Over tot de orde van de dag?

Martelkelders in een voormalig hoofdkwartier van de Gestapo. ©Emmanuel

De kop van dit artikel is een veel gehoorde opmerking, wanneer je iets niet alledaags hebt gedaan, bezocht of meegemaakt, en terugkomt op je werk, school of thuis.
Men kan daar verschillende ‘toontjes’ aan geven, waarmee men hetgeen jij meemaakte negatief benadert. Of met het afgezaagde gezegde: “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!” Natuurlijk bedoelt men het nooit negatief. Nee, túúrlijk niet!

Wij maken ieder jaar wel één of meerdere Gay Prides mee. Een enkeling, zoals de CSD Keulen, plannen we doorgaans vroegtijdig in verband met het boeken van ons (inmiddels vaste) hotel.
Roze Zaterdag was al weer heel wat jaartjes geleden, maar dit jaar lukte het qua tijd eindelijk om daar weer naar toe te gaan, al zorgde een bommelding voor wat vertraging.
Andere buitenlandse Gay Prides zoeken we doorgaans niet direct op, maar als we toch naar het buitenland gaan is het soms een leuke bijkomstigheid als er een Gay Pride plaatsvindt als wij er ook zijn. Soms verschuiven we dan onze vakantiedatum.

Poster in een reclamezuil in Keulen. ©Emmanuel

Het thema van de CSD in Keulen was: NIE WIEDER! Met een bezoek aan het voormalige hoofdkwartier van de Keulse Gestapo (kantoor, cellen, martelkamers en executieplaats), nu herdenkingsmuseum, hebben we bij dat thema nadrukkelijk stilgestaan. Vervolging van homoseksuelen en lesbiennes was niet alleen tijdens de Tweede Wereldoorlog actueel. Ook nu nog worden zij in woord en daad, door regels en meningen, in veel landen vervolgd, mishandeld, vermoord. Óók in Nederland is de acceptatie, tolerantie, het respect en de eerbied door religies, Kerken en maatschappij voor hun leven en levenswijze flinterdun.

Op Facebook gaf ik onlangs met hulp van WikiPedia een beetje achtergrondinformatie over die Gay Prides oftewel Roze Zaterdagen oftewel CSD’s.
Je kunt dat inmiddels ook HIER teruglezen.

Met die informatie uit dat stukje en met onze indrukken van Keulen en de Gay Pride aldaar kun je niet anders dan concluderen, dat je niet zomaar klakkeloos kan overgaan tot de orde van de dag, omdat deze  Gay Prides tevens een boodschap meegeven aan iedere deelnemer en aan iedereen die hierover hoort en leest: eerbiedig ieder mens zoals hij of zij door God geschapen is.
En probeer in jouw leven, met jouw talent, met behulp van jouw gaven, voor zover het in jouw vermogen ligt en soms (en dit is heel link wat ik nu zeg) ook met gevaar voor je eigen ‘hagje’ om DIE boodschap van eerbiediging uit te dragen en te verdedigen.

Daarom mag ik nooit overgaan tot de orde van de dag, omdat die orde die veranderende instelling in feite niet lust, niet pikt en eigenlijk weer wil toedekken. Het hele jaar door is de Hetero Pride al genoeg zichtbaar. Religies, Kerken en maatschappij, níet wij als niet-100%-hetero’s, hebben nog ‘een wereld te winnen’. En wij moeten daartoe permanent een ‘luis in de pels’ zijn. Want alleen dan zal een minderheid opgemerkt worden en opgemerkt blijven, want als iets jeukt wordt er gekrabd. Ik jeuk, dus ik besta…

Dat heb ik sterk meegekregen van onze vakantie. Als vakantie niets met je doet, niets in jou verandert, heb je geen vakantie gehad. Ik voel mij niet strijdbaarder, wel zekerder. En opnieuw ben ik dankbaar voor mijn naam: Emmanuel, God-met-ons. Ik ben Zijn schepping, Zijn unieke vondst!
Mede met dank aan pater van Kilsdonk: nooit overgaan tot de orde van de dag!

