode oortjes op gaan leveren. De schrijver heeft talloze ontmoetingen en gesprekken gehad met vele medewerkers en hij heeft zijn ogen en schrijfkunst ruim vier jaar goed de kost kunnen geven, zo heb ik vernomen. Eigenlijk is het geen nieuws, wel de omvang, de details en de hypocrisie achter dit alles.

We waren natuurlijk al veel eerder op de hoogte. In vroeger eeuwen waren menig paus en kardinaal evenmin preuts aangelegd. En 25 jaar geleden verscheen het boek “Homo in de Heer” van de hand van Henk Müller, over o.a. de broeierige sfeer indertijd op het priesterseminarie Rolduc in Limburg. In de jaren ‘80 kwam ik daar al, was mij over mezelf nog maar van weinig bewust en pas later vielen bij mij diverse puzzelstukjes op hun plaats. Ook de roman van Jan Cartens “De roze bisschop”, eveneens uit 1994 (met een verwijzing naar het aftreden van bisschop Bär van Rotterdam) windt er geen doekjes om. En de afgelopen jaren, waarin het Meldpunt van Seksueel Misbruik in de Rooms-Katholieke Kerk van Nederland haar werk heeft gedaan, is er heel wat gepubliceerd over de moraal van de RK-Kerk, het verplichte celibaat, (homo)seksualiteit en de vele gevallen, wereldwijd, van seksueel misbruik in en buiten religies. Met de Synode over het misbruik in de RK-Kerk (21-24 februari 2019) in Rome, waarin paus Franciscus flinke stappen wil zetten, zullen opnieuw genoeg publicaties en onthullingen het licht zien. Bovendien heeft de recente commotie omtrent de zogenaamde “Nashville-verklaring” over religie-grenzen heen haar uitwerking, in welke richting dan ook, niet gemist en haarfijn aangetoond, dat gelovigen en niet-gelovigen ook samen kunnen optrekken tegen religieus gevoed onrecht, wat ook voor God een gruwel is!

Vragen die dit alles en het nieuwe boek “Sodoma” oproepen zijn er legio. Er zal opnieuw heel veel gepubliceerd gaan worden. Ik zal dat zeker gaan lezen, evenals uiteraard het boek “Sodoma”. Ik weet ook nu al dat vele ‘Roomsche’ moraalridders in Nederland de messen aan het slijpen zijn. Ik weet ook dat er onder hen priesters zijn die hun hand beter in eigen boezem kunnen steken, omdat zij onderdeel zijn van hetgeen “Sodoma” beschrijft: ontkenning cq verberging van hun eigen homoseksualiteit / homoseksuele praxis / seksueel misbruik, maar naar buiten toe de recht-in-de-leer-priester zijn: onkreukbaar en trouw in de leer. Ik weet van een priester dat hij zwijggeld heeft betaald en zich juridisch zodanig heeft ingedekt, dat je van goede huize moet komen om er een serieuze zaak van te maken. Want ook een bisschop die daar van moet weten houdt nog steeds zijn mond. Wellicht dat “Sodoma” iets in gang zet.

Begrijp me goed. Ook ik ben een tijdlang oneerlijk geweest, ben vanwege celibaatsproblemen uit het klooster getreden en heb mensen daardoor veel pijn gedaan. Ik ben erdoor gelouterd, hopelijk ook wijzer geworden en in ieder geval gelukkig! Ik weet wat er speelde en speelt. Ik weet ook dat eerlijkheid het langst duurt en uiteindelijk het vruchtbaarst is voor het verdere leven. Ik weet wat barmhartigheid doet met een mens. Daarom ook ben ik vóór het brengen van klaarheid in scheefgegroeide zaken als misbruik, doofpotten, oneerlijkheid en hypocrisie. Daarom ook is het goed dat het boek “Sodoma” verschijnt en gelezen wordt.

Gaat er wat veranderen? Ik weet het oprecht niet. Wat mag er veranderen van mij? Ook al ken ik genoeg celibatairen die gelukkig zijn met hun levensstaat en hun keuze daarvoor, tòch ben ik niet voor een verplicht celibaat van priesters in de pastoraat (en die niet lid zijn van een religieuze orde of congregatie), maar voor een vrijwillige keuze daarin: vrij om het aan te gaan en vrij om met een partner samen te leven.

De kern van het probleem is naar mijn overtuiging gelegen in de Christelijke kanalisering en ‘culpabilisering’ (kweken van schuldgevoel) van de seksualiteit, waardoor een verkrampt en verknipt omgaan met (homo)seksualiteit ontstaat. En de seks wordt, simpel gezegd, teruggebracht tot het voortbrengen van nageslacht binnen het huwelijk van één man en één vrouw. Alle seks die daar niet aan voldoet is daardoor zondig. Conclusie: de Kerk is bezig met regels, moraal en gesteggel en niet met de (gelovige) mens die zingeving en bevestiging zoekt.

Wanneer Gods Schepping, de mens en het geluk van iedere mens centraal komen te staan in de regelgeving, opvattingen, Bijbel-interpretatie, verkondiging en pastoraat, dàn zou het zomaar kunnen dat het tij te keren is. Het is een weg met een lange adem, maar kan meerdere boeken als “Sodoma” voorkomen.

Jullie weten nu met welke insteek ik dat boek ga lezen. Ik hoop dat velen het boek gaan lezen. Misschien ga je het inderdaad lezen om rooie oortjes te krijgen of uit sensatiezucht. Ik snap dat best. Ik ben ook nieuwsgierig. Maar ik laat mijn geloof hierdoor niet ondersneeuwen. En altijd, ook met het lezen over dat broeierige Vaticaan, zal de mooiste levensles die ik ooit kreeg van mijn vroegere abt als een licht op mijn levenspad zijn: “God staat boven alle Kerken!”

En na het lezen van “Sodoma”?
Terug naar Jezus met zijn boodschap van LIEFDE…

De Goede Week

Pasen nadert.
Maar…geen Pasen zonder Stille Zaterdag, Goede Vrijdag, Witte Donderdag en Palmzondag.

Palmzondag: snoeiharde uitbeelding van onze eigen hypocriete houding. Eerst Jezus juichend binnenhalen en vervolgens roepen: “Kruisigt Hem!!”
Witte Donderdag: Jezus eet met Zijn vrienden. Had ‘ie gedacht! Een stelletje smeerlappen! In ieder geval is er één die Jezus verraadt. Met een kus nog wel!
Goede Vrijdag: Jezus wordt gemarteld en gedood. Goedheid, eerbied en barmhartigheid worden vermorzeld om het eigen hagje veilig te stellen. En waar Jezus met Zijn dood de zonde wegneemt van het menselijk falen, maken Zijn volgelingen door regeltjes nieuwe zonden en leggen weer loodzware lasten op. Stelletje farizeeërs!
Stille Zaterdag: ècht stilte? Vol verwachting? Of druk als altijd?

Het is allemaal herkenbaar in mijn en jouw leven!
Waar blijft Pasen?
De overwinning op dat alles?

Zodra wij in onze eigen Goede Week, in ons eigen leven willen bewerkstelligen om die hypocrisie, die geniepigheid, die volksverlakkerij, die aanleidingen voor het onderdrukken en martelen van onszelf en onze medemensen rigoureus te verbannen, zoals Jezus ons voordeed…
Ja, dàn pas zal het Pasen zijn!

Nog een heel leven, een hele Goede Week te gaan….

