Moederdag: Dankbaarheid

Preek Verzorgingshuis
7e zondag na Pasen, Jaar B, Wit

1e Lezing (vertaling IWVL: Intermonasteriële Werkgroep Voor Liturgie): Lucas, hoofdstuk 1, vers 46-55
Evangelie (uit de NBV): Marcus, hoofdstuk 17, vers 11b-19.

Beste medegelovigen,

Maria met kind in een kerk in Addis Abeba, Ethiopië . © afbeelding: Missio Nederland

Jezus is bezorgd. Dat hoor ik in het Evangelie van vandaag. Hij is bezorgd over de mensen die in Hem hun vertrouwen stellen. Dus is Hij ook bezorgd over ons. Jezus wil een heleboel voor ons: dat ons geen slechte dingen overkomen, dat wij de waarheid kennen, dat wij ons niet vastklampen aan deze wereld, dat wij niet overmand worden door het kwaad. En tòch heeft Hij ons de wereld ingestuurd, waarin ieder mens en iedere Kerk zijn eigen waarheid claimt.

En wij hebben er het beste van gemaakt en proberen elke dag nog steeds er het beste van te maken. En ook al zien we veel ellende en verdriet en zijn er in onze levens ongetwijfeld veel verdrietige dingen gebeurd: tòch staan we vandaag stil bij dankbaarheid.

Lees meer over dit bericht

Advertenties

Van As tot Ei

Ik was gewoon om òm de maand een column te schrijven voor het verenigingsblad UCEA van CHJC. CHJC is echter gefuseerd met ContrariO tot ChristenQueer. Die naam alleen al is een column waard.
Maar…kòmt er wel een nieuw verenigingsblad, wat de enige manier is om àlle Christelijke leden-die-buiten-de-geëigende-banen-leven (=Queer) te bereiken? En dus…kòmt er wel een nieuwe column?
En…waar zou mijn nieuwe column dan over moeten gaan?

Met de onwetendheid over het moment van verschijning van een nieuwe verenigingsblad kan een actueel onderwerp alweer achterhaald zijn. Ik kan wel wat gezelligs over de As van de Veertigdagentijd gaan neertikken om vervolgens bij een Ei uit te komen, maar misschien wordt het pas Pinksteren en heeft de Geest het Ei ingehaald.

Spontaan herinner ik mij nu ineens een geestig ei. Ja, hoe kom ik erop. In mijn vroegste jeugd had je van die apparaten bij winkels, waar je met een geldstukje een speelgoedje, verpakt in een soort van plastic ei, uit kon trekken of draaien of automatisch laten vallen in een opvangbakje. Ooit ‘trok’ ik een ei met (eufemistisch geschreven) ‘sieliepoetie’ erin. Voor zover mijn geheugen reikt was dat een soort zachte slurrie die net niet kleefde aan je vingers en waar je dus mee kon knoeien zonder te knoeien. Ik weet dat ik toen dol op dat schijnbaar vieze goedje was. Toen ik wat ouder was heb ik de stiekeme hoop gehad het ooit nog eens te pakken te krijgen, maar het scheen kennelijk vergane glorie te zijn…

Mijn vroegste belevingen van Pasen schaar ik ook onder de noemer ‘vergane glorie’. De glorie van Pasen drong niet tot mij door en waarom ik eieren moest kleuren heb ik ook nooit gesnapt, laat stáán dat ik er genoegen in vond om mij de pleuris te zoeken naar moedwillig verstopte eieren, binnen of buiten. Chocolade-eitjes lus ik echter nog altijd. Alleen vreet ik er geen kilo-knallers meer van in recordtempo. Ook die eitjes-orgies zijn vergane glorie.

