Zin en onzin

Anti-ZwartePiet-demonstratie, Paus contra kardinalen en zoenende mannen op kledingmerk-poster. ©collage Emmanuel

In elk tijdsgewricht is er wel wat aan de hand in de samenleving. Er valt altijd wel wat te klagen, te zeuren, te mopperen, te miepen,te zeiken. De huidige sociale media wakkeren dat, bewust of onbewust, nog eens extra aan. Waar je vroeger alleen je eigen omgeving dood gooide met je ongezouten mening en je vervolgens ongezouten weer werd teruggezet, slingert iedereen nu zijn of haar (of *onzijdig*) mening de a-sociale media-wereld in, waar door de oeverloosheid iedereen verzuipt in de tsunami’s aan onderbuikgevoelens. Een klein onbeduidend groepje vergiftigt het samen-leven, drijft mensen uit elkaar èn creëert angst voor repressie. Je ziet dat overduidelijk in de Zwarte Pieten-discussie, maar ook in de Rooms-Katholieke Kerk rond voor- en tegenstanders van Paus Franciscus.

Laten wij eens inzoomen op kleine groepjes.

Daar is dus het groepje Anti-Zwarte Pieten. Natuurlijk zitten daar een paar zwarten/donkeren/gekleurden/anders-getinten (< doorhalen waar je onderbuikgevoelens van krijgt) bij die zich gediscrimineerd voelen. Maar gezien de a-sociale wijze van ‘probleem-benadering’, discriminerende uitspraken en bedreigende angst-aanjaging (bv.: ouders die met kinderen naar de aankomst van Sint en Piet gaan, moeten maar wakker worden uit angstdromen, waarin hun kinderen onder de botsplinters zitten) verspreiden zij onder de mom van vrijheid van meningsuiting een gif in de maatschappij dat mensen tegen elkaar opzet, piijnigt en uitsluit. Waar zij zelf zo tegen zijn, vermenigvuldigen zij velen malen méér en wakkeren zij bij tegenstanders (de Pro-ZwartePiet-mensen oftewel de meeste Nederlanders) foute tegenstand aan (welke overigens ook niet goed te keuren is), waardoor het Anti-ZwartePiet-clubje zich de slachtofferrol kan aanmeten: “Wij doen niks fout!” Missie geslaagd, geleerd van de PVV.

Daar is dat RK-clubje Anti-Paus Franciscus-aanhangers. Leer tegenover praktijk, kerkvolk tegenover kerkbobo’s, kerkbobo’s tegenover Paus Franciscus, hiërarchie tegenover basis. Geloof is in feite al iets ongrijpbaars en dus sowieso multi-interpretabel. Maar waar het geloof de mens niet dient, maar alleen zichzelf, is het gedoemd middelpunt te blijven van kritiek en afkeer. Pas wanneer geloof het mens-zijn en het leven ondersteunt en eerbiedigt, zal het een afstraling zijn van God en Hem hierdoor present stellen in onze belevingswereld. Precies dàt was het doel en de roeping van Jezus.

De laatste tijd hoor ik meer en meer kritiek op de zogenaamde hedendaagse ‘homo-lobby’, kritiek die bijna altijd meewarig praat over transgenders die ‘erbij willen horen’, dat ‘gender-neutraal’ ineens het nieuwe ‘toverwoord’ schijnt te moeten zijn en dat ‘alles maar moet kunnen’, zoals kinderen adopteren/krijgen via ‘kronkelwegen’. En dan heb je natuurlijk nog dat ‘homohuwelijk’.

De PKN wil het kerkelijk huwelijk (nog) niet openstellen voor andere koppels dan m/v en op Tholen zijn 22 van de 33 kerkraden unaniem verenigd in hun antipathie tegen het hijsen van de Regenboogvlag op de jaarlijke Coming Out Day (11 oktober) en de koopzondag, want dat is allemaal tegen Gods Wil.

De Kerk zegt het geweten te vertegenwoordigen van het volk. De Anti-ZwartePieten-club wil het geweten zijn van gediscrimineerde bevolkingsgroepen. De LHBT-ers, op vele wijzen verenigd, willen het geweten van Kerk en maatschappij wakkerschudden. En de ander is natuurlijk per definitie de schuld van het gif dat Kerk en maatschappij verziekt.

Het ‘geweten’ zijn, kritiek hebben, Kerk en maatschappij beter maken: het heeft slechts zin, nut, betekenis en kans van slagen, wanneer IEDER mens en IEDER mensenleven geëerbiedigd wordt. Dat ‘eerbiedigen’ is, dankzij Pater Jan van Kilsdonk SJ, hèt sleutelwoord in mijn leven geworden bij mijn handelen, spreken en schrijven. Het is voor mij als een spiegel. En hoe vaak moet ik mijzelf niet terechtwijzen…

Waar het geweten verdwijnt, verliezen we het mededogen en worden we meedogenloos. Eerbied brengt het geweten weer tot bloei. Mooie opgave in ons huidig tijdsgewricht!

Advertenties

Roze geloven

Het gehele jaar door vinden in Nederland her en der roze kerkvieringen plaats. Een aantal zijn met meer of minder frequente regelmaat. Soms wordt een bepaalde zondag of lezingen-cyclus hiervoor aangegrepen. Maar een bepaald kerkelijk feest kun je ook als aanleiding gebruiken, zoals bijvoorbeeld een Adventsviering in aanloop naar het Kerstfeest. En natuurlijk is de feestdag van de door de homowereld toegeëigende (erotisch afgebeelde) Heilige Sebastianus (20 januari) ook een mooie aangelegenheid. Of de Gay Pride…!

De Nederlandse homowereld heeft inmiddels in de persoon van Wielie Elhorst een toegewijde LHBT-predikant. Hij gaat voor in menig roze kerkdienst en reist bovendien kris-kras de wereld over om niet alleen de Nederlandse voortvarendheid op LHBT-gebied onder de aandacht te brengen, maar ook om steun te betuigen en medewerking te verlenen aan zovele onderdrukte gelovige homo’s’, lesbo’s, transgenders, biseksuelen en alle variaties die God in Zijn schepping heeft gelegd. Maar Wielie is ook gewoon predikant in zijn eigen PKN-gemeenschap in Bussum. Gewoon, naast al dat roze-gewone…!

In een kerkdienst komen mensen samen om te bidden, te zingen en iets mee te krijgen om het dagelijkse leven bemoedigd en gesterkt weer tegemoet te gaan. Dat geldt voor alle gezindten. Als de mensen van een andere gezindte als die van mij zich bemoedigd en gesterkt weten na de samenkomst is het goed. Als iemand er ontgoocheld van terugkomt is er iets mis. Hopelijk weet een kerkgemeenschap dat ten goede te keren. Maar vaak, te vaak nog steeds, voelen LHBT-ers zich niet thuis, niet welkom, niet bemoedigd in hun eigen kerk en vinden zij geen eerbiedig gehoor. Voor hen èn voor iedereen die verder wil en durft te kijken dan zijn of haar eigen kerkelijke grenzen zijn die roze vieringen vaak ware ogen-openers!

Een Bijbelverhaal leest met een roze bril heel anders als met een zwarte, grijze, geel-witte of welke kerkelijke ‘kleur’ dan ook. Waar de vriendschap tussen David en Jonathan in de traditie als ‘makkers onder mekaar’ wordt gezien, ziet die roze geloofsbril en menig nuchtere lezer daar toch wel wat meer in van liefde, genegenheid en tot elkaar aangetrokken worden, kortom een homo-vriendschap. Je kunt ook heel ver gaan met dat ‘roze lezen’ van de Bijbel, zóver dat soms zelfs menig door de roze wol geverfde gelovige homo zich achter de oren krabt….

‘Iedere ketter heeft zijn letter’ is een uitspraak die je ook wat anders kunt brengen. Iedere gelovige of gemeenschap zoekt, vindt en leest in de Bijbel de grond voor haar specifieke theologie, leefwijze en verkondiging. Je vindt in de Bijbel weinig feiten, slechts meningen en visies van mensen over God, lang geleden opgetekend. Dat vraagt niet om klakkeloos of letterlijk herhalen. Daar moet nieuwe en hedendaagse inspiratie uit voortvloeien. Dat is vaak koorddansen voor de voorgangers/predikanten. Zoveel gelovigen, zoveel meningen (geen feiten) over moraal, Bijbel, Jezus en God. En menig ‘inter-gezindten-discussie’ is dan niet zelden oeverloos dan wel volslagen zinloos.

Roze geloven: het gelovige leven in al haar facetten bezien door een roze bril. Je kunt natuurlijk een zwarte bril opzetten, maar met die roze bril heb je twee maal zoveel lol in je (gelovige) leven. Ja, ik kan dan anders kijken naar Jezus bijvoorbeeld. Wat zou Hij ervan vinden als iemand op een andere manier naar Hem kijkt? Dat vroegen Jezus’ leerlingen zich ook af (Markus 9,38+39) toen anderen van buiten hun clubje in Jezus’ naam net als zij ook duivels aan het uitdrijven waren. “Jezus, dat kàn toch niet!!!!” Waarop Jezus zei: “Ach, maak je niet zo druk. Dan zullen ze ook zo slecht niet over mij denken!”

Volgens mij had Jezus toen een roze bril op….

Crisis

Deze bijdrage is begin oktober 2016 gepubliceerd in het verenigingsblad UCEA van CHJC, vereniging van Christelijke LHBT-ers van uiteenlopende religieuze achtergrond.

Omwille van het onderwerp (geloof en homoseksualiteit) publiceer ik dit kritische stuk ook hier op mijn website. Zoals ik nooit in discussie ga over hetgeen ik op mijn website en elders publiceer, ga ik over deze bijdrage evenmin in discussie, noch hier, noch op Twitter of Facebook, noch op de Algemene Ledenvergadering van CHJC (eind oktober 2016). Mijn stuk is helder, verwoordt mijn mening en zorgen en die behoeven geen aanvulling, laat stáán gesust te worden.

Ik laat eenieder vrij om het met mijn mening, alhier verwoord, al dan niet eens te zijn en er een andere mening op na te houden. Voor verdere leesuggesties verwijs ik naar het ‘Lectori Salutem’ op mijn website.

Zit CHJC in een crisis? Wie de mededeling, getiteld “Kruispunt”, van de landelijke voorzitter bij de uitnodiging voor de ALV van 29 oktober a.s. gelezen heeft (zie de digitale CHJC-Nieuwsbrief van 4 september jl.) kan zich niet aan die indruk onttrekken. Plots is het landelijk bestuur gereduceerd tot één persoon: de voorzitter. In korte tijd is iedereen foetsie!

(Update: in UCEA van oktober 2016 geeft de landelijke voorzitter inmiddels aan er ook mee te gaan stoppen.)

Lees meer over dit bericht