Compleet

Onlangs werden onze Zeeland/West-Brabant-regioleden Friedhelm & Robert genomineerd voor de Zeeuwse Parel vanwege hun inzet voor de jaarlijkse CHJC Roze Adventsviering, op zaterdag 10 december jl. al weer de zevende in successie. Via deze link lees je meer over de toekenning van de Zeeuwse Parel.

Op de dag van de toekenning van de Zeeuwse Parel (11 oktober: Coming Out Day) aan één van de vier genomineerden (namelijk de ambassadeurs van Roze 50+) waren Friedhelm & Robert bij Omroep Zeeland de ‘Zeeuw van de dag’. Hiervoor werden zij verspreid over de dag een drietal keren geïnterviewd. In één van die interviews vertelde Friedhelm, dat zijn ex-vrouw na zijn coming-out tegen hem zei: “Zoals je nu bent, zó had ik jou toen willen hebben.” Ook werd aan hen gevraagd of ze nog een tip hadden voor mensen die nog ‘uit de kast’ moeten komen. Hun antwoord was: “Kom uit de kast, je wordt er een compleet mens van!” Mooier kon het niet gezegd worden!

Op 7 december 2016 verscheen in de PZC een bijna twee pagina’s bestrijkend interview met Friedhelm & Robert. Klik HIER om het artikel te lezen.

Compleet. Een uitdrukking die aangeeft dat iets ‘klopt’, ‘heel’ is, ‘afgerond’. In religieuze leefgemeenschappen wordt aan het einde van de dag vaak de Completen gezongen. Het is de laatste kerkdienst van dag. Daarmee wordt de dag afgesloten, afgerond, compleet gemaakt. Toen ik een tijdje in een Frans klooster verbleef was het laatste, elke dag terugkerende gebed van Vader Abt tijdens die Completen een verwijzing naar de dood, die komt als een dief in de nacht. Vertaald luidde het als volgt: “Vragen wij op voorspraak van de Heilige Maagd Maria dat de Heer ons een rustige nacht moge geven èn de genade te mogen sterven in Zijn Liefde.”

Video van 4 jaar geleden van de Completen in Abbaye Mont des Cats, met hierin te beluisteren het genoemde korte gebed van de toenmalige Vader Abt Dom Jacques en een gedeelte van het Salve Regina. ©Abbaye Mont des Cats

Ik moest hieraan denken naar aanleiding van de discussie rondom het waardige sterven na een voltooid leven. In een tijdsbetek van enkele maanden kwamen dit jaar twee gevallen van euthanasie in het nieuws van twee geliefden die elkaar niet wilden loslaten door de dood en dus allebei de dood verkozen. Zij wilden niet verder leven met het gemis van de ander of eenzaam verder lijden aan een terminale ziekte.

Ik vond die berichten zowel heftig als ontroerend. Heftig, omdat twee mensen bewust een gezamenlijke dood verkozen boven alleen achterblijven met alle ellende van zijn of haar terminale ziekte. Ontroerend, omdat ik hierin zag hoe sterk de liefde kan zijn.

Liefde betekent ook: leren loslaten. Maar als dat loslaten alleen maar ellende brengt?

Er wordt vanuit de Christelijke hoek afwijzend gereageerd op het zoeken naar wegen om te komen tot het actief afsluiten van een voltooid leven. Ik zie dat er vanuit Christelijke hoek wel meer levensgebeurtenissen worden afgewezen op grond van de Bijbel, terwijl er in veel gevallen pure liefde in het spel is, welke in feite gedwarsboomd wordt.

En toch ….. hoe romantisch zwijmelen zovelen weg bij het verhaal van Romeo en Julia, die ook niet zonder elkaar verder wilden leven! Als uit het leven van zovelen de liefde gebannen wordt op grond van door mensen bedachte regeltjes, welke opgetekend werden in een heilig Boek….hoe kan dan ooit iets van dat Koninkrijk waar Jezus over sprak zichtbaar worden?

De Remonstrantse predikante Alleke Wieringa verwoordde het treffend:

Als God echt vader is, dan is hij niet boos als een van zijn mensenkinderen iets eerder thuis komt dan afgesproken.

Ik heb geen antwoorden, zoals zo vaak. Ik heb vaak meer vragen. Misschien moet ik met al die vragen naar de Kribbe toe. Kan de liefde die dáár zichtbaar werd en dertig jaar later verkondigd werd een antwoord geven? Mag die liefde, die vanaf toen leidraad werd en mensen compleet maakte, ook nu, in zekere en onzekere tijden, op de eerste plaats blijven en bezongen worden?

Zalig Kerstmis!

 

Advertenties

In Memoriam: Dom André Louf (1929 – 2010)

Hij was één van mijn drie vaders, één van mijn twee kloostervaders. Eerst was hij Pater Immediatus, voor visitatie van mijn vroegere klooster. Later veranderde dat, toen ik bij hem en zijn communiteit van de Noord-Franse abdij Mont des Cats (Katsberg), waar hij Vader Abt was, kwam wonen, al was dat slechts voor zeven maanden en één dag.

