Zin en onzin

Anti-ZwartePiet-demonstratie, Paus contra kardinalen en zoenende mannen op kledingmerk-poster. ©collage Emmanuel

In elk tijdsgewricht is er wel wat aan de hand in de samenleving. Er valt altijd wel wat te klagen, te zeuren, te mopperen, te miepen,te zeiken. De huidige sociale media wakkeren dat, bewust of onbewust, nog eens extra aan. Waar je vroeger alleen je eigen omgeving dood gooide met je ongezouten mening en je vervolgens ongezouten weer werd teruggezet, slingert iedereen nu zijn of haar (of *onzijdig*) mening de a-sociale media-wereld in, waar door de oeverloosheid iedereen verzuipt in de tsunami’s aan onderbuikgevoelens. Een klein onbeduidend groepje vergiftigt het samen-leven, drijft mensen uit elkaar èn creëert angst voor repressie. Je ziet dat overduidelijk in de Zwarte Pieten-discussie, maar ook in de Rooms-Katholieke Kerk rond voor- en tegenstanders van Paus Franciscus.

Laten wij eens inzoomen op kleine groepjes.

Daar is dus het groepje Anti-Zwarte Pieten. Natuurlijk zitten daar een paar zwarten/donkeren/gekleurden/anders-getinten (< doorhalen waar je onderbuikgevoelens van krijgt) bij die zich gediscrimineerd voelen. Maar gezien de a-sociale wijze van ‘probleem-benadering’, discriminerende uitspraken en bedreigende angst-aanjaging (bv.: ouders die met kinderen naar de aankomst van Sint en Piet gaan, moeten maar wakker worden uit angstdromen, waarin hun kinderen onder de botsplinters zitten) verspreiden zij onder de mom van vrijheid van meningsuiting een gif in de maatschappij dat mensen tegen elkaar opzet, piijnigt en uitsluit. Waar zij zelf zo tegen zijn, vermenigvuldigen zij velen malen méér en wakkeren zij bij tegenstanders (de Pro-ZwartePiet-mensen oftewel de meeste Nederlanders) foute tegenstand aan (welke overigens ook niet goed te keuren is), waardoor het Anti-ZwartePiet-clubje zich de slachtofferrol kan aanmeten: “Wij doen niks fout!” Missie geslaagd, geleerd van de PVV.

Daar is dat RK-clubje Anti-Paus Franciscus-aanhangers. Leer tegenover praktijk, kerkvolk tegenover kerkbobo’s, kerkbobo’s tegenover Paus Franciscus, hiërarchie tegenover basis. Geloof is in feite al iets ongrijpbaars en dus sowieso multi-interpretabel. Maar waar het geloof de mens niet dient, maar alleen zichzelf, is het gedoemd middelpunt te blijven van kritiek en afkeer. Pas wanneer geloof het mens-zijn en het leven ondersteunt en eerbiedigt, zal het een afstraling zijn van God en Hem hierdoor present stellen in onze belevingswereld. Precies dàt was het doel en de roeping van Jezus.

De laatste tijd hoor ik meer en meer kritiek op de zogenaamde hedendaagse ‘homo-lobby’, kritiek die bijna altijd meewarig praat over transgenders die ‘erbij willen horen’, dat ‘gender-neutraal’ ineens het nieuwe ‘toverwoord’ schijnt te moeten zijn en dat ‘alles maar moet kunnen’, zoals kinderen adopteren/krijgen via ‘kronkelwegen’. En dan heb je natuurlijk nog dat ‘homohuwelijk’.

De PKN wil het kerkelijk huwelijk (nog) niet openstellen voor andere koppels dan m/v en op Tholen zijn 22 van de 33 kerkraden unaniem verenigd in hun antipathie tegen het hijsen van de Regenboogvlag op de jaarlijke Coming Out Day (11 oktober) en de koopzondag, want dat is allemaal tegen Gods Wil.

De Kerk zegt het geweten te vertegenwoordigen van het volk. De Anti-ZwartePieten-club wil het geweten zijn van gediscrimineerde bevolkingsgroepen. De LHBT-ers, op vele wijzen verenigd, willen het geweten van Kerk en maatschappij wakkerschudden. En de ander is natuurlijk per definitie de schuld van het gif dat Kerk en maatschappij verziekt.

Het ‘geweten’ zijn, kritiek hebben, Kerk en maatschappij beter maken: het heeft slechts zin, nut, betekenis en kans van slagen, wanneer IEDER mens en IEDER mensenleven geëerbiedigd wordt. Dat ‘eerbiedigen’ is, dankzij Pater Jan van Kilsdonk SJ, hèt sleutelwoord in mijn leven geworden bij mijn handelen, spreken en schrijven. Het is voor mij als een spiegel. En hoe vaak moet ik mijzelf niet terechtwijzen…

Waar het geweten verdwijnt, verliezen we het mededogen en worden we meedogenloos. Eerbied brengt het geweten weer tot bloei. Mooie opgave in ons huidig tijdsgewricht!

Advertenties

Paus, kardinaal, homo, hostie

Paus, kardinaal, homo, hostie. ©️collage: Emmanuel

Vier ingrediënten voor een katholieke rel. Rel? Nee toch? Als rechtgeaarde (!) homoseksuele Rooms-Katholiek (jaja) vind ik het een zielige vertoning. De ‘preciezen’ beschermen kardinaal Eijk (al dan niet terecht) en foeteren op paus Franciscus. De ‘rekkelijken’ dwepen met de paus (al dan niet terecht) en vegen met de kardinaal de vloer aan.

