Aangenaam

Couveuse-kennismaking ©Ziekenhuis Tjongerschans Heerenveen

CHJC is niet meer…
De nieuwe vereniging is nog gehuld in mist…
Een ontmoeting…

“Goedendag.”
“Ah, ook goeiedag.”
“Mag ik mij voorstellen? Ik ben Emmanuel voor de lezers van mijn blogs.”
“Ah oké. Tja, sorry, ik heb nog geen naam.
“Oh…. net geboren, zie ik?”
“Ja, en ook nog een beetje te vroeg.”
“Oh, vandaar die couveuse. Wat vervelend.”
“Ja inderdaad, iedereen stond klaar, behalve ik. Voor mij is er nog zoveel wazig en schimmig. Ze dachten dat ik wel volgroeid zou zijn, dus versnelden ze mijn komst. Maar ja….”
“Dat snap ik. In hun fantasie kon het feest losbarsten en zagen ze jouw leven al helemaal af vóór zich, maar dat viel dus tegen.”
“Ja, en ik voel me eigenlijk nu een beetje hulpeloos. Maar uh…wat brengt jou hier? Wèl in voor een feestje?”
“Nee, niet echt. Onlangs heb ik iemand verloren en ben eigenlijk nog niet in de stemming daarvoor.”
“He jasses, gecondoleerd. Hoe oud was diegene die je nu moet missen?”
“34.”
“Oei, das niet oud. Plotseling?”
“Mwa, niet echt. Er waren wel signalen, maar de eindspurt verliep toch nog vrij rap.”
“Ziekte?”
“Er zat wel wat dwars, maar dat was toch niet de eigenlijke doodsoorzaak.”
“Toch niet….versneld?”
“Mja, ik zeg het niet graag, naar het is wel versneld, ja, net als jouw geboorte.”
“Hè wat naar. Je hebt er, zo vermoed ik, niet echt vrede mee….”
“Ach, het is maar hoe je het bekijkt.”
“Was het misschien wel ‘voltooid’?”
“Nee…uh…ja…uh…zo keken eigenlijk anderen ernaar…”
“Oei, dus….”
“Ja, die signalen overheersten wel.”
“Maar jij ziet het heel anders?”
“Mja, ik bezie alles natuurlijk vanuit mijn blikveld.”
“En die anderen….”
“…ja, zien het vanuit hun blikveld. Dat komt nog niet echt samen. Een in mijn ogen nog niet voltooid leven beëindigen, terwijl men vanuit principieel standpunt daar zoveel bezwaren tegen heeft. Dàt volg ik niet, ook al mogen we, vind ikzelf, onze ogen niet sluiten voor de soms schrijnende situaties met betrekking tot dat voltooide leven.”
“Eigenlijk zitten wij samen in hetzelfde schuitje!”
“Hoe bedoel je?”
“Nou, wij hebben allebei wat averij opgelopen door het bewuste of onbewuste ‘enthousiasme’ van anderen: ik ben nog helemaal niet klaar voor het volle leven en jij zit met veel verdriet om een vroegtijdig verlies.”
“Ja, nu we zo praten voel ik dat ook zo. Je bent trouwens best scherp van geest, ondanks dat je nog zoveel dingen wazig en schimmig vindt…”
“Ha, ja, vind je? Nog wat scherps dan: jouw gevoel moet je gewoon gebruiken met te blijven schrijven. Jij schijft toch blogs, zei je?”
“Ja, dat deed ik onder andere ook voor diegene die onlangs overleden is.”
“Ga er mee door voor jezelf om je verlies een plekje te geven en voor anderen zoals ik. Ook ik kan er baat bij hebben om verder te groeien en over een tijdje anders en beter in het leven te staan.”
“Maar denk je niet dat mijn visie zou kunnen schuren met die van de anderen?”
“Niemand is gelijk, niemand denkt hetzelfde, iedereen is uniek en mag er zijn.”
“Ja, zo kijk ik er ook wel tegenaan.”
“Je kraamt best wel wat zinnigs uit en je probeert vrij te denken. Dat zouden meer mensen moeten doen, hihi!”
“Dank je. Ik zal m’n best doen! Het was mij aangenaam! Ik geef je een hand en ik wens je alle goeds!”
“Fijn. Jij ook bedankt! Ben benieuwd naar je toekomstige schrijfsels. Doe je wel even voorzichtig met je hand in deze couveuse. Ik hoop dat ik er snel uit mag. En sterkte jij!”
“Zal ik doen….zó…dat ging voorzichtig genoeg, toch? Tot binnenkort weer!”