Dat ik langzamerhand de ware glorie en grootsheid van het Paasfeest ben gaan ontdekken en ervaren, doet niets af aan mijn vraagtekens bij die eieren als teken van nieuw leven. Ik kan nog wel meer dingen bedenken die tekenen in zich dragen van nieuw leven: je coming-out, tulpen, je allereerste lange natte diepe hartstochtelijke zoen, bloemetjes, je eerste (bewuste) orgasme, bijtjes, je eerste huwelijksnacht, lammetjes in de wei, de dag waarop je nieuwe levenskeuze gestalte kreeg, etc.

En ja, het leven schrijdt voort, ook mijn geloof…
Ik krijg steeds vaker de kriebels als bepaalde gelovigen zo expliciet rechtlijnig en onbetwistbaar dogmatisch met mij willen praten (nee, níet discussiëren) over Jezus als onze Heiland en Verlosser. Ik vul die ‘verlossing’ ook graag wat anders in: Jezus verlost mij van een heleboel farizeïsche geloofsballast èn van het zonde-oordeel. Als mèt Jezus ook de zonde gekruisigd werd, zeik dan niet meer over zonde! Schuif je eigen stommiteiten niet af op de zogenaamde zondeval of op een ‘duivel’, maar pak een spiegel, kijk erin en ga dan lekker zitten schelden op jezelf. Dat helpt je tevens om zaken die je om je heen verkeerd ziet gaan uiteindelijk scherper en helderder te benaderen en te benoemen, omdat je eerst jezelf hebt bekritiseerd.

Jezus leerde ons om af te rekenen met farizeïsch gedrag, zonde en duivel, eigenmachtig handelen en vooral: niemand in de kou laten staan. ‘Zonde’ als je niemand het leven gunt zoals God het geschapen heeft! Dàt is verrijzen ten voeten uit, dankzij Jezus!

En hiermee zou het eerste column-ei gelegd kunnen zijn voor het nieuwe contactblad van de nieuwe vereniging “ChristenQueer”, ware het niet dat er noch een blad, (en dus) noch een column is. De benaming ‘ei’ draagt verschillende betekenissen in zich. Ik laat het aan de lezer dezes over om een bepaalde ei-betekenis aan de nieuwe club, het mogelijk nieuwe contactblad of aan mijn schrijfsels toe te kennen. De mooiste is natuurlijk, vooruit dan maar, die van dat nieuwe leven: een nieuw leven voor de vereniging en voor een nieuw actueel lijfblad, verrezen uit het stof en de as.

En hopelijk niet met de ondefinieerbare samenstelling van die ei-‘sieliepoetie’…
Afwachten…

Zalig Pasen

Bijna ieder jaar wel herdenk ik belangrijke gebeurtenissen, mooie of verdrietige momenten uit mijn eigen leven. Die laat ik graag verlichten met het licht van een mooie huispaaskaars, die ik via mijn parochie kan aanschaffen. Dit is ‘ie dan voor 2018, gezegend in de Paaswake.

Een kruis, een boot, een duif, een paar Grieks tekens…
De ark van Noach?
Of een boot in een storm?
Een duif die vrede aankondigt?
Een kruis waaraan onze zonden genageld zijn geweest?
Tekens van een ‘begin’ en een ‘einde’?

Beeldt dat alles ons leven uit? Een bootje in de storm of juist in kalm kabbelend water, een ark om te overleven, een duif die inderdaad wellicht vrede als boodschap brengt? Of komt ‘ie ons vroeg in de morgen irritant wakker koeren?

Toen het water gezakt was strandde de ark en kon het nieuwe leven aanvangen. Met de vredesduif in het vizier ligt er een nieuwe wereld aan onze voeten.
En zolang wij het kruis van het leven niet zwaarder maken dan Jezus bedoelde (ja luister goed, Kerken, medemensen èn ikzelf…!) is het een mooi teken van overwinning op dood, zonde, onbarmhartigheid en machtswellust.

Dan ook durf ik zonder schroom nu te geloven in een goddelijk begin en goddelijk einde (Alpha en Omega) van de schepping en van mijn leven. Hopelijk geloof ik dat ook nog als ik ècht voor die drempel sta…

Zalig Pasen!!