Een lange man, opvallend, met een warme stem. Streng aanvankelijk, maar rechtvaardig. Diplomatiek zijn eigen weg volgend en met zachte hand opleggend aan anderen.Zo werd een goede abtskeuze niet alleen gestuurd door Gods Geest…! Dat niet hij, maar een kleine Argentijn in 1990 Generaal Abt werd was voor Dom André Louf een les in nederigheid. Het leven gebeurt aan je zoals je het niet gepland hebt…

Zijn werken van barmhartigheid mocht ik aan den lijve ervaren als monnik-in-nood. Dat was niet alleen een zegen: het was ook heilzaam voor mijn verdere leven buiten het klooster.

Eens deelde hij met mij zijn verlangen om eremiet, kluizenaar te zijn. “Maar ja, ik ben hier in de Katsberg terecht gekomen en ben nu abt, dus dat gaat niet. En het is goed zo!”

Hemelvaartsdag 1 mei 2008 in Zuid-Frankrijk: Dom André Louf OCSO tussen ons in. ©Emmanuel

Dom André Louf OCSO tussen ons in. ©Emmanuel

Eenmaal abt-af verwezenlijkte hij zijn diepste verlangen en werd een moderne kluizenaar in het zuiden van Frankrijk, mèt internet, e-mail en telefoon. Ik had af en toe briefcontact met hem en hij nodigde mij en mijn vriend herhaaldelijk uit eens langs te komen. Làngs komen in Zuid-Frankrijk… Dat moest haast wel een vakantie worden. Dat mochten we in 2008 verwezenlijken. We vierden met hem het Hoogfeest van de Hemelvaart des Heren op 1 mei en ontmoeten we elkaar in de middag. Alle tijd om herinneringen op te halen en ik had gelegenheid om hem nogmaals te bedanken voor al het goede. Foto’s van ons samenzijn ontving hij in dankbaarheid en liet dat ook blijken!

Drie weken voor zijn dood bezocht ik de Abbaye Mont des Cats en zocht ik hem op in het nabijgelegen revalidatiecentrum, wat voor hem de tussenstop was op zijn terugweg naar de Katsberg. Zijn gezondheid en mobiliteit gingen achteruit en noodgedwongen moest hij zijn kluis in Zuid-Frankrijk opgeven. Dat viel hem zwaar. Ik zal nooit zijn verbaasde blik vergeten toen ik zijn kamer binnenstapte en we elkaar broederlijk omhelsden! Mijn bezoek verheugde hem. Ik kon niet lang blijven, maar we mochten praten over dankbaarheid voor alles wat we meemaakten. In wandel en geest werd Dom André oud, maar ik mocht nog genoeg levenslust ontwaren.

Nu heb ik tranen, omdat ons recente samenzijn, naar nu blijkt, ons afscheid was. Het zijn ook tranen van dankbaarheid, want Dom André heeft veel voor mij in mijn leven betekend.

Hij heeft gezien, met mijn vriend aan mijn zijde, dat ik een gelukkig mens ben. Dat stemde hem dankbaar! Zijn contemplatie gaf hem een wijdere blik over de grenzen van Kerk en kerkleer heen. Treffend actueel verwoordde hij zijn zorg in het Belgische geloofsmaandblad Tertio (al eerder hier aangehaald):

’Wanneer mensen het contact met het leven naar binnen verliezen of verwaarlozen, vervallen ze gemakkelijk in een koortsachtig activisme of een overspannen perfectionisme. Normen zijn zinvol maar als alle aandacht uitgaat naar de correcte toepassing van die normen, is het luisteren naar de Geest overbodig geworden. Een catechese die bij voorbaat weet wat gevraagd wordt en wat verboden is, is nefast. Ze bewerkt schuldgevoelens. Of – wat erger is – ze produceert farizeeërs, verstokte rechtvaardigen, en bevestigt ze in hun eigen wijsheid’.

Samengevat:

André Louf wijst erop dat drie neigingen het vandaag niet makkelijk maken onze interioriteit op het spoor te komen: de neiging tot ideologisering, activisme en moralisme. Hij onderstreept dat het evangelie niet mag versmald worden tot ideologie en dat geloofsleven voor alles ’leven’ is.

Dat maakte dat niet alleen zijn boeken toegankelijk waren voor velen, maar ook dat hij open stond voor iedereen, zonder onderscheid, zonder oordeel, zonder wanklank.

Kerk en wereld hebben nu, op 12 juli 2010, een inspirerende mens verloren. Door zijn geschriften zal hij echter nog lang velen blijven inspireren. In mijn eigen hart heeft hij zijn plaatsje gekregen, zoals ik, mijn vriend en vele anderen dat in zijn hart hadden.

Vaak mocht ik Dom André deze passage (hier vertaald) horen bidden in de Completen:

“Dat de Heer ons een rustige nacht moge geven en de genade om te sterven in zijn liefde.”

Dat is zonder enige twijfel aan Dom André geschied. En zeker mag hij nu aanschuiven aan het Hemels Gastmaal.

Dom André: A Dieu !

(Lees ook: “In Memoriam Dom André Louf” door br. Benoit Standaert OSB)