#ikbenverbonden

Een twitterkennis wil een beweging op gang brengen, die gevaarlijke tendenzen in onze huidige maatschappij wil onderkennen en daar tegenwicht aan wil bieden door medemenselijkheid en opbouwende gebeurtenissen naar de voorgrond te halen. Evenals zijn website noemt  hij het, mèt de twitter-hashtack: #ikbenverbonden.

Reversspeld #ikbenverbonden. ©#ikbenverbonden

Ik stuitte op nòg iets vergelijkends: de website ‘Tevredenlander’. Het wil mensen aanzetten om positieve dingen en zaken waar zij tevreden over zijn voor het voetlicht te brengen. Dus niet eindeloos zeuren en mopperen, maar ondanks de moeilijke kanten van het dagelijkse leven juist de positieve kant belichten.

Gezien alle verharding in de maatschappij, het opkomend populisme in Europa, het flinterdunne respect jegens minderheden, de naweeën van de crisis, de ommezwaai richting een dictatuur die in Turkije gaande is, etc. zoeken de meeste mensen meer als anders naar positief nieuws en opbeurende activiteiten. Het fleurt het dagelijkse leven gelijk op!

Verbonden zijn kan op legio manieren. Verbonden zijn met je bloedverwanten is een groot goed, al is het loslaten van volwassen wordende kinderen een hele kunst, een kunst die niet iedereen beheerst. Verbonden zijn met mensen in nood: alleen al jezelf indenken hoe jij je zou voelen als jij in hun schoenen zou staan moge voldoende zijn om mededogen met hen te hebben.

Buitenlanders die naar Nederland komen en zich hier blijvend willen vestigen doorlopen een flink traject, waaronder een taal- en inburgeringscursus. Dat is een hele kluif, maar het creëert meer en meer verbondenheid met ons en ons land. Ik neem aan dat Nederlanders die naar elders vertrokken dat daar eveneens voor de kiezen kregen en krijgen. Je wilt per slot van rekening dat die nieuwe omgeving jouw thuis wordt, het liefst tot in je vezels.

Ja ? Nee ©DeJongeTurken

Ondanks de nestgeur snap ik niet dat Nederlandse Turken mogen/gaan stemmen voor de politiek in Turkije. En ik snap dus ook niet waarom geëmigreerde Nederlanders, zelfs tot aan de andere kant van de aardbol, zich door middel van stemmen bemoeien met de Nederlandse politieke situatie. Oh wacht, zou hun pensioen in gevaar kunnen komen? Of hun medische zorg? Of uitkering? Mag ik een vraag stellen? Waarom vertrek je dan?

Als ik, als homoseksueel, naar een Islamitisch land ga zal ik op mijn hoede moeten zijn. Als ik niet uitkijk zal het daar slecht met mij aflopen. Daar ga ik dus niet naar toe. Rusland is ook een probleem. Je kunt je daar als homoseksueel niet nèt zo vrij gedragen als in Nederland. Je moet er op je hoede zijn. Geen regenboogarmbandje dragen (zoals ik hier doe), want dat is ‘propaganda’ voor homoseksualiteit. Rusland moet een geweldig mooi land zijn, maar ik ben huiverig om daar op vakantie te gaan.

Moet ik als homoseksueel dan bang zijn voor de toestroom van vluchtelingen die de Islam als geloof hebben? De wildste verhalen en scenario’s worden via de snelle media van tegenwoordig probleemloos gehoord en verspreid. Nee, daar ben ik niet bang voor. En ik ben ook niet bang voor een definitieve ontwrichting van onze polder-politiek door het populisme. Of dat onderbuikgevoelens en het kortstondige roeptoeteren en haatzaaien politiek gezien vaste grond gaan krijgen. Ik heb het volste vertrouwen in de degelijke bescherming door onze parlementaire democratie. Ik voel wel de onrust, ook in mijzelf. En ik ben ervan overtuigd dat de rust niet terugkeert als de grenzen dichtgaan voor buitenlanders, waar ik op tegen ben. Net zo min als grenzen dicht gaan voor de stembiljetten van mijn vroegere medelanders, iets wat ik eigenlijk wel een goed idee vind.

