Paus, kardinaal, homo, hostie

Paus, kardinaal, homo, hostie. ©️collage: Emmanuel

Vier ingrediënten voor een katholieke rel. Rel? Nee toch? Als rechtgeaarde (!) homoseksuele Rooms-Katholiek (jaja) vind ik het een zielige vertoning. De ‘preciezen’ beschermen kardinaal Eijk (al dan niet terecht) en foeteren op paus Franciscus. De ‘rekkelijken’ dwepen met de paus (al dan niet terecht) en vegen met de kardinaal de vloer aan.

De aanleiding? Meerderen!
Allereerst is er een vraag van Duitse bisschoppen aan de paus voor meer eucharistische gastvrijheid voor leden van andere Kerken, welke vraag de paus fijntjes teruglegt bij de aanvragers. Lol…
Vervolgens is er de Amerikaanse Jezuïet James Martin SJ (onlangs benoemd in de hoogste Vaticaanse adviesraad voor communicatie van de paus), die een boek (“Een brug bouwen”) heeft geschreven om toenadering te zoeken tussen de RK-Kerk en (gelovige) LHBT-ers. Wauw…
En als klap op de vuurpijl is daar ook de Belgische kardinaal Jozef de Kesel die een kerkelijke dankviering van een homo-relatie wel ziet zitten. Tjonge…
Dan is daar bisschop de Korte van het Bisdom ‘s-Hertogenbosch, die begonnen is met zijn bijeenkomsten met de LHBT-gemeenschap om te luisteren en te praten. Applaus…
En onze kardinaal Eijk gaat met gestrekt been frontaal in de aanval tegen dit alles in een buitenlands (want dàt genereert meer sympatisanten) opinie-artikel. Hoppa…

Paus Franciscus blijft verrassen. Het zijn verrassingen vanuit de pastorale hoek. De rechtlijnigen zijn doorgaans niet bepaald pastoraal en raken ervan over de zeik. Natuurlijk komen zij met steekhoudende Kerkleer-bevestigende argumenten en altijd terug te vinden in Catechismus, Kerkelijk Wetboek (CIC 1983) en misschien ook in de Bijbel. En natuurlijk is het altijd fijn voor hun dat zij zich ergens achter kunnen verschuilen. Dan ligt de ‘schuld’ van bijvoorbeeld discrimineren in ieder geval niet bij hen en hebben ze macht over weerloze gelovigen en kunnen zij de afvalligen met woorden die niet hun eigen woorden zijn (want het is Gods Woord/Wil) genadeloos neersabelen. Ik hoor ze nu al soppen van genot…

Steeds vaker moet ik constateren dat de felste kerkelijke homofoben zèlf met hun geaardheid of dubieuze verleden worstelen. Ze weten zich geen raad met hun gevoelens met betrekking tot hun ambt en drukken het weg met het fel bestrijden van die zogenaamde zonde. Daar zitten ook figuren tussen die een stil verlangen hebben naar de goeie ouwe Inquisitie-tijd. Is het niet vanwege het opruimende effect van afvalligen, dan wel vanwege de mogelijkheid tot het legaal botvieren van de (machtswel-)lusten. Feit is dat zij liever met een kleine kern (de Heilige Rest) verder willen. Ik heb menig fundamentalistische kerkleider uitspraken in die richting horen bezigen.

Het zijn de golfbewegingen van de kerkelijke geschiedenis.
Zijn er leerstellige pausen, dan slaat het naar pastorale benadering verlangende kerkvolk een andere richting in. Nu is er een pastorale paus en de leerstelligen komen in het verweer. Zie daar de werkelijke aanleidingen voor de kerkelijke ruzies en onmin.
Ligt het dus aan de hostie?
Komt het allemaal door die homo’s?
Ligt het aan de paus?
Ligt het aan de kardinaal?
Ligt het aan de Bijbel?
Ligt het aan het interpreteren van de Bijbel?
Ligt het aan de Traditie?
Wie breekt de Kerk af? Wie bouwt de Kerk op?

Ik heb geen helder antwoord, wel een oordeel en daar moet ik terughoudend in zijn. Ik herken wel mijn vragen en mijn mening in de Open Brief van Peter Vermaat, die 15 mei 2018 gepubliceerd werd in de Leeuwarder Courant èn in de reactie van bisschop de Korte van ‘s-Hertogenbosch op het opiniestuk van zijn meerdere.

