Brood voor iedereen?

Graan…brood…Heilig Brood… ©Smaak Academie Achterhoek

Preek 18e zondag door het Jaar B, Groen

1e Lezing: Exodus 16, 2-4 & 12-15 ;  2e Lezing: Efeziers 4, 17 & 20-24 ; Evangelie: Johannes 6, 24-35

Beste mede-parochianen,

De graanoogst is grotendeels al voorbij. De extreem hoge temperaturen vervroegden met name de oogst van de wintertarwe aanzienlijk. Bij talloze ontvangstpunten in Zeeland was het een komen en gaan van trekkers en trailers. Per dag kwam er gemiddeld 20.000 ton graan binnen. Op onze Zeeuwse wegen zal het menigeen zijn overkomen dat trekkers met grote bulkladingen en trage snelheid het verkeer danig ophielden. Ach, we zullen maar zeggen: u reed achter uw toekomstige boterham aan.

Ik vind het telkens weer een imposant gezicht om die gigantische graanbergen te aanschouwen en ik denk dan aan de Bijbelse verhalen over het vullen van de graanschuren van Egypte. Ik voel mij bevoorrecht dat ik bij zo’n graanoverslagbedrijf mag werken.

Graan…brood…  Zojuist hoorden wij drie lezingen, waarvan er twee over brood gaan en één die gaat over onze levensgesteldheid. Vorige week gaf pater Harrie Buijssen al aan dat het letterlijk lezen van de Bijbel het gevaar in zich draagt dat de essentie van het verhaal onvoldoende tot zijn recht komt. Jezus sluit zich bij die visie aan, zo lazen wij in het Evangelie van vandaag.

Mozes zegt over die natuurverschijnselen van dat ‘manna’, die honingdauw “…het is het brood dat de Heer u te eten geeft.” Maar wat zegt Jezus over dat brood, die honingdauw? Dat was geen brood uit de hemel. Het echte brood krijg je van mijn Vader en dat ben Ik zelf! Ik, zegt Jezus, ben het brood des levens. Wie tot Mij komt zal geen honger meer hebben. Wie in Mij gelooft zal nooit meer dorst hebben.

En die vallende kwartels dan? Ook die zijn een natuurverschijnsel. Deze kleine soort van veldhoenders is een trekvogel, zo groot als een leeuwerik. Rond de Middellandse Zee kan men er soms duizenden oprapen, die door hun overtocht uitgeput geraakt zijn.

Jezus zet met deze woorden Mozes niet buiten spel. Maar al deze oud-testamentische verhalen wil Jezus uiteindelijk terugbrengen tot de essentie, namelijk: tot hetgeen Hij zelf heeft voorgezegd en voorgeleefd. En wie eerlijk en oprecht, met vallen en weer opstaan, de wijsheid en het voorbeeld van Jezus om weten te zetten en te integreren in het dagelijkse leven, die zal nooit meer honger hebben en nooit meer dorstig zijn, hoe paradoxaal dat ook klinkt na de extreem hoge temperaturen van de afgelopen tijd.

Lees meer over dit bericht

Advertenties

Roze geloven

Het gehele jaar door vinden in Nederland her en der roze kerkvieringen plaats. Een aantal zijn met meer of minder frequente regelmaat. Soms wordt een bepaalde zondag of lezingen-cyclus hiervoor aangegrepen. Maar een bepaald kerkelijk feest kun je ook als aanleiding gebruiken, zoals bijvoorbeeld een Adventsviering in aanloop naar het Kerstfeest. En natuurlijk is de feestdag van de door de homowereld toegeëigende (erotisch afgebeelde) Heilige Sebastianus (20 januari) ook een mooie aangelegenheid. Of de Gay Pride…!

De Nederlandse homowereld heeft inmiddels in de persoon van Wielie Elhorst een toegewijde LHBT-predikant. Hij gaat voor in menig roze kerkdienst en reist bovendien kris-kras de wereld over om niet alleen de Nederlandse voortvarendheid op LHBT-gebied onder de aandacht te brengen, maar ook om steun te betuigen en medewerking te verlenen aan zovele onderdrukte gelovige homo’s’, lesbo’s, transgenders, biseksuelen en alle variaties die God in Zijn schepping heeft gelegd. Maar Wielie is ook gewoon predikant in zijn eigen PKN-gemeenschap in Bussum. Gewoon, naast al dat roze-gewone…!

In een kerkdienst komen mensen samen om te bidden, te zingen en iets mee te krijgen om het dagelijkse leven bemoedigd en gesterkt weer tegemoet te gaan. Dat geldt voor alle gezindten. Als de mensen van een andere gezindte als die van mij zich bemoedigd en gesterkt weten na de samenkomst is het goed. Als iemand er ontgoocheld van terugkomt is er iets mis. Hopelijk weet een kerkgemeenschap dat ten goede te keren. Maar vaak, te vaak nog steeds, voelen LHBT-ers zich niet thuis, niet welkom, niet bemoedigd in hun eigen kerk en vinden zij geen eerbiedig gehoor. Voor hen èn voor iedereen die verder wil en durft te kijken dan zijn of haar eigen kerkelijke grenzen zijn die roze vieringen vaak ware ogen-openers!

Een Bijbelverhaal leest met een roze bril heel anders als met een zwarte, grijze, geel-witte of welke kerkelijke ‘kleur’ dan ook. Waar de vriendschap tussen David en Jonathan in de traditie als ‘makkers onder mekaar’ wordt gezien, ziet die roze geloofsbril en menig nuchtere lezer daar toch wel wat meer in van liefde, genegenheid en tot elkaar aangetrokken worden, kortom een homo-vriendschap. Je kunt ook heel ver gaan met dat ‘roze lezen’ van de Bijbel, zóver dat soms zelfs menig door de roze wol geverfde gelovige homo zich achter de oren krabt….

