Rome en de vele wegen

Pelgrimsbutton van 33 jaar geleden. ©Emmanuel

In de eerste helft van juni jl. hebben wij Rome bezocht. Voor mij was het 33 jaar geleden dat ik via het Bisdom Roermond, samen met 120 jongeren en de nodige priesters (per trein) en bisschop Gijsen (per vliegtuig) een pelgrimstocht ondernam naar de Eeuwige Stad.

Toen, toegevoegd aan een klein groepje jongeren-met-roeping (al moest mijn roeping nog komen, maar men dacht waarschijnlijk: baadt het niet, schaadt het niet…) bezochten we de opgravingen van het graf van de Heilige Petrus. Daar, pal naast die toch wel heilige plek, baden we de Geloofsbelijdenis. Daar werd ik gewaar dat ik iets moest gaan doen in de Kerk en iets anders dan trouwen en kindjes krijgen. In een geheel andere setting is dat nog steeds het geval…
Vlak voor de terugkeer naar Nederland hadden we een privé-audiëntie bij de toenmalige paus en inmiddels heilig verklaarde Joannes-Paulus II, die ik een hand mocht geven en van hem een Rozenkrans kreeg.

Nu ben ik ruim drie decennia verder. Ik heb mijn (RK-)geloof losgemaakt van de onbarmhartige kerkleer-regels. Van die regels mag ik best een kerk binnenkomen, maar daar heb je het dan ook wel zo’n beetje mee gehad. Het tegenovergestelde is echter het geval: ik beleef mijn geloof, mijn kerk-betrokkenheid en het feit dat ik zelfs af en toe mag voorgaan in een Woord-en Communie-viering vanuit dankbaarheid voor Gods barmhartigheid en met Jezus’ onbegrensde liefde voor de medemens voor ogen. Eind vorig jaar werd het Jaar van de Barmhartigheid afgesloten. Ik heb op veel momenten in mijn leven barmhartigheid mogen ervaren, ook rond dat jaar. Barmhartigheid: een term die het spreekwoord “Vele wegen leiden naar Rome” handen en voeten geeft.

Vroeger kon ik met de RK-kerkleer in de hand zo de weg uitstippelen naar de hemel. Inmiddels heb ik de zekerheid gekregen dat die weg niet de enige weg is en in ieder geval een weg is met bar weinig barmhartigheid. Wie het leven verengt tot de keuze voor de brede of smalle weg heeft zeker een doel voor ogen, maar snapt niets van Gods schepping en doet Hem tekort.

Een mooi voorbeeld hiervan is het intrekken door de bisschop van ‘s-Hertogenbosch, mgr. de Korte, van de toestemming om de Oecumenische Roze Viering van Roze Zaterdag van 24 juli jl. te laten plaatsvinden in de kathedrale Basiliek van St. Jan. Hij deed dat nadat hij constateerde dat er gelovigen en priesters waren die het niet eens waren met die dienst in de St. Jan en de aanwezigheid daarbij van de bisschop, wat dus ook niet doorging. Het was niet zijn keuze. Hij werd onder druk gezet, gechanteerd. Met de ‘bar machtige’ kerkleer in de hand is dat een fluitje van een cent.

Er ‘leiden meer wegen naar Rome’. Paus Franciscus heeft barmhartigheid zijn hele priesterleven lang al in praktijk gebracht. Majoor Bosshardt (25 juni was het 10 jaar geleden dat zij werd ‘Bevorderd tot Heerlijkheid’) deed hetzelfde. Pater van Kilsdonk was ook zo iemand. En ik ken vele priesters, religieuzen, gelovigen en medemensen die leven vanuit hun hart. Zij zijn open, toegankelijk, onbevooroordeeld, zorgzaam, hebben een luisterend oor, zijn vergevingsgezind en geven je vrijheid zoals Jezus dat deed.

Plebaan Geertjan van Rossum oogstte tijdens de Oecumenische Roze Kerkviering een lang en welgemeend applaus! ©Henk van Esch

Die paar steekwoorden (er zijn er veel meer) zijn de handen en voeten van de barmhartigheid. Barmhartigheid is voelbare nabijheid van God. Die nabijheid van God, die barmhartigheid proefde ik toen ik de woorden las (lees HIER die woorden) die de Plebaan van de St. Jan heeft uitgesproken tijdens de Roze Kerkdienst op Roze Zaterdag.

Door een bommelding was onze aankomst in ‘s-Hertogenbosch later dan gepland en misten wij die viering. Maar er zijn gelukkig meer ‘wegen die naar Rome leiden’…
Dat gold ook voor de pelgrims die tijdens een Eucharistieviering, die wij onlangs in Rome in de Kerk der Friezen meevierden, de pelgrimszegen kregen en een oorkonde omdat zij op de fiets vanuit Nederland naar Rome waren gepelgrimeerd. Da’s heel wat anders als het vliegtuig pakken zoals wij deden!