*UPDATE (iets minder terughoudend): Cor Mennen schotelt in een blogje kardinaal Eijk alvast de antwoorden voor op de Open Brief van Peter Vermaat, zodat Cor zich soppend kardinaal kan wanen en Eijk niet om Cor heen kan. Roomse humor… *

Mijn revers-kruisje in de Regenboogkleuren tijdens kerkdiensten dat ik voorganger mag zijn. ©Emmanuel

Maar bovenal heb ik mijn getuigenis, gevormd door mijn schamel geloof, mijn liefde voor mijn Kerk (ondanks alle wanklank), mijn persoonlijke geweten, mijn fouten en pluspunten uit het verleden, mijn visie, mijn levenservaring en omstandigheden:

Ik ben Rooms-Katholiek èn homoseksueel èn beiden praktiserend. Ik ken alle hoeken van mijn RK-Kerk en niet alleen vanwege tien mooie en leerzame kloosterjaren die achter me liggen. Mijn protestantse partner en ik beleven sámen ons geloof en kerkgang. De ene week gaan wij ter RK-kerke, de andere week ter PKN-kerke. Hij gaat met mij in de RK ter Communie. En ik ga met hem bij de PKN ter Avondmaal. Oecumene ten voeten uit! Ik ben af en toe voorganger in een Woord- en Communie-viering in mijn parochie en in een plaatselijk verzorgingshuis, bij beiden inclusief eigen preek.

Dit alles zou totaal geen issue moeten zijn. Een paus, een kardinaal, een bisschop, een pastoor of een medegelovige heeft er niets van te vinden.
Maar laat het duidelijk zijn:
Wij voelen ons door God bevestigd en gezegend!

Advertenties

Goede Vrijdag: Terechtstelling

Terechtstelling

De liefde aan het kruis.
Verstoten, geen thuis,

op Farizeïsche gronden.
En blind voor eigen zonden.

Geen menselijke maat,
slechts haat.

Gemoord met daad en woord
in Gods naam, ongehoord.

God verkracht
door religieuze macht.

God roept #MeToo
en juicht veelkleurigheid toe.

De Bijbel is rijk
aan ieders gelijk.

Jezus verlaat het kruis;
verstotenen zijn Zijn huis.

Hij leeft zonder schijn.
Zó zal het Pasen zijn!

“Jezus van het kruis los” ©️Beeld: Fritz Cremer, 1983. ©️Foto: Peter Dejaegher, 2013. (LINK met uitleg!).

Palmzondag

‘Palm’takje

De Rooms-Katholieke liturgie van vandaag is vol van tweespalt: wij juichen Jezus toe bij zijn intocht in Jeruzalem en vervolgens horen we het lijdensverhaal waarin wij als die juichende mensen ineens “Kruisig hem!” schreeuwen.

Deze dag beeldt liturgisch bij uitstek de tweespalt uit van het leven: je wordt toegejuicht, maar het volgende moment wordt je neergesabeld. Als je geld hebt, aantrekkelijk bent, in de picture staat, dan trek je massa’s mensen aan. Zij vinden zichzelf vrienden van jou, tot op Facebook toe. Ja ja…
In feite heb je maar weinig vrienden. Het aantal èchte vrienden is doorgaans op één hand te tellen. Wie van Jezus’ volgelingen waren in slaap gesukkeld, toen Jezus in doodsnood alleen verbleef in de Hof van Olijven? Allemaal! En eentje verraadde Jezus en een andere volgeling kende Jezus niet eens en een haan zette die ontkenner uiteindelijk voor schut. In de Matteüs-Passie van Jan Rot wordt die machteloosheid van Jezus omschreven als “…maar soms kon hij hèn niet volgen…”…! Herkenbaar…!

Met die tweespalt gaan velen en ook ik de Goede Week in. Ik zal een Pelgrimstocht gaan lopen, de zegening van de Heilige Olieën meemaken in de Chrisma-mis, de Instelling van de Eucharistie vieren op Witte Donderdag, op Goede Vrijdag de Kruisweg leiden, op Stille Zaterdag mogelijk mede voorgaan in een verzorgingshuis en in de Paasnacht jubelen om het leven, met onze nieuwe huispaaskaars ter zegening in onze nabijheid.

Dit alles mits een naderende uitvaart dit toeleven naar het naderende Paasfeest niet onderbreekt. Díe overleden mens, die zoveel lijden kende in zijn leven, die de hemel van de liefde en de hel van zijn lijden op aarde aan den lijve ondervond, zal nu zijn Pasen beleven. Zijn passietijd is voorbij.

Passie, Palmzondag, Pasen…het gaat hand in hand.
Het zijn vrienden van elkaar, die liefde en dat lijden. En alleen èchte vrienden maken dat sámen door. Anderen vluchten weg, al dan niet met schuldgevoel, trots of schaamte.

Palmzondag, Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag, Pasen.
Zo is ons leven. En uiteindelijk het Licht tegemoet!