Aswoensdag

Het opleggen van de as met de bijbehorende tekst. ©️collage: Emmanuel

De Veertigdagentijd is weer begonnen. En, nee, ik neem geen mediastilte op Facebook en Twitter.

Een aantal van mijn volgers gaan in de komende tijd op Facebook en Twitter wat bezinningsteksten plaatsen en die wil ik extra aandacht gaan geven. Ik ben nooit echt een voorstander geweest van uiterlijk vertoon met betrekking tot onthouding, vasten en versterving. En ik zal dat ook nooit worden.

Ik hoop wel dat de genoemde teksten mij leren om anders, beter en milder met mijn medemensen om te gaan, meer stil te staan bij hun vreugde en verdriet. Ik ken veel mensen om mij heen die een dierbare verloren hebben, onlangs of al wat langer geleden; ik zie mensen moeizaam door het leven gaan. Ik zie ook mensen blij zijn en elke dag dansen en genieten. Ik zie dat mensen elkaar kunnen opbeuren voor elkaar zorgen, waar mogelijk.

Ik ga de komende Veertigdagentijd stil staan…
…kijkend naar mijn eigen leven…
…kijkend naar de betekenis van Jezus voor ons…

Maar ik ga zelf ook gewoon door met leven en genieten.
Ik wens iedereen hetzelfde toe èn…
…met een blij gemoed op weg naar Pasen!

Advertenties

Moederdag: Dankbaarheid

Preek Verzorgingshuis
7e zondag na Pasen, Jaar B, Wit

1e Lezing (vertaling IWVL: Intermonasteriële Werkgroep Voor Liturgie): Lucas, hoofdstuk 1, vers 46-55
Evangelie (uit de NBV): Marcus, hoofdstuk 17, vers 11b-19.

Beste medegelovigen,

Maria met kind in een kerk in Addis Abeba, Ethiopië . © afbeelding: Missio Nederland

Jezus is bezorgd. Dat hoor ik in het Evangelie van vandaag. Hij is bezorgd over de mensen die in Hem hun vertrouwen stellen. Dus is Hij ook bezorgd over ons. Jezus wil een heleboel voor ons: dat ons geen slechte dingen overkomen, dat wij de waarheid kennen, dat wij ons niet vastklampen aan deze wereld, dat wij niet overmand worden door het kwaad. En tòch heeft Hij ons de wereld ingestuurd, waarin ieder mens en iedere Kerk zijn eigen waarheid claimt.

En wij hebben er het beste van gemaakt en proberen elke dag nog steeds er het beste van te maken. En ook al zien we veel ellende en verdriet en zijn er in onze levens ongetwijfeld veel verdrietige dingen gebeurd: tòch staan we vandaag stil bij dankbaarheid.

Lees meer over dit bericht

Van As tot Ei

Ik was gewoon om òm de maand een column te schrijven voor het verenigingsblad UCEA van CHJC. CHJC is echter gefuseerd met ContrariO tot ChristenQueer. Die naam alleen al is een column waard.
Maar…kòmt er wel een nieuw verenigingsblad, wat de enige manier is om àlle Christelijke leden-die-buiten-de-geëigende-banen-leven (=Queer) te bereiken? En dus…kòmt er wel een nieuwe column?
En…waar zou mijn nieuwe column dan over moeten gaan?

Met de onwetendheid over het moment van verschijning van een nieuwe verenigingsblad kan een actueel onderwerp alweer achterhaald zijn. Ik kan wel wat gezelligs over de As van de Veertigdagentijd gaan neertikken om vervolgens bij een Ei uit te komen, maar misschien wordt het pas Pinksteren en heeft de Geest het Ei ingehaald.

Spontaan herinner ik mij nu ineens een geestig ei. Ja, hoe kom ik erop. In mijn vroegste jeugd had je van die apparaten bij winkels, waar je met een geldstukje een speelgoedje, verpakt in een soort van plastic ei, uit kon trekken of draaien of automatisch laten vallen in een opvangbakje. Ooit ‘trok’ ik een ei met (eufemistisch geschreven) ‘sieliepoetie’ erin. Voor zover mijn geheugen reikt was dat een soort zachte slurrie die net niet kleefde aan je vingers en waar je dus mee kon knoeien zonder te knoeien. Ik weet dat ik toen dol op dat schijnbaar vieze goedje was. Toen ik wat ouder was heb ik de stiekeme hoop gehad het ooit nog eens te pakken te krijgen, maar het scheen kennelijk vergane glorie te zijn…

Mijn vroegste belevingen van Pasen schaar ik ook onder de noemer ‘vergane glorie’. De glorie van Pasen drong niet tot mij door en waarom ik eieren moest kleuren heb ik ook nooit gesnapt, laat stáán dat ik er genoegen in vond om mij de pleuris te zoeken naar moedwillig verstopte eieren, binnen of buiten. Chocolade-eitjes lus ik echter nog altijd. Alleen vreet ik er geen kilo-knallers meer van in recordtempo. Ook die eitjes-orgies zijn vergane glorie.

Dat ik langzamerhand de ware glorie en grootsheid van het Paasfeest ben gaan ontdekken en ervaren, doet niets af aan mijn vraagtekens bij die eieren als teken van nieuw leven. Ik kan nog wel meer dingen bedenken die tekenen in zich dragen van nieuw leven: je coming-out, tulpen, je allereerste lange natte diepe hartstochtelijke zoen, bloemetjes, je eerste (bewuste) orgasme, bijtjes, je eerste huwelijksnacht, lammetjes in de wei, de dag waarop je nieuwe levenskeuze gestalte kreeg, etc.

En ja, het leven schrijdt voort, ook mijn geloof…
Ik krijg steeds vaker de kriebels als bepaalde gelovigen zo expliciet rechtlijnig en onbetwistbaar dogmatisch met mij willen praten (nee, níet discussiëren) over Jezus als onze Heiland en Verlosser. Ik vul die ‘verlossing’ ook graag wat anders in: Jezus verlost mij van een heleboel farizeïsche geloofsballast èn van het zonde-oordeel. Als mèt Jezus ook de zonde gekruisigd werd, zeik dan niet meer over zonde! Schuif je eigen stommiteiten niet af op de zogenaamde zondeval of op een ‘duivel’, maar pak een spiegel, kijk erin en ga dan lekker zitten schelden op jezelf. Dat helpt je tevens om zaken die je om je heen verkeerd ziet gaan uiteindelijk scherper en helderder te benaderen en te benoemen, omdat je eerst jezelf hebt bekritiseerd.

Jezus leerde ons om af te rekenen met farizeïsch gedrag, zonde en duivel, eigenmachtig handelen en vooral: niemand in de kou laten staan. ‘Zonde’ als je niemand het leven gunt zoals God het geschapen heeft! Dàt is verrijzen ten voeten uit, dankzij Jezus!

En hiermee zou het eerste column-ei gelegd kunnen zijn voor het nieuwe contactblad van de nieuwe vereniging “ChristenQueer”, ware het niet dat er noch een blad, (en dus) noch een column is. De benaming ‘ei’ draagt verschillende betekenissen in zich. Ik laat het aan de lezer dezes over om een bepaalde ei-betekenis aan de nieuwe club, het mogelijk nieuwe contactblad of aan mijn schrijfsels toe te kennen. De mooiste is natuurlijk, vooruit dan maar, die van dat nieuwe leven: een nieuw leven voor de vereniging en voor een nieuw actueel lijfblad, verrezen uit het stof en de as.

En hopelijk niet met de ondefinieerbare samenstelling van die ei-‘sieliepoetie’…
Afwachten…