Queerussia: homo in Rusland

Elk ‘wereldje’ heeft haar eigen cultuur. Of de homowereld minder scrupuleus is dan de heterowereld waag ik te betwijfelen, omdat beide werelden wat ruimer denken in het donker of achter gesloten deuren… Feit is wél dat de homowereld altijd om erkenning van haar SEKSuele geaardheid heeft moeten vechten. Vroeger, nu, in de toekomst. Altijd moet zij, als geschapen minderheid, zich ontworstelen aan het heersende heterogerichte gedachtengoed in kerk en maatschappij. Het ‘uit de kast’ komen is geen vanzelfsprekende zaak.

Dat werd nog eens subtiel duidelijk, toen tijdens het Eurovisie Songfestival 2013 aan het eind van de inzending van Finland (een protestlied vanwege het niet toestaan van het homohuwelijk aldaar) twee dames elkaar zoenden, wat niet overal werd gewaardeerd.
image
Gek genoeg ben ik nauwelijks reacties tegengekomen op de homozoen in de pauze-act die Zweden ons voorschotelde in de Finale. Was die pauze gelegenheid voor de beroemde plaspauze?
image

Hoe het ook zij: in landen als Iran word je nog altijd in een jute zak levend van een rotsberg geflikkerd. In het Westen is hand-in-hand lopen door twee homo’s helaas ook niet altijd een vanzelfsprekend iets. We hoeven alleen maar het zwaar gehavende gezicht van die in Parijs wonende homo in herinnering te roepen.. Dan vind ik het niet gek dat er af en toe een statement gemaakt wordt, zoals tijdens het afgelopen Songfestival. Op zo’n moment màg ik dat wel! Al besef ik terdege dat op zoiets reacties komen, óók van negatieve aard.

Dat er mensen zijn die moeite hebben met homoseksualiteit is niet iets waar ik mee zit. Waar ik wèl mee zit is de fysieke en geestelijke terreur, waarmee de LGBT-er (afkorting voor iedereen die niet onder de hetero-noemer te vatten is) onderdrukt wordt in onze kerken en maatschappij.
Waar ik wèl mee zit is het gemak en de hypocrisie waarmee gedoodverfde aartsvijanden als de RK-Kerk en de Islam ineens samen optrekken in massademonstraties tegen het zgn. homohuwelijk.
Waar ik wèl moeite mee heb is het glashard ontkennen door velen in kerken en maatschappij, bv. in Rusland, van homoseksualiteit als een doodnormale natuurlijke variant, als zijnde ‘een vondst van de Schepper’, zoals wijlen pater van Kilsdonk dat zo treffend verwoordde!

image

Daarom is de tentoonstelling “Queerussia” in Galerie ‘MooiMan’ in Groningen eigenlijk een must voor iedereen.
Om te zien dat mensen elkaar leed durven aan te doen waar God zich voor zou doodschamen. En dat laatste zouden wij óók moeten doen…

De expositie toont foto’s uit het boek ‘Asuylum’ van Alexander Kargalstev (New York, VS), schilderijen van Sergey Sovkov (Toljatti, Rusland), foto’s van Serge Golovach, Seva Galkin (beide Moskou, Rusland) en Slava Mogutin (New York, VS). Daarnaast een serie ansichtkaarten “Groeten uit Sint Petersburg” uit het project “A gay day” van Alexey Tikhonov (Sint Petersburg, Rusland). De expositie maakt deel uit van het officiele programma van het Nederland-Ruslandjaar 2013.

Het boek toont jong getalenteerde Russen die vanwege hun seksualitiet naar de Verenigde Staten zijn gevlucht. Naast hun foto’s zijn ook hun schrijnende verhalen afgedrukt.
image
‘Asylum’ van Alexander Kargaltsev.
Voorwoord van burgemeester Peter Rehwinkel.
60pagina’s, harde omslag, 23x 23 cm, Nederlands/Engels.

Verkoopprijs € 27,50, verkrijgbaar in de galerie.

De expositie duurt van 19 mei tot en met 30 juni 2013.

Galerie “MooiMan”
Noorderstationsstraat 40
9717 KP Groningen
http://www.mooi-man.nl/