Van exclusief naar inclusief?

©ANP, unusualbusiness. Collage: Emmanuel

De Amsterdam Gay Pride heet voortaan Amsterdam Pride om meer veelkleurige mensen dan alleen de gays aan te spreken. Bovendien is het internationaal al gebruik om van ‘Pride’ te spreken. En de Nederlandse Vereniging tot Integratie van Homoseksualiteit COC wil, naast het opkomen voor homobelangen, ook andere emancipatie-initiatieven ondersteunen. Allemaal ontwikkelingen die ons met de neus op het heuglijke feit drukken: we naderen de inclusieve samenleving waar zovele generaties van homoseksuelen voor gevochten hebben! Eindelijk!

Nooit meer bang zijn om met wie dan ook hand in hand te lopen! Nooit meer nagestaard worden in excentrieke kledij, want wij zijn volledig opgenomen en omarmd (hoe intiem, liefdevol en inclusief is dat!) door de samenleving!

Met alle respect voor de naamkeuze van de Pride en de nieuwe insteek van COC Nederland: er is nog veel te doen. Elk homo-gerelateerd geweld is er één teveel. En er zijn genoeg gevallen per jaar om je zorgen over te maken. De Geert Wilders-aanpak om groepen mensen weg te zetten sluipt genadeloos in ons samen-leven met gelijken. Anderen passen daar niet in. Waar het religieuze gelijk omtrent zonde, hel en verdoemenis door de meeste Nederlanders als idioot, achterhaald en machtswellust wordt betiteld, bewandelen Wilders-aanhangers met eenzelfde niet-religieuze plaat voor de kop dezelfde weg van uitsluiting, “eigen volk eerst” en machtswellust door de bestaande macht/‘elite’ (lees: onze huidige maatschappij) te ondermijnen, onderuit te halen en te ontregelen.

Die splijtende tendenzen zijn ook voor andere minderheden als LHBT-ers niet echt hoopgevend.
Die splijtende tendenzen zijn voer voor díe mensen en groeperingen die alles bij het oude willen laten, al dan niet letterlijk getoetst aan Heilige Boeken en Teksten, waardoor vele onderwerpen als seks, homoseksualiteit, genderidentiteit en noem maar op in een hoek gedreven worden en afgesloten van de ‘gewone’ wereld. Dat laatste is iets dat ondanks alle emancipatie-inspanningen nog steeds gebeurt.

Ik wil niet onzichtbaar zijn! Ik wil niet onbenoemd blijven! En ik wil dat iederéén zichtbaar is! Ik wil dat iedereen in onze samenleving het plekje krijgt die hij/zij/onzijdig verdient en waard is!
Dat de zwaren met hoedjes en rokjes ter kerke mogen om de Heere te loven en de zondag te heiligen, zonder meewarig te worden aangestaard.
Dat de homo’s en lesbo’s op straat hand-in-hand kunnen lopen zonder de afdruk van een betonschaar in de kaak te krijgen.
Dat transgenders ècht vrij mogen leven zoals God hun identiteit bedoeld heeft.
Dat de vluchtelingen in ons land niet blijvend op de vlucht zijn.
Dat wij anderen met onze religieuze en/of LHBT-opvattingen nóóit de maat nemen, uitsluiten, ter zijde schuiven, óók niet als Heilige Boeken en Teksten uit lang vervlogen tijden ons anders voorhouden.
Alle mensen zijn kinderen van God en Gods geschapen natuur is groter dan wij beseffen.
Eerbiediging van iedere mens vind ik letterlijk en figuurlijk van levensbelang en ik besef tegelijkertijd dat ik daar een heel leven lang aan moet werken.

Ieder mens is exclusief. Iedere groep in onze maatschappij is exclusief. En iedereen mag op zijn en haar manier zichtbaar zijn en zijn zichtbaarheid tonen. Zonder de mensen, die moeite hebben met die zichtbaarheid van zichzelf, voor het hoofd te stoten, ben ik ervan overtuigd: Wie zich verstopt vermoordt zichzelf.

