Rome en de vele wegen

Pelgrimsbutton van 33 jaar geleden. ©Emmanuel

In de eerste helft van juni jl. hebben wij Rome bezocht. Voor mij was het 33 jaar geleden dat ik via het Bisdom Roermond, samen met 120 jongeren en de nodige priesters (per trein) en bisschop Gijsen (per vliegtuig) een pelgrimstocht ondernam naar de Eeuwige Stad.

Toen, toegevoegd aan een klein groepje jongeren-met-roeping (al moest mijn roeping nog komen, maar men dacht waarschijnlijk: baadt het niet, schaadt het niet…) bezochten we de opgravingen van het graf van de Heilige Petrus. Daar, pal naast die toch wel heilige plek, baden we de Geloofsbelijdenis. Daar werd ik gewaar dat ik iets moest gaan doen in de Kerk en iets anders dan trouwen en kindjes krijgen. In een geheel andere setting is dat nog steeds het geval…
Vlak voor de terugkeer naar Nederland hadden we een privé-audiëntie bij de toenmalige paus en inmiddels heilig verklaarde Joannes-Paulus II, die ik een hand mocht geven en van hem een Rozenkrans kreeg.

Nu ben ik ruim drie decennia verder. Ik heb mijn (RK-)geloof losgemaakt van de onbarmhartige kerkleer-regels. Van die regels mag ik best een kerk binnenkomen, maar daar heb je het dan ook wel zo’n beetje mee gehad. Het tegenovergestelde is echter het geval: ik beleef mijn geloof, mijn kerk-betrokkenheid en het feit dat ik zelfs af en toe mag voorgaan in een Woord-en Communie-viering vanuit dankbaarheid voor Gods barmhartigheid en met Jezus’ onbegrensde liefde voor de medemens voor ogen. Eind vorig jaar werd het Jaar van de Barmhartigheid afgesloten. Ik heb op veel momenten in mijn leven barmhartigheid mogen ervaren, ook rond dat jaar. Barmhartigheid: een term die het spreekwoord “Vele wegen leiden naar Rome” handen en voeten geeft.

Vroeger kon ik met de RK-kerkleer in de hand zo de weg uitstippelen naar de hemel. Inmiddels heb ik de zekerheid gekregen dat die weg niet de enige weg is en in ieder geval een weg is met bar weinig barmhartigheid. Wie het leven verengt tot de keuze voor de brede of smalle weg heeft zeker een doel voor ogen, maar snapt niets van Gods schepping en doet Hem tekort.

Een mooi voorbeeld hiervan is het intrekken door de bisschop van ‘s-Hertogenbosch, mgr. de Korte, van de toestemming om de Oecumenische Roze Viering van Roze Zaterdag van 24 juli jl. te laten plaatsvinden in de kathedrale Basiliek van St. Jan. Hij deed dat nadat hij constateerde dat er gelovigen en priesters waren die het niet eens waren met die dienst in de St. Jan en de aanwezigheid daarbij van de bisschop, wat dus ook niet doorging. Het was niet zijn keuze. Hij werd onder druk gezet, gechanteerd. Met de ‘bar machtige’ kerkleer in de hand is dat een fluitje van een cent.

Er ‘leiden meer wegen naar Rome’. Paus Franciscus heeft barmhartigheid zijn hele priesterleven lang al in praktijk gebracht. Majoor Bosshardt (25 juni was het 10 jaar geleden dat zij werd ‘Bevorderd tot Heerlijkheid’) deed hetzelfde. Pater van Kilsdonk was ook zo iemand. En ik ken vele priesters, religieuzen, gelovigen en medemensen die leven vanuit hun hart. Zij zijn open, toegankelijk, onbevooroordeeld, zorgzaam, hebben een luisterend oor, zijn vergevingsgezind en geven je vrijheid zoals Jezus dat deed.

Plebaan Geertjan van Rossum oogstte tijdens de Oecumenische Roze Kerkviering een lang en welgemeend applaus! ©Henk van Esch

Die paar steekwoorden (er zijn er veel meer) zijn de handen en voeten van de barmhartigheid. Barmhartigheid is voelbare nabijheid van God. Die nabijheid van God, die barmhartigheid proefde ik toen ik de woorden las (lees HIER die woorden) die de Plebaan van de St. Jan heeft uitgesproken tijdens de Roze Kerkdienst op Roze Zaterdag.

Door een bommelding was onze aankomst in ‘s-Hertogenbosch later dan gepland en misten wij die viering. Maar er zijn gelukkig meer ‘wegen die naar Rome leiden’…
Dat gold ook voor de pelgrims die tijdens een Eucharistieviering, die wij onlangs in Rome in de Kerk der Friezen meevierden, de pelgrimszegen kregen en een oorkonde omdat zij op de fiets vanuit Nederland naar Rome waren gepelgrimeerd. Da’s heel wat anders als het vliegtuig pakken zoals wij deden!

Paus Franciscus tijdens de Algemene Audiëntie op woensdag 7 juni 2017. ©Emmanuel

En tijdens die recente Rome-reis was ik, nu met mijn wederhelft, opnieuw aanwezig bij een Algemene Audiëntie, nu van paus Franciscus, op het Sint Pietersplein. Het was niet zoals 33 jaar geleden. En niet alleen ik, maar ook de tijdsgeest is de onschuld voorbij. De tijd van aanslagen heeft haar invloed op het verzamelen van grote mensenmassa’s. Maar toch… We stonden pal vooraan en het was een bijzondere ervaring.

Dat was ook mijn hernieuwde bezoek aan de St. Pieter en het altaargraf van de heilige paus die ik toen de hand schudde… Daar stond ik dan: ouder, wijzer, maar ook even als een klein kind, met tranen in mijn ogen mij verwonderend over de loop van mijn leven, nu met mijn man aan mijn zijde. Zoveel barmhartigheid, zoveel mooie en zelfs betere ‘wegen die naar Rome leiden’…

Advertenties

Naaien

Onlangs overleed een tante van mij. Een paar maanden daarvoor bracht haar man zijn grote liefde met lood in zijn schoenen naar een verpleeghuis. Zij leed aan dementie. Twee dagen voor haar toch nog plotselinge heengaan hadden ze nog in kleine kring hun 55-jarig huwelijk gevierd. 

Tijdens haar uitvaart in de kerk vertelde mijn oom hoe ze elkaar hadden leren kennen en hoe zelfverzekerd zij was en hoe preuts hijzelf.
Toen hij in zijn vriendenclubje vertelde dat hij een vriendinnetje had werd hem gevraagd: “En? Kan ze goed naaien?” Waarop hij, volkomen bleu, antwoordde: “Nee, dat doet mijn moeder!”

Lees meer over dit bericht

Wereld Jongeren Dagen: Krakau / Parijs

In de zomer van 1997 maakte ik de Wereld Jongeren Dagen in Parijs mee. De afgelopen week volgde ik via diverse mediabronnen de Wereld Jongeren Dagen in Krakau (Polen).
Steek’woorden’ uit 1997: de enthousiaste wijze van geloven; jezelf mogen zijn binnen de veelkleurigheid van de daar aanwezige gelovige gemeenschap; het bijeenzijn met zoveel jongeren; het avontