Sodoma

Maandag 18 februari jongstleden verscheen (ook tegelijk in het Nederlandse taalgebied) het boek “Sodoma, het geheim van het Vaticaan”, over de cultuur van verborgen homoseksualiteit binnen het Vaticaan, geschreven door Frédéric Martel, zelf ook homoseksueel.

Het lezen zal ongetwijfeld rode oortjes op gaan leveren. De schrijver heeft talloze ontmoetingen en gesprekken gehad met vele medewerkers en hij heeft zijn ogen en schrijfkunst ruim vier jaar goed de kost kunnen geven, zo heb ik vernomen. Eigenlijk is het geen nieuws, wel de omvang, de details en de hypocrisie achter dit alles.

We waren natuurlijk al veel eerder op de hoogte. In vroeger eeuwen waren menig paus en kardinaal evenmin preuts aangelegd. En 25 jaar geleden verscheen het boek “Homo in de Heer” van de hand van Henk Müller, over o.a. de broeierige sfeer indertijd op het priesterseminarie Rolduc in Limburg. In de jaren ‘80 kwam ik daar al, was mij over mezelf nog maar van weinig bewust en pas later vielen bij mij diverse puzzelstukjes op hun plaats. Ook de roman van Jan Cartens “De roze bisschop”, eveneens uit 1994 (met een verwijzing naar het aftreden van bisschop Bär van Rotterdam) windt er geen doekjes om. En de afgelopen jaren, waarin het Meldpunt van Seksueel Misbruik in de Rooms-Katholieke Kerk van Nederland haar werk heeft gedaan, is er heel wat gepubliceerd over de moraal van de RK-Kerk, het verplichte celibaat, (homo)seksualiteit en de vele gevallen, wereldwijd, van seksueel misbruik in en buiten religies. Met de Synode over het misbruik in de RK-Kerk (21-24 februari 2019) in Rome, waarin paus Franciscus flinke stappen wil zetten, zullen opnieuw genoeg publicaties en onthullingen het licht zien. Bovendien heeft de recente commotie omtrent de zogenaamde “Nashville-verklaring” over religie-grenzen heen haar uitwerking, in welke richting dan ook, niet gemist en haarfijn aangetoond, dat gelovigen en niet-gelovigen ook samen kunnen optrekken tegen religieus gevoed onrecht, wat ook voor God een gruwel is!

Vragen die dit alles en het nieuwe boek “Sodoma” oproepen zijn er legio. Er zal opnieuw heel veel gepubliceerd gaan worden. Ik zal dat zeker gaan lezen, evenals uiteraard het boek “Sodoma”. Ik weet ook nu al dat vele ‘Roomsche’ moraalridders in Nederland de messen aan het slijpen zijn. Ik weet ook dat er onder hen priesters zijn die hun hand beter in eigen boezem kunnen steken, omdat zij onderdeel zijn van hetgeen “Sodoma” beschrijft: ontkenning cq verberging van hun eigen homoseksualiteit / homoseksuele praxis / seksueel misbruik, maar naar buiten toe de recht-in-de-leer-priester zijn: onkreukbaar en trouw in de leer. Ik weet van een priester dat hij zwijggeld heeft betaald en zich juridisch zodanig heeft ingedekt, dat je van goede huize moet komen om er een serieuze zaak van te maken. Want ook een bisschop die daar van moet weten houdt nog steeds zijn mond. Wellicht dat “Sodoma” iets in gang zet.

Begrijp me goed. Ook ik ben een tijdlang oneerlijk geweest, ben vanwege celibaatsproblemen uit het klooster getreden en heb mensen daardoor veel pijn gedaan. Ik ben erdoor gelouterd, hopelijk ook wijzer geworden en in ieder geval gelukkig! Ik weet wat er speelde en speelt. Ik weet ook dat eerlijkheid het langst duurt en uiteindelijk het vruchtbaarst is voor het verdere leven. Ik weet wat barmhartigheid doet met een mens. Daarom ook ben ik vóór het brengen van klaarheid in scheefgegroeide zaken als misbruik, doofpotten, oneerlijkheid en hypocrisie. Daarom ook is het goed dat het boek “Sodoma” verschijnt en gelezen wordt.

Gaat er wat veranderen? Ik weet het oprecht niet. Wat mag er veranderen van mij? Ook al ken ik genoeg celibatairen die gelukkig zijn met hun levensstaat en hun keuze daarvoor, tòch ben ik niet voor een verplicht celibaat van priesters in de pastoraat (en die niet lid zijn van een religieuze orde of congregatie), maar voor een vrijwillige keuze daarin: vrij om het aan te gaan en vrij om met een partner samen te leven.

De kern van het probleem is naar mijn overtuiging gelegen in de Christelijke kanalisering en ‘culpabilisering’ (kweken van schuldgevoel) van de seksualiteit, waardoor een verkrampt en verknipt omgaan met (homo)seksualiteit ontstaat. En de seks wordt, simpel gezegd, teruggebracht tot het voortbrengen van nageslacht binnen het huwelijk van één man en één vrouw. Alle seks die daar niet aan voldoet is daardoor zondig. Conclusie: de Kerk is bezig met regels, moraal en gesteggel en niet met de (gelovige) mens die zingeving en bevestiging zoekt.

Wanneer Gods Schepping, de mens en het geluk van iedere mens centraal komen te staan in de regelgeving, opvattingen, Bijbel-interpretatie, verkondiging en pastoraat, dàn zou het zomaar kunnen dat het tij te keren is. Het is een weg met een lange adem, maar kan meerdere boeken als “Sodoma” voorkomen.

Jullie weten nu met welke insteek ik dat boek ga lezen. Ik hoop dat velen het boek gaan lezen. Misschien ga je het inderdaad lezen om rooie oortjes te krijgen of uit sensatiezucht. Ik snap dat best. Ik ben ook nieuwsgierig. Maar ik laat mijn geloof hierdoor niet ondersneeuwen. En altijd, ook met het lezen over dat broeierige Vaticaan, zal de mooiste levensles die ik ooit kreeg van mijn vroegere abt als een licht op mijn levenspad zijn: “God staat boven alle Kerken!”

En na het lezen van “Sodoma”?
Terug naar Jezus met zijn boodschap van LIEFDE…

Advertenties

‘Gelovige’ haters

Father James Martin SJ en zijn in het Nederlands vertaalde boek uit 2017. ©️collage: Emmanuel

Father James Martin SJ, een jezuïet in Amerika, schreef het boek “Een brug bouwen”, om dus een brug te bouwen tussen de RK-Kerk en (gelovige) LHBT-ers.

Onlangs poste hij op Facebook een bijdrage, waarin hij laat merken dat haat jegens LHBT-ers èn haat jegens hem enorm groeit, met name vanuit de rechterflank van de RK-Kerk, o.a. vanwege zijn compassie voor (gelovige) LHBT-ers. Hij plaatste daarbij een link, die dat bevestigt

Father Martin schreef over zijn eigen ervaringen:

“The hatred is breathtaking.  Online, in print and in person.  I’ve been a Jesuit 30 years and it was only this year that I’ve had people (literally) screaming at me, poking their fingers into my chest, and calling me “heretic,” “apostate,” “false priest,” “pansy” “faggot” and “sodomite.” 

If you doubt me, just search for my name and a few of those words on Twitter or online in general–if you can stomach it.

It’s about fear of course. Fear of the LGBT person as the “other.” Fear of listening to someone who seems “different.” Fear of change. And fear of their own complex sexuality. Perfect love drives out fear, as the New Testament tells us. But perfect fear drives out love. But I’m not bothered. Even Jesus had detractors–many.  Besides, what kind of Jesuit would I be if I let protests, screaming and name-calling dissuade me?”

Vertaald:

“De haat is adembenemend. Online, in woorden en persoonlijk. Ik ben al 30 jaar een jezuïet en het was pas dit jaar dat er mensen (letterlijk) tegen me schreeuwen, hun vingers in mijn borst steken, en me ‘ketter’ noemen, ‘afvallige’, ‘valse priester’, ‘watje’, ‘flikker’ en ‘sodomiet’.

Als je aan mij twijfelt, zoek dan naar mijn naam en een paar van die woorden op Twitter of online in het algemeen, als je het kunt verdragen.

Het gaat over angst natuurlijk. Angst voor de LHBT-persoon als de ‘andere’. Angst om naar iemand te luisteren die ‘anders’ lijkt, angst voor verandering. En angst voor hun eigen complexe seksualiteit. Echte liefde drijft angst uit, zoals het Nieuwe Testament ons vertelt. Maar echte angst drijft de liefde uit. Maar ik heb er geen moeite mee. Zelfs Jezus had tegenstanders: velen. Trouwens, wat voor soort jezuïet zou ik zijn als ik door protesten, schreeuwen en naam-roeping, me laat ontmoedigen?”

Die haat door ‘gelovigen’ (dat staat hier bewust tussen aanhalingstekens) is niet nieuw en van alle tijden en in alle religies terug te vinden. Die haat wordt gevoed en gecultiveerd door een letterlijke lezing van Heilige Boeken, een rigide toepassing van religie-regels en niet in de laatste plaats door een verkrampte seksuele (ont)houding en ontkennen van eigen homoseksuele (beter gezegd: niet-100%-hetero-) gevoelens. Maar bovenal ontbreekt de barmhartigheid, die Jezus zo eigen was en wat onze huidige Paus ook uitstraalt.

Nee, de kerkleer omtrent homoseksualiteit en opvattingen omtrent gezin zullen niet veranderen. Wel de barmhartige wijze van benaderen en wellicht gedogen, omdat de meesten ervan overtuigd zijn dat Gods Schepping groter en omvangrijker is dan de beperkte kerkelijke visie, die al eeuwen oud is en nauwelijks opgerekt wordt.

Het is om die redenen, dat ik hier wijs op het goede werk dat father James Martin SJ verricht in zijn pastoraat, maar ook online via Twitter, Facebook en overige online media, met name en nadrukkelijk richting de LHBT-gemeenschap. En ik wijs dus ook op ontoelaatbaar gedrag van zogenaamde ‘gelovigen’ en haatzaaiers. Nee, ook ik ben niet het beste jongetje uit de klas, maar wanneer wij niet (uiteindelijk) eerlijk, open en barmhartig met elkaar door het leven kunnen stappen is het goed om elkaar hierop te wijzen en nieuwe wegen in te slaan. Father James Martin SJ is hierin voor mij een voorbeeld!

Zijn Facebook: https://www.facebook.com/FrJamesMartin/

Zijn Twitter-account: https://twitter.com/JamesMartinSJ

Streven naar ‘heilige rest’ is anti-katholiek

Mgr. de Korte heeft een boek geschreven (zie foto), dat onlangs is uitgekomen. Hij vertelde op 8 september 2012 aan Kruispunt Radio naar aanleiding van zijn boek “Hartelijk Katholiek” dat er binnen de Kerk altijd stromingen zijn die liever zien dat de lauwen zo snel mogelijk wegvallen en dat er slechts een heilige rest overblijft. Mgr. de Korte geeft onomwonden aan dat dat streven uiterst anti-katholiek is.

De Korte, van huis uit historicus, is zich ervan bewust dat er onder de leden
van de Kerk altijd “verschillende gradaties van participatie” hebben bestaan.
Het streven naar een ‘heilige rest’-kerk, waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen echte en onechte katholieken is volgens de bisschop ‘antikatholiek’.

Sterker nog, hij zei:

Met een opgeheven vinger krijg je maar een hele kleine oogst. Het gaat erom de mensen uit te nodigen, mee te nemen en hun religieuze verlangen te verbinden met Christus en de Kerk. Dat is de uitdaging.

En ook:

Het katholicisme is een volkskerk die zoveel mogelijk mensen wil bereiken.
Iedereen is welkom in de Kerk, ook zij die het niet zo nauw
met de regels nemen. Zij horen wezenlijk bij onze gemeenschap. (…) Je mag wel hopen dat ze blijven zoeken en mogen ontdekken dat ze gezocht zijn.

(Ongetwijfeld zal die ‘heilige rest’ nu mgr de Korte anti-katholiek noemen, maar dat nu even terzijde.)

Dit lezend vandaag, zondag 9 september 2012, herinnerde ik mij de tekst op de achterzijde van ons kerkblaadje van vandaag, Ziekenzondag. Het is een tekst van de in 1996 overleden priester en mysticus Henri Nouwen, die ik heb mogen kennen en bijstaan in ziekte. Hieronder de tekst, die het bovenstaande drie-dubbel onderstreept en voor zich spreekt:

Helende aanraking

Jezus was nooit erg bezig met pastoraat. Hij sprak over datgene waar zijn hart vol van was. En wie hem aanraakte werd genezen. Hij hield geen spreekuur om een diagnose te stellen en zei ook niet: “Jou kan ik niet helpen, maar jou wel.” Mensen werden genezen doordat ze Hem aanraakten. Als je verbonden bent met God en mensen, dan ben je vanzelf dienstbaar aan anderen. Mensen willen weten waar jouw kracht vandaan komt. Ze voelen de werking ervan uitgaan.

(Henri Nouwen: “Jezus – Gedachten bij het Evangelie, Lannoo, 2003”)