‘Iedere ketter heeft zijn letter’ is een uitspraak die je ook wat anders kunt brengen. Iedere gelovige of gemeenschap zoekt, vindt en leest in de Bijbel de grond voor haar specifieke theologie, leefwijze en verkondiging. Je vindt in de Bijbel weinig feiten, slechts meningen en visies van mensen over God, lang geleden opgetekend. Dat vraagt niet om klakkeloos of letterlijk herhalen. Daar moet nieuwe en hedendaagse inspiratie uit voortvloeien. Dat is vaak koorddansen voor de voorgangers/predikanten. Zoveel gelovigen, zoveel meningen (geen feiten) over moraal, Bijbel, Jezus en God. En menig ‘inter-gezindten-discussie’ is dan niet zelden oeverloos dan wel volslagen zinloos.

Roze geloven: het gelovige leven in al haar facetten bezien door een roze bril. Je kunt natuurlijk een zwarte bril opzetten, maar met die roze bril heb je twee maal zoveel lol in je (gelovige) leven. Ja, ik kan dan anders kijken naar Jezus bijvoorbeeld. Wat zou Hij ervan vinden als iemand op een andere manier naar Hem kijkt? Dat vroegen Jezus’ leerlingen zich ook af (Markus 9,38+39) toen anderen van buiten hun clubje in Jezus’ naam net als zij ook duivels aan het uitdrijven waren. “Jezus, dat kàn toch niet!!!!” Waarop Jezus zei: “Ach, maak je niet zo druk. Dan zullen ze ook zo slecht niet over mij denken!”

Volgens mij had Jezus toen een roze bril op….

Thuis komen

Na een vakantie zien velen er altijd wel in enige mate tegenop om weer naar huis te gaan, thuis te komen. Als dat zo is mag je eigenlijk dankbaar terug kijken op een geslaagde vakantie. Stel je voor dat je op je vakantieadres al terug verlangt naar het tikken van je vertrouwde klok…

In ons geval was ons verblijf op de camping nabij Keulen rond de Gay Pride aldaar eigenlijk te kort en was de zalige rust op de camping na het vertrek van een wel bijzonder asociaal groepje Duitse potten en alle overige regenbooggasten extra aantrekkelijk om te blijven. We hadden dan lekker kunnen hangen bij de tent, kijkend naar de voorbij varende rijnaken en fietsen in de omgeving in plaats van heen en weer te trappen tussen camping en Keulen. Of misschien gewoon op een terrasje mensen kijken, het normale percentage homo’s voorbij zien flaneren op de boulevard. Dat deden we ook tijdens de drukke Pride-dagen, denkend aan Bram, die we op de dag van vertrek nog spraken. Hij sprak geëmotioneerd over de grote verassing, toen daags tevoren de zomereditie van UCEA uit de enveloppe kwam… Hij sprak moeilijk, maar ik zag als het ware door de telefoon zijn ogen twinkelen, toen we beloofden aan hem te denken als we naar het mannelijk schoon zouden gaan kijken. Commentaar van zijn zoon, een week later: “De ouwe snoepert!”

Die week was nog niet voorbij, toen ik, net thuis uit Keulen, van die zoon een sms-je kreeg met het bericht dat Bram in slaap was gebracht. Het ging niet meer. Nu werd het wachten, wanneer Bram uit zijn stevige cocon zich zou ontpoppen en van ons zou gaan wegfladderen. Dat werd vrijdagochtend rond half acht. Bram mocht Thuiskomen.

Zoveel als ik er tegenop zag om na onze korte vakantie thuis te komen, zo weinig zag Bram er tegenop om Thuis te komen. Die angst had hij niet. Wel verdriet om familie en lieve vrienden van binnen en buiten CHJC achter te laten. Maar de boventoon was dankbaarheid. Bram was dankbaar voor zoveel medeleven, voor al het moois dat hij mocht meemaken in zijn leven. Die dankbaarheid straalde ook af van de afscheidsbijeenkomst in het crematorium van Zoetermeer. Daar denkt menig aanwezige ongetwijfeld nog vaak aan terug.

Het heengaan van bisschop Bluyssen was de derde bisschop op rij dit jaar die overleed. Een man van dialoog met eerbied voor de mensen. Een man die eraan werkte dat de Kerk een warm Thuis zou zijn voor velen. Wat kwam hij van een koude kermis thuis en wat was hij blij met Paus Franciscus!

Ook prins Friso kwam, op de geboortedag van deze column, Thuis. Het was niet lang na zijn thuiskomst op Paleis Huis ten Bosch. Mag ik zeggen ‘eindelijk’? Eindelijk na die uitzichtloze periode? Een zware periode voor zijn vrouw, zijn kinderen, zijn moeder, zijn broers, zijn familie en vrienden gaat over in berusting.

Wat gaaf om te zien dat er aardse engelen zijn, die lijdende mensen bijstaan! Wat troostvol om te weten dat Hemelse Engelen ons eens zullen Thuisbrengen!

Inmiddels is de vakantie weer voorbij, hebben we nog een lang weekendje Amsterdam gedaan, óók in verband met de Gay Pride en was het ook hier weer even thuiskomen toen we een mooie GayPride-kerkdienst meemaakte met veel belangstellenden en bekenden in de Keizergrachtkerk.

Thuiskomen. Gewoon na een vakantie, op het eind van je leven of tijdens je leven momenten weten van thuiskomen bij jezelf. Een diep geluk ervaren en dat eigenlijk altijd willen vasthouden. Dat moment, waarop Hemel en aarde elkaar schijnen te raken… een Godsontmoeting?

Welkom!