‘Gelovige’ haters

Father James Martin SJ en zijn in het Nederlands vertaalde boek uit 2017. ©️collage: Emmanuel

Father James Martin SJ, een jezuïet in Amerika, schreef het boek “Een brug bouwen”, om dus een brug te bouwen tussen de RK-Kerk en (gelovige) LHBT-ers.

Onlangs poste hij op Facebook een bijdrage, waarin hij laat merken dat haat jegens LHBT-ers èn haat jegens hem enorm groeit, met name vanuit de rechterflank van de RK-Kerk, o.a. vanwege zijn compassie voor (gelovige) LHBT-ers. Hij plaatste daarbij een link, die dat bevestigt

Father Martin schreef over zijn eigen ervaringen:

“The hatred is breathtaking.  Online, in print and in person.  I’ve been a Jesuit 30 years and it was only this year that I’ve had people (literally) screaming at me, poking their fingers into my chest, and calling me “heretic,” “apostate,” “false priest,” “pansy” “faggot” and “sodomite.” 

If you doubt me, just search for my name and a few of those words on Twitter or online in general–if you can stomach it.

It’s about fear of course. Fear of the LGBT person as the “other.” Fear of listening to someone who seems “different.” Fear of change. And fear of their own complex sexuality. Perfect love drives out fear, as the New Testament tells us. But perfect fear drives out love. But I’m not bothered. Even Jesus had detractors–many.  Besides, what kind of Jesuit would I be if I let protests, screaming and name-calling dissuade me?”

Vertaald:

“De haat is adembenemend. Online, in woorden en persoonlijk. Ik ben al 30 jaar een jezuïet en het was pas dit jaar dat er mensen (letterlijk) tegen me schreeuwen, hun vingers in mijn borst steken, en me ‘ketter’ noemen, ‘afvallige’, ‘valse priester’, ‘watje’, ‘flikker’ en ‘sodomiet’.

Als je aan mij twijfelt, zoek dan naar mijn naam en een paar van die woorden op Twitter of online in het algemeen, als je het kunt verdragen.

Het gaat over angst natuurlijk. Angst voor de LHBT-persoon als de ‘andere’. Angst om naar iemand te luisteren die ‘anders’ lijkt, angst voor verandering. En angst voor hun eigen complexe seksualiteit. Echte liefde drijft angst uit, zoals het Nieuwe Testament ons vertelt. Maar echte angst drijft de liefde uit. Maar ik heb er geen moeite mee. Zelfs Jezus had tegenstanders: velen. Trouwens, wat voor soort jezuïet zou ik zijn als ik door protesten, schreeuwen en naam-roeping, me laat ontmoedigen?”

Die haat door ‘gelovigen’ (dat staat hier bewust tussen aanhalingstekens) is niet nieuw en van alle tijden en in alle religies terug te vinden. Die haat wordt gevoed en gecultiveerd door een letterlijke lezing van Heilige Boeken, een rigide toepassing van religie-regels en niet in de laatste plaats door een verkrampte seksuele (ont)houding en ontkennen van eigen homoseksuele (beter gezegd: niet-100%-hetero-) gevoelens. Maar bovenal ontbreekt de barmhartigheid, die Jezus zo eigen was en wat onze huidige Paus ook uitstraalt.

Nee, de kerkleer omtrent homoseksualiteit en opvattingen omtrent gezin zullen niet veranderen. Wel de barmhartige wijze van benaderen en wellicht gedogen, omdat de meesten ervan overtuigd zijn dat Gods Schepping groter en omvangrijker is dan de beperkte kerkelijke visie, die al eeuwen oud is en nauwelijks opgerekt wordt.

Het is om die redenen, dat ik hier wijs op het goede werk dat father James Martin SJ verricht in zijn pastoraat, maar ook online via Twitter, Facebook en overige online media, met name en nadrukkelijk richting de LHBT-gemeenschap. En ik wijs dus ook op ontoelaatbaar gedrag van zogenaamde ‘gelovigen’ en haatzaaiers. Nee, ook ik ben niet het beste jongetje uit de klas, maar wanneer wij niet (uiteindelijk) eerlijk, open en barmhartig met elkaar door het leven kunnen stappen is het goed om elkaar hierop te wijzen en nieuwe wegen in te slaan. Father James Martin SJ is hierin voor mij een voorbeeld!

Zijn Facebook: https://www.facebook.com/FrJamesMartin/

Zijn Twitter-account: https://twitter.com/JamesMartinSJ

Advertenties

Zien en gezien worden

Jezus geneest de blinde bedelaar Bartimeus. ©️Kees de Kort & Uitgeverij Jongbloed

Preek Verzorgingshuis
30e zondag door het Jaar B, Groen

1e Lezing: Jeremia, hoofdstuk 31, vers 7-9
Evangelie: Marcus, hoofdstuk 10, vers 46-52.

Beste medegelovigen,

Wij hebben vandaag twee positieve lezingen gehoord. Ja, de jubel spat er bijna van af! God laat zich kennen als iemand die echt om mensen geeft en mensen echt blij kan maken in gebeurtenissen die in ons leven kunnen plaatsvinden.

In de eerste lezing horen wij dat God Zijn mensen naar Zich toehaalt, terug wil brengen naar Zijn land waar het goed toeven is. En het wordt benadrukt: niemand sluit Hij uit! Mensen die niet meer kunnen lopen of zien, moeders die in verwachting zijn en op het punt staan te gaan baren, mensen die veel verdriet hebben. Het is God die iedereen in Zijn armen wilt sluiten!

Lees meer over dit bericht

Stimulans

“Hier vallen in puin de schone kunsten van de keuken”, op onze WC. ©️Emmanuel

Het zal mijn dierbare website-lezers niet zijn ontgaan: ik ben wat minder productief in het schrijven. En toch gebeurt er veel in de homowereld en in mijn RK-Kerk, waar ik een mening over heb en mijn visie erop met jullie zou willen delen, omdat jullie nieuwsgierig zijn naar mijn visie en daar in veel gevallen wat van meenemen (anders komen jullie niet op mijn website…😉).

In het verleden schreef ik voor UCEA, het ter ziele gegane verenigingsblad van de met haar zuster-vereniging ContrariO gefuseerde christelijke LHBT-vereniging CHJC. Eerst was dat maandelijks, later tweemaandelijks. Nu de nieuwe fusie-club ChristenQueer een meer naar buiten gerichte vereniging wordt en waarvan het verenigingsblad nog minder frequent zal verschijnen en ook voor niet-leden bestemd is, heb ik een ‘stok achter de deur’ minder (lees: een positieve stimulans) om mijn gedachten aan het papier en aan jullie toe te vertrouwen.

En toch ga ik door met schrijven en (af en toe) preken, al is het maar omdat velen om mij heen mij stimuleerden om mijn eigen weg te gaan en mijn hart te volgen. Een van die mensen, die nu nog meer dan voorheen een stimulans hierin is, is mijn onlangs overleden peettante, die overigens nooit mijn stukjes gelezen heeft (voor zover ik weet).

Haar heengaan, de woorden die ik tijdens de uitvaart hoorde over haar en mijn eigen herinneringen aan haar hebben mij ‘tussen de oren’ de afgelopen dagen danig beziggehouden.

Een bewogen leven. Dat had zij. Al haar broers en zussen (10 in totaal) heeft zij ‘ten grave’ gedragen. Zij was de laatste overlevende. De eerste, Jan, sneuvelde als soldaat op de eerste oorlogsdag van de Tweede Wereldoorlog. Zoals elk leven kende haar leven en huwelijksleven hoogte- en dieptepunten. Zij kon soms fel zijn, maar was altijd oprecht. Ze had ‘een broertje dood’ aan de autoritaire en morele macht binnen de RK-Kerk, wat haar geloofsbeleving zeker beïnvloedde, maar haar niet weerhield van het zingen in koren. Zij ging haar eigen weg, wat zij binnen haar gezin, waarin, jawel, het roze vertegenwoordigd was, óók stimuleerde. “Als je maar gelukkig bent!”, kreeg ik te horen na mijn mededeling dat ik bij de Trappisten ging intreden, wat bij haar echter wèl de wenkbrauwen deed fronsen. Toen ik een decennium later uittrad, uit de kast kwam en dus het roze leven binnentrad was ze eveneens bezorgd, maar ook ludiek met het presentje van een door haar geborduurde en ingelijste WC-tekst, in het roze en mèt een roze driehoek erin verwerkt! Het tekende haar ruime opvattingen, humor en meelevendheid! Haar laatste jaren waren een lijdensweg. Dàt heeft de Hemelpoorten extra wijd open gezet voor haar! In díe barmhartigheid geloof ik en zo geloofde zij ook.

Uitvaart van mijn peettante op 18 oktober 2018. ©️Emmanuel

Het rebelse in haar en het rebelse in Jezus omarm ik. En tevens zijn haar opvattingen voor mij een stimulans om een rebel te zijn, te blijven in een Kerk die worstelt met haar structuur en verleden en te staan voor mijn en andermans geluk, in welke vorm dan ook! Dat was soms te lezen in mijn columns en dat werd niet altijd gelust. Zou ik dáárom wellicht niet meer als columnist benaderd zijn? Ach, het hoeft niet. Laat mij wat anoniem zijn. Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan!

Ik kom er wel, hier en Daarboven. Ik ben daar heilig van overtuigd! En Daarboven staat geen stok achter de Hemeldeur… God heeft geen stok. Nooit gehad ook. God is liefde. Dàt zag ik ook in mijn peettante.

Liefde: de grootste stimulans, verwoord in het Latijnse gezang, waarmee zij de kerk uitgedragen werd:

In paradisum deducant te angeli !