God zij met ons. ©De Nederlandse Bank

Vroeger las ik “God zij met ons” op de gulden. Nu lees ik het nog steeds op ons Nederlandse twee-eurostuk. Een traditie, verbonden met de huidige tijd. Blij dat ik in Nederland woon. Ik ben een Tevredenlander!

Alpe d’HuZes: mijn vragen…

Het beklimmen van de Alpe d’Huez is in de Ronde van Frankrijk bepaald geen sinecure. Veel bochten, stijl, hoog. Het is een hele opgaaf en om dan een ‘doel’ voor ogen te hebben is een extra stimulans om de top (meerdere malen) te bereiken.

Wanneer je te horen krijgt dat je kanker hebt, stort je wereld in. Je levensverwachting ga je bijstellen, want je toekomst zie je ineens in een heel ander perspectief. Wubbo Ockels kreeg onlangs te horen, dat hij nog twee jaar te gaan heeft, mits de behandelingen goed aanslaan. Anders kan zijn leven wel eens korter worden…

Er zijn vele vormen van kanker: agressief, tergend langzaam, in een vroeg stadium, in een te-laat-stadium, op allerlei plekken en met allerlei namen. Mijn lieve moeder overleed al weer bijna 19 jaar geleden aan alvleesklierkanker. Voor zover ik het begrepen heb is dat een kanker die tergend langzaam begint en als die eenmaal ontdekt wordt het al veel te laat is. Bij mijn moeder is het waarschijnlijk 10 jaar daarvoor al ontstaan. Het werd twee maanden vóór haar overlijden ontdekt. Bij mijn vader werd een paar jaar geleden in het beginstadium darmkanker ontdekt en verwijderd. Tot op heden met succes…

Een tante van mijn overleed aan een kankergezwel in haar hersenen. Onbehandelbaar. Nog een aantal ooms/tantes overleden aan kanker. Om mij heen hoor ik geregeld van mensen die kanker hebben en eraan zullen sterven. Dat sterven heb ik vaak van nabij meegemaakt, óók van mijn eigen moeder. Het sterven kan hartverscheurend zijn. Het kan ook goed zijn, in de zin van: voltooid leven, geen pijn meer hebben, uitzien naar een nieuw leven elders. De vele verkeersdoden, oorlogsslachtoffers, brute moorden en de vaak ernstige verminkingen doen mij gruwelen. Dan was de dood van mijn moeder verdrietig, te vroeg (superlatieven kom ik tekort), maar wèl vredig, rustig, met overgave, klaar voor de grote reis, klaar om haar Schepper te ontmoeten.

De verhalen die ik hoor op Radio 2 met betrekking tot Alpe d’HuZes zijn vaak emotioneel: mensen hebben nabij ervaringen van kanker (bij henzelf of bij naaste familie of vrienden) en stellen hen als doel voor ogen om de Alpe d’Huez te beklimmen en zo geld bij elkaar te harken om onderzoek naar kanker mede mogelijk te maken. Een nobel streven, omdat zeker de laatste jaren enorme vooruitgang geboekt is en wetenschappers in veel gevallen beland zijn in de eindspurt van een onderzoek van bepaalde geneesmiddelen of behandelwijzen en daar geld voor nodig hebben.

Na het overlijden van mijn moeder heb ik jnog nooit extra bijgedragen aan de kankerstichting dan een jaarlijks kleine gift, zoals zoveel goede doelen van ons jaarlijks een kleine gift krijgen. In eerste instantie had ik na haar overlijden en mijn kloosteruitrede niet veel te makken, dus aan goede doelen deed ik niet. Toen ik het financieel wat breder kreeg maakte ik een Goede Doelen-lijstje en verdeelden de ‘buit’ evenredig. Eigenlijk doen we dat nu nog steeds zo. En nee, ik heb daar niet de minste schuldgevoelens over.