De aanleiding? Meerderen!
Allereerst is er een vraag van Duitse bisschoppen aan de paus voor meer eucharistische gastvrijheid voor leden van andere Kerken, welke vraag de paus fijntjes teruglegt bij de aanvragers. Lol…
Vervolgens is er de Amerikaanse Jezuïet James Martin SJ (onlangs benoemd in de hoogste Vaticaanse adviesraad voor communicatie van de paus), die een boek (“Een brug bouwen”) heeft geschreven om toenadering te zoeken tussen de RK-Kerk en (gelovige) LHBT-ers. Wauw…
En als klap op de vuurpijl is daar ook de Belgische kardinaal Jozef de Kesel die een kerkelijke dankviering van een homo-relatie wel ziet zitten. Tjonge…
Dan is daar bisschop de Korte van het Bisdom ‘s-Hertogenbosch, die begonnen is met zijn bijeenkomsten met de LHBT-gemeenschap om te luisteren en te praten. Applaus…
En onze kardinaal Eijk gaat met gestrekt been frontaal in de aanval tegen dit alles in een buitenlands (want dàt genereert meer sympatisanten) opinie-artikel. Hoppa…

Paus Franciscus blijft verrassen. Het zijn verrassingen vanuit de pastorale hoek. De rechtlijnigen zijn doorgaans niet bepaald pastoraal en raken ervan over de zeik. Natuurlijk komen zij met steekhoudende Kerkleer-bevestigende argumenten en altijd terug te vinden in Catechismus, Kerkelijk Wetboek (CIC 1983) en misschien ook in de Bijbel. En natuurlijk is het altijd fijn voor hun dat zij zich ergens achter kunnen verschuilen. Dan ligt de ‘schuld’ van bijvoorbeeld discrimineren in ieder geval niet bij hen en hebben ze macht over weerloze gelovigen en kunnen zij de afvalligen met woorden die niet hun eigen woorden zijn (want het is Gods Woord/Wil) genadeloos neersabelen. Ik hoor ze nu al soppen van genot…

Steeds vaker moet ik constateren dat de felste kerkelijke homofoben zèlf met hun geaardheid of dubieuze verleden worstelen. Ze weten zich geen raad met hun gevoelens met betrekking tot hun ambt en drukken het weg met het fel bestrijden van die zogenaamde zonde. Daar zitten ook figuren tussen die een stil verlangen hebben naar de goeie ouwe Inquisitie-tijd. Is het niet vanwege het opruimende effect van afvalligen, dan wel vanwege de mogelijkheid tot het legaal botvieren van de (machtswel-)lusten. Feit is dat zij liever met een kleine kern (de Heilige Rest) verder willen. Ik heb menig fundamentalistische kerkleider uitspraken in die richting horen bezigen.

Het zijn de golfbewegingen van de kerkelijke geschiedenis.
Zijn er leerstellige pausen, dan slaat het naar pastorale benadering verlangende kerkvolk een andere richting in. Nu is er een pastorale paus en de leerstelligen komen in het verweer. Zie daar de werkelijke aanleidingen voor de kerkelijke ruzies en onmin.
Ligt het dus aan de hostie?
Komt het allemaal door die homo’s?
Ligt het aan de paus?
Ligt het aan de kardinaal?
Ligt het aan de Bijbel?
Ligt het aan het interpreteren van de Bijbel?
Ligt het aan de Traditie?
Wie breekt de Kerk af? Wie bouwt de Kerk op?

Ik heb geen helder antwoord, wel een oordeel en daar moet ik terughoudend in zijn. Ik herken wel mijn vragen en mijn mening in de Open Brief van Peter Vermaat, die 15 mei 2018 gepubliceerd werd in de Leeuwarder Courant èn in de reactie van bisschop de Korte van ‘s-Hertogenbosch op het opiniestuk van zijn meerdere.

*UPDATE (iets minder terughoudend): Cor Mennen schotelt in een blogje kardinaal Eijk alvast de antwoorden voor op de Open Brief van Peter Vermaat, zodat Cor zich soppend kardinaal kan wanen en Eijk niet om Cor heen kan. Roomse humor… *

Mijn revers-kruisje in de Regenboogkleuren tijdens kerkdiensten dat ik voorganger mag zijn. ©Emmanuel

Maar bovenal heb ik mijn getuigenis, gevormd door mijn schamel geloof, mijn liefde voor mijn Kerk (ondanks alle wanklank), mijn persoonlijke geweten, mijn fouten en pluspunten uit het verleden, mijn visie, mijn levenservaring en omstandigheden:

Ik ben Rooms-Katholiek èn homoseksueel èn beiden praktiserend. Ik ken alle hoeken van mijn RK-Kerk en niet alleen vanwege tien mooie en leerzame kloosterjaren die achter me liggen. Mijn protestantse partner en ik beleven sámen ons geloof en kerkgang. De ene week gaan wij ter RK-kerke, de andere week ter PKN-kerke. Hij gaat met mij in de RK ter Communie. En ik ga met hem bij de PKN ter Avondmaal. Oecumene ten voeten uit! Ik ben af en toe voorganger in een Woord- en Communie-viering in mijn parochie en in een plaatselijk verzorgingshuis, bij beiden inclusief eigen preek.

Dit alles zou totaal geen issue moeten zijn. Een paus, een kardinaal, een bisschop, een pastoor of een medegelovige heeft er niets van te vinden.
Maar laat het duidelijk zijn:
Wij voelen ons door God bevestigd en gezegend!

500 jaar Reformatie

©Tom Janssen/Trouw