Paus Franciscus tijdens de Algemene Audiëntie op woensdag 7 juni 2017. ©Emmanuel

En tijdens die recente Rome-reis was ik, nu met mijn wederhelft, opnieuw aanwezig bij een Algemene Audiëntie, nu van paus Franciscus, op het Sint Pietersplein. Het was niet zoals 33 jaar geleden. En niet alleen ik, maar ook de tijdsgeest is de onschuld voorbij. De tijd van aanslagen heeft haar invloed op het verzamelen van grote mensenmassa’s. Maar toch… We stonden pal vooraan en het was een bijzondere ervaring.

Dat was ook mijn hernieuwde bezoek aan de St. Pieter en het altaargraf van de heilige paus die ik toen de hand schudde… Daar stond ik dan: ouder, wijzer, maar ook even als een klein kind, met tranen in mijn ogen mij verwonderend over de loop van mijn leven, nu met mijn man aan mijn zijde. Zoveel barmhartigheid, zoveel mooie en zelfs betere ‘wegen die naar Rome leiden’…

Emmanuel
https://emmanuelweblog.wordpress.com

Allerheiligen, Allerzielen, AllerHELDEN

Op 1 november viert de (Rooms-)Katholieke Kerk Allerheiligen. Een dag waarop de vele menselijke voorbeelden van heilig leven nog eens extra in het zonnetje gezet worden. Wie op internet een Heiligenkalender opzoekt valt van de ene verbazing in de andere. Natuurlijk vanwege de bijzondere daden die velen van hen hebben gedaan tot eer van hun medemensen en tot eer van God. Soms sta je er ook versteld van dat soms de meest stompzinnige daden opgehemeld worden en je terecht mag afvragen of die persoon wel een voorbeeld kan zijn in onze tijd. Tja … heiligen … het zijn soms net mensen….

Op 2 november gedenkt de (Rooms-)Katholieke Kerk haar overledenen. Omdat van niemand zeker is wie er in de Hemel is (ook van de Heiligen niet, maar de RK-Kerk pretendeert wel dat zij een grotere mate van zekerheid daarvan heeft…) is het goed om voor de overledenen te bidden, om ze als het ware een extra zetje richting de gelukzaligheid te geven. Deze vrome invalshoek is voor de protestantse broeders en zusters bijna des duivels. Heerlijk die religieuze verschillen! Desalniettemin hebben ook de protestanten op de laatste zondag van het kerkelijk jaar een Gedachtenis der Overledenen. Mooi! Het is goed om aan die mooie voorbeelden, die wij in ons leven hebben gekend, terug te denken en hen die achterbleven extra bij te staan.

Gezien deze twee bijzonder dagen kwam ik op AllerHELDEN. Ik denk dat velen die ons zijn voorgegaan in onze ogen mogen doorgaan als ware HELDEN. HELDEN in grote en kleine werken. Mensen die veel geleden hebben in hun leven, maar toch altijd de opgewektheid èn hun naasten niet uit het oog verloren kunnen HELDEN zijn. Oorlogsveteranen noemen zichzelf zelden HELDEN, maar anderen zijn zeker dankbaar en trots op hun HELDENdaden. Zij hebben buitengewone daden verricht, waardoor wij hun graag wat meer op een voetstuk zetten, iets wat ze zelf meestal verafschuwen.

In mijn eigen omgeving kan ik zeker HELDEN aanwijzen. Ik heb nog levende HELDEN om mij heen, ik heb overleden HELDEN. Ik bedoel ‘HELDEN’ dan in de betekenis van: een mooi voorbeeld; iets zien in een ander waar ik positief jaloers op ben. Ik kan vaak in iemand anders iets zien, wat de moeite van het navolgen waard is. Of me dat altijd lukt is wat anders …

Op mijn prikbord hangen drie HELDEN: Jos Brink (+2007), Majoor Bosshardt (+ 2007) en Pater van Kilsdonk (+2008). Zij hadden alle drie iets met dezelfde HELD, van wie wij binnenkort weer de geboorte herdenken: Jezus.

Door Zijn rigoureuze keuze voor de minstbedeelden heeft Jezus duidelijk laten zien hoe wij met onze naasten moeten omgaan. Iedereen en elke kerk legt dat weer anders uit en we zullen dat wijselijk maar toeschrijven aan het ‘waaien van Gods Geest’ naar elke richting waar maar te waaien valt…. Feit blijft dat er veel navolgers van Hem zijn. En wie in staat is tot het doorprikken van soms dubieuze Bijbeluitleg, geloofsopvattingen en vele vormen van vrome aanslibsels kan in Jezus een HELD zien die navolging verdient. Navolging op jouw eigen wijze, passend binnen jouw eigen leven. Daar heeft niemand verder iets aan toe te voegen of iets over te zeggen dan jij alleen.

Ik heb vele HELDEN. Ik ben dankbaar dat hen mag of mocht kennen. En ik ben heel nieuwsgierig met en door welke HELDEN deze UCEA verder gevuld is…

Zalig Kerstfeest! Pax Et Bonum in 2013!