Advertenties

Thuis komen

Na een vakantie zien velen er altijd wel in enige mate tegenop om weer naar huis te gaan, thuis te komen. Als dat zo is mag je eigenlijk dankbaar terug kijken op een geslaagde vakantie. Stel je voor dat je op je vakantieadres al terug verlangt naar het tikken van je vertrouwde klok…

In ons geval was ons verblijf op de camping nabij Keulen rond de Gay Pride aldaar eigenlijk te kort en was de zalige rust op de camping na het vertrek van een wel bijzonder asociaal groepje Duitse potten en alle overige regenbooggasten extra aantrekkelijk om te blijven. We hadden dan lekker kunnen hangen bij de tent, kijkend naar de voorbij varende rijnaken en fietsen in de omgeving in plaats van heen en weer te trappen tussen camping en Keulen. Of misschien gewoon op een terrasje mensen kijken, het normale percentage homo’s voorbij zien flaneren op de boulevard. Dat deden we ook tijdens de drukke Pride-dagen, denkend aan Bram, die we op de dag van vertrek nog spraken. Hij sprak geëmotioneerd over de grote verassing, toen daags tevoren de zomereditie van UCEA uit de enveloppe kwam… Hij sprak moeilijk, maar ik zag als het ware door de telefoon zijn ogen twinkelen, toen we beloofden aan hem te denken als we naar het mannelijk schoon zouden gaan kijken. Commentaar van zijn zoon, een week later: “De ouwe snoepert!”

Die week was nog niet voorbij, toen ik, net thuis uit Keulen, van die zoon een sms-je kreeg met het bericht dat Bram in slaap was gebracht. Het ging niet meer. Nu werd het wachten, wanneer Bram uit zijn stevige cocon zich zou ontpoppen en van ons zou gaan wegfladderen. Dat werd vrijdagochtend rond half acht. Bram mocht Thuiskomen.

Zoveel als ik er tegenop zag om na onze korte vakantie thuis te komen, zo weinig zag Bram er tegenop om Thuis te komen. Die angst had hij niet. Wel verdriet om familie en lieve vrienden van binnen en buiten CHJC achter te laten. Maar de boventoon was dankbaarheid. Bram was dankbaar voor zoveel medeleven, voor al het moois dat hij mocht meemaken in zijn leven. Die dankbaarheid straalde ook af van de afscheidsbijeenkomst in het crematorium van Zoetermeer. Daar denkt menig aanwezige ongetwijfeld nog vaak aan terug.

Het heengaan van bisschop Bluyssen was de derde bisschop op rij dit jaar die overleed. Een man van dialoog met eerbied voor de mensen. Een man die eraan werkte dat de Kerk een warm Thuis zou zijn voor velen. Wat kwam hij van een koude kermis thuis en wat was hij blij met Paus Franciscus!

Ook prins Friso kwam, op de geboortedag van deze column, Thuis. Het was niet lang na zijn thuiskomst op Paleis Huis ten Bosch. Mag ik zeggen ‘eindelijk’? Eindelijk na die uitzichtloze periode? Een zware periode voor zijn vrouw, zijn kinderen, zijn moeder, zijn broers, zijn familie en vrienden gaat over in berusting.

Wat gaaf om te zien dat er aardse engelen zijn, die lijdende mensen bijstaan! Wat troostvol om te weten dat Hemelse Engelen ons eens zullen Thuisbrengen!

Inmiddels is de vakantie weer voorbij, hebben we nog een lang weekendje Amsterdam gedaan, óók in verband met de Gay Pride en was het ook hier weer even thuiskomen toen we een mooie GayPride-kerkdienst meemaakte met veel belangstellenden en bekenden in de Keizergrachtkerk.

Thuiskomen. Gewoon na een vakantie, op het eind van je leven of tijdens je leven momenten weten van thuiskomen bij jezelf. Een diep geluk ervaren en dat eigenlijk altijd willen vasthouden. Dat moment, waarop Hemel en aarde elkaar schijnen te raken… een Godsontmoeting?

Welkom!