Met alle respect voor het doel van de deelnemers, sponsors en gulle gevers van Alpe d’HuZes heb ik mijn vraagtekens bij deze actie. Het hele land wordt op zijn kop gezet via Radio 2, overal ontstaan acties om geld in te zamelen en je wordt bijna met de nek aangekeken als je aangeeft daar niet aan mee te willen doen. Serious Request is ook zoiets. Maar laat ik mij nu even beperken tot Alpe d’HuZes.

Ons leven wordt meer en meer maakbaar. Doordat we (terecht) ons best doen om gezonder te leven, wordt de algemene levensverwachting eveneens hoger, lees: ouder. Onlangs kwam in het nieuws dat het mogelijk moet worden om onze leeftijdsgrens flink op te schroeven door te stoeien met bepaalden genen. (Mooi artikel hierover in Trouw: “150 jaar oud worden is prima, maar je moet niet uit je tijd geraken”). Ik vraag mijzelf af (en ik vind het helemaal niet erg als je het niet met me eens bent) of we ons niet teveel een mooi leven voorstellen zonder ziekte en pijn. Hoe vaak heb ik deze dagen al gehoord dat de ziekte kanker uitgebannen moet worden. Ik ben vrij naïef ingesteld, maar ik maak mij geen illusies. Kanker zal nooit uit de wereld verdwijnen en is een gegeven in de natuur om de menselijke natuur te selecteren. Een mooie Darwinistische gedachte die ikzelf feilloos kan plaatsen in het gelovige aspect dat God de wereld geschapen heeft en zag dat het zeer goed was.

Is dan ziekte iets goeds? Nee, maar is een onderdeel van de schepping. En nee, het is niet God die dus dat lijden gewild heeft of geschapen heeft, maar het is onderdeel van de natuur. Ziekte, pijn, lijden, het hoort bij het leven, bij onze natuur en God wil juist dáárom zo dicht bij de mensen staan.

We mogen nooit lijdzaam toezien bij mensen die ziek zijn of lijden. We moeten hen bijstaan, helpen, samen verder, maar tevens elkaar leren om ook afscheid te nemen. Van elkaar, van het leven. Niet balen van wat je niet meer krijgt, maar blij zijn met wat je hebt gekregen. Blij zijn dat bepaalde mensen je levenspad gekruist hebben en jou, ook na hun dood, blijven inspireren. Dàt is gaaf! Ook dat heb ik vaak gehoord de laatste dagen op Radio 2.

Ik heb mijn vraagtekens bij bepaalde hypes die dankzij de multi- en sociale media nog veel sterker en krachtiger op ons afkomen en ons in een korte roes brengen van de maakbaarheid van ons leven. Komen er ook van dit soort acties voor zoiets als reuma, dat veel meer jouw kwaliteit van leven kan beïnvloeden op een zéér lange termijn, die met kanker al lang zou zijn beëindigd? Taaislijmziekte? Multiple Sclerose? Ik denk dat we dan al lang op die acties uitgekeken zouden raken.

Alpe d’HuZes: prima initiatief, maar ik word eenzijdig bedolven door de ziekte kanker. Maak het breder èn wees realistisch met ons leven en wat daarin gebeurd. De saamhorigheid met zo’n actie verdient echter alle lof en mag ná zo’n actie ook best nog wat extra gecultiveerd worden. Het zou onze maatschappij in ieder geval een stuk vriendelijker en leefbaarder maken!

En laat ik héél eerlijk wezen. De inhoud van de ondertitel:

Anderen Faciliteren en Inspireren om Goed, Gelukkig en Gezond te leven met Kanker!

heb ik erg weinig voorbij horen komen…. Jammer! Want dàt is exact waar ik op doelde in mijn blogje hierboven…!!