Thuiskomen


De kop hierboven heeft een warme uitstraling, iets intiems. Thuiskomen voelt als terugkeren in een warm nestje. Thuiskomen van je werk is en klinkt alledaags, maar als je er wat langer bij stilstaat zul je merken dat het een veel diepere lading heeft die we niet altijd onderkennen.

Thuiskomst van de verloren zoon. Schets van ©Rembrandt van Rijn.

Thuiskomen. Wie de vele schrijnende beelden in de media ziet van vluchtelingen (met welke achtergrond dan ook) die huis en haard verlaten hebben, prijst zich hier in Nederland gelukkig en bevoorrecht om warm en beschermd in een huis te mogen zitten met veel comfort en luxe. Na het installeren van een nieuwe thermostaatkraan in onze douchecel overkwam mij spontaan dat luxe-gevoel, afgezien nog van wat dat ding kostte….

Lees meer over dit bericht

Verlaten

Deze laatste ochtend van 2014 kwam ik een berichtje op Facebook tegen van iemand, die zich een beetje zielig voelde toen die op weg naar het werk niemand tegenkwam. Het gevoel van zo’n ervaring wat je dan bekruipt bleek herkenbaar voor meer mensen.

Minder herkenbaar maar des te aangrijpender is de verlatenheid die de 17-jarige Leelah (Joshua Ryan) Alcorn uit Kings Mill (Ohio, USA) ervaarde toen zij als 14-jarige haar transgender-identiteit openbaarde aan haar moeder Carla Wood Alcorn, die haar resoluut afwees. Met achterlating van een aangrijpende afscheidsbrief, getiteld “Suïcide Note”, en een indrukwekkend “Sorry” (zie beiden hieronder) op haar (in januari 2015 door haar ouders verwijderde) “lazerprincess”-Tumblr-account sprong zij zondagnacht 28 december 2014 voor een rijdende truck. Zelfs na haar dramatisch zelfverkozen dood loog haar moeder (in een inmiddels door haarzelf leegehaald Facebook-account) in alle toonaarden over de leeftijd, doodsoorzaak en gender-identiteit van haar kind!

Hier Leelah’s “Suicide Note” (klik op afbeelding voor vergroting):

En hier haar “Sorry”:

Mogen ouders moeite hebben met hoe het leven van hun kind verloopt? Ja! Maar NIET geëerbiedigd worden in wie je ten diepste bent is de zwaarste vernedering die een mens kan ondergaan. Stel je eens voor hoe de wereld zou zijn als wij iedereen zouden eerbiedigen…..

Nee, ik mag niet de smart van iedereen op mij laden. Dan ga ik er zelf aan onderdoor en kan ik niets betekenen voor anderen. Want dàt kan ik pas, als ik zelf goed in mijn vel zit!

Maar op de valreep van opnieuw een Jaarwisseling wilde ik dit korte moment van bezinning jullie graag meegeven. Laat nòch geloof, nòch kerkregels, nòch opvoeding, nòch jouw afkeer, nòch jouw opvatting, nòch wàt-dan-ook jou ervan weerhouden om ieder mens te eerbiedigen vanuit de grond van je hart en te laten leven zoals God hem/haar geschapen heeft!

Lees HIER het bericht, waarmee COC-Nederland het bericht van Leelah’s dood meldde en waarin meerdere links staan die lezenswaardig zijn.

Verlaat dit jaar 2014 met eerbied voor ieders leven, voor ieders ‘zijn’, kortom: met eerbied voor Gods Schepping!

ZALIG NIEUWJAAR!

Jij

ezend in de afgelopen UCEA’s hebben een aantal CHJC-leden mooie verhalen met ons gedeeld. Binnen CHJC hebben we allemaal al een stuk leven achter ons liggen en niet één verhaal is hetzelfde. Toch zijn er ook overeenkomsten. De worsteling met bijvoorbeeld veel teksten uit de Bijbel is iets, waar meerderen ervaring mee hebben. Het kan je serieus zondig laten voelen met betrekking tot je seksuele gevoelens ten aanzien iemand van hetzelfde geslacht, laat staan dat je een relatie zou durven aangaan. Soms durf je het aan om in gevecht te gaan met die teksten door studie of gesprekken met andere gevoelsgenoten. Anderen ontmoeten op een dag mensen, die zoveel levenswijsheid in zich dragen en dat op hen overbrengen, dat zij heel anders naar het leven en geloof gaan kijken. Dat zijn werkelijk bevrijdende verhalen! 

elaas is de GayKrant afgelopen maand ter ziele gegaan. Die publiceerde verhalen van mensen die hun biseksualiteit ontdekten en daar verschillend mee omgingen. Die verhalen vond ik verhelderend voor mezelf, omdat ik volbloed homo ben en dus kennis en ervaring daaromtrent mis. Wel ken ik biseksuelen en heb er nooit aan getwijfeld om aan de naam van CHJC ‘biseksuelen’ toe te laten voegen. En het liefst zie ik de hele kleurrijke waaier binnen de homowereld verenigd in onze CHJC-naam, zonder dat het een hele slinger van benamingen wordt. Een CHJC-lid die van geslacht is veranderd moet zich eveneens in de verenigingsnaam kunnen herkennen.

ewust worden van je eigen identiteit, daarnaar in vrijheid op zoek mogen gaan is een (voor)recht van iedere mens. Iedere vorm van dwang in een andere richting door bijvoorbeeld de sociale controle binnen een gesloten, al dan niet religieuze, gemeenschap of door dogmatische wetten en verouderde mensvisies zijn mijns inziens funest om uit te groeien tot een gelukkig mens. De mening dat ik met deze in mijzelf gegroeide opvatting typisch een kind ben (geworden) van een steeds individualistischer wordende westerse maatschappij laat ik graag aan een ander over. Ik weet van mijzelf dat ik graag verder kijk dan mijn eigen wereldje, maar wil wel tegelijk datzelfde eigen wereldje beschermen en koesteren.

oen Paus Franciscus I werd gekozen na een kort Conclaaf moest ik denken aan alle speculaties rond de mogelijke uitslag. Na de balkonscène bleken die als lucht te zijn, net zoals veel verwachtingen van ouders over de toekomst van hun kinderen. Laten we ons bezighouden met wezenlijker zaken. Zou de RK-Kerk dat nu ook gaan doen onder leiding van een sobere Paus, een voormalig aartsbisschop-met-strippenkaart die in een flatje woonde en zelf zijn potje kookte? Als de Leer niet verandert, dan wellicht de pastorale benadering? Is dat ook een leerschool voor ons als we medemensen een heel andere weg zien gaan? Durven wij hen het respect te geven wat we zelf graag willen ontvangen? Lukt het ons het kleurrijke van onze LHBT-wereld kleurrijk te houden?