Daarom verzet ik mij tegen die tendens naar die exclusieve inclusiviteit.
Samenleven is samen-leven, al die exclusieven bij elkaar.
Ik ga voor een inclusieve samenleving, waarin ieders exclusiviteit tot haar recht komt en getoond mag worden. Waar de eerbiediging van iedere mens door iedere exclusieve groepering ook wèrkelijk geëerbiedigd wordt! Dàt is Gods Koninkrijk ten voeten uit!

Met andere woorden: werk aan Gods winkel!

Advertenties

#ikbenverbonden

Een twitterkennis wil een beweging op gang brengen, die gevaarlijke tendenzen in onze huidige maatschappij wil onderkennen en daar tegenwicht aan wil bieden door medemenselijkheid en opbouwende gebeurtenissen naar de voorgrond te halen. Evenals zijn website noemt  hij het, mèt de twitter-hashtack: #ikbenverbonden.

Reversspeld #ikbenverbonden. ©#ikbenverbonden

Ik stuitte op nòg iets vergelijkends: de website ‘Tevredenlander’. Het wil mensen aanzetten om positieve dingen en zaken waar zij tevreden over zijn voor het voetlicht te brengen. Dus niet eindeloos zeuren en mopperen, maar ondanks de moeilijke kanten van het dagelijkse leven juist de positieve kant belichten.

Gezien alle verharding in de maatschappij, het opkomend populisme in Europa, het flinterdunne respect jegens minderheden, de naweeën van de crisis, de ommezwaai richting een dictatuur die in Turkije gaande is, etc. zoeken de meeste mensen meer als anders naar positief nieuws en opbeurende activiteiten. Het fleurt het dagelijkse leven gelijk op!

Verbonden zijn kan op legio manieren. Verbonden zijn met je bloedverwanten is een groot goed, al is het loslaten van volwassen wordende kinderen een hele kunst, een kunst die niet iedereen beheerst. Verbonden zijn met mensen in nood: alleen al jezelf indenken hoe jij je zou voelen als jij in hun schoenen zou staan moge voldoende zijn om mededogen met hen te hebben.

Buitenlanders die naar Nederland komen en zich hier blijvend willen vestigen doorlopen een flink traject, waaronder een taal- en inburgeringscursus. Dat is een hele kluif, maar het creëert meer en meer verbondenheid met ons en ons land. Ik neem aan dat Nederlanders die naar elders vertrokken dat daar eveneens voor de kiezen kregen en krijgen. Je wilt per slot van rekening dat die nieuwe omgeving jouw thuis wordt, het liefst tot in je vezels.

Ondanks de nestgeur snap ik niet dat Nederlandse Turken mogen/gaan stemmen voor de politiek in Turkije. En ik snap dus ook niet waarom geëmigreerde Nederlanders, zelfs tot aan de andere kant van de aardbol, zich door middel van stemmen bemoeien met de Nederlandse politieke situatie. Oh wacht, zou hun pensioen in gevaar kunnen komen? Of hun medische zorg? Of uitkering? Mag ik een vraag stellen? Waarom vertrek je dan?

Als ik, als homoseksueel, naar een Islamitisch land ga zal ik op mijn hoede moeten zijn. Als ik niet uitkijk zal het daar slecht met mij aflopen. Daar ga ik dus niet naar toe. Rusland is ook een probleem. Je kunt je daar als homoseksueel niet nèt zo vrij gedragen als in Nederland. Je moet er op je hoede zijn. Geen regenboogarmbandje dragen (zoals ik hier doe), want dat is ‘propaganda’ voor homoseksualiteit. Rusland moet een geweldig mooi land zijn, maar ik ben huiverig om daar op vakantie te gaan.

Moet ik als homoseksueel dan bang zijn voor de toestroom van vluchtelingen die de Islam als geloof hebben? De wildste verhalen en scenario’s worden via de snelle media van tegenwoordig probleemloos gehoord en verspreid. Nee, daar ben ik niet bang voor. En ik ben ook niet bang voor een definitieve ontwrichting van onze polder-politiek door het populisme. Of dat onderbuikgevoelens en het kortstondige roeptoeteren en haatzaaien politiek gezien vaste grond gaan krijgen. Ik heb het volste vertrouwen in de degelijke bescherming door onze parlementaire democratie. Ik voel wel de onrust, ook in mijzelf. En ik ben ervan overtuigd dat de rust niet terugkeert als de grenzen dichtgaan voor buitenlanders, waar ik op tegen ben. Net zo min als grenzen dicht gaan voor de stembiljetten van mijn vroegere medelanders, iets wat ik eigenlijk wel een goed idee vind.

Vroeger las ik “God zij met ons” op de gulden. Nu lees ik het nog steeds op ons Nederlandse twee-eurostuk. Een traditie, verbonden met de huidige tijd. Blij dat ik in Nederland woon. Ik ben een Tevredenlander!

15 augustus

Een feestelijke dag in de diverse Christelijke stromingen. De Tenhemelopneming van Maria wordt gevierd. Sommige tradities spreken van het Ontslapen van Maria, de moeder van Jezus. Het is het grootste Mariafeest voor de Christenen die de Mariaverering in meer of mindere mate hebben omarmd. Van de Rooms-Katholieke Kerk weet ik, dat door dit Hoogfeest alle andere gedachtenissen van Zaligen of Heiligen op deze dag verschoven worden naar een dag ervoor of erna.

15 augustus heeft echter sinds 1945 ook een geheel andere invulling: toen werd Nederlands-Indië bevrijd en eindigde officieel de 2e Wereldoorlog. Op deze dag wappert op alle overheidsgebouwen in Nederland volgens het vlagprotocol de Nederlandse driekleur in top en wellicht bij menig woonhuis.

Het Indië-monument in Den Haag.

De officiële herdenking op deze dag vindt ieder jaar plaats bij het Indië-monument in Den Haag. Om de vijf jaar is daar ook ons staatshoofd bij. Dit jaar, bij de 70e herdenking, zal Koning Willem-Alexander voor het eerst in zijn functie als staatshoofd hierbij aanwezig zijn.

Twintig jaar geleden maakte ik de vijftigste editie mee, in aanwezigheid van onze toenmalige Koningin Beatrix, omdat ik de 50e 4 en 5 mei-viering gemist had wegens mijn verblijf in het buitenland. Ik ging er naar toe uit naam van mijn overleden moeder, die mij eind 1994 ontviel. Zij heeft als maatschappelijk werkster, voordat zij trouwde in 1958, in samenwerking met het Ministerie van Maatschappelijk Werk veel werk verzet om in die jaren vele spijtoptanten die naar Nederland kwamen van opvang en verdere behuizing te voorzien.

Na de pijnlijke bladzijde van de politionele acties in Indonesië, de daaropvolgende Onafhankelijkheid van Indonesië en de vlucht van vele Nederlanders en Indonesiërs die er leefden, kwamen in de jaren daarna nog velen die spijt hadden dat ze in eerste instantie waren gebleven alsnog naar Nederland: de zgn. spijtoptanten. Mijn moeder heeft talloze landgenoten èn Indonesische ex-medelanders die er bang wegvluchtten min of meer berooid zien aankomen met grote schepen.

Voorbeeld van zo’n schip: de Johan van Oldenbarnevelt.

Vóór zij ging trouwen wilde zij als slotakkoord van haar werk zèlf naar Indonesië, zelf die gang maken, die de velen die zij geholpen had zelf meegemaakt hadden. Zij vertrok met een vliegtuig naar Indonesië, reisde door het land en kwam met een boot, volgepakt met spijtoptanten, terug naar Nederland. Deze ingrijpende ervaring heeft haar verdere leven getekend met een warme liefde voor al die vluchtelingen. Haar medemenselijkheid was al haar tweede natuur geworden en werd erdoor versterkt. Als kinderen mochten wij dat van nabij ervaren, ook op momenten dat wij het zelf niet altijd gemakkelijk hadden. De dankbaarheid voor zo’n moeder is bij mij blijvend groot.

Κίμησης της Θεοτόκου: Kimisis tis Theotokou (Ontslapen van Maria)

Daarom is deze 15 augustus voor mij definitief verbonden met mijn twee hemelse moeders: Maria, de moeder van Jezus èn mijn eigen moeder uit wie ik voortgekomen ben. Mogen zij beiden een voorspraak zijn bij de goede God voor mij in mijn ‘lief en leed’, voor de vele vluchtelingen hier en elders, opdat ieders leed verzacht wordt en niemand aan zijn of haar lot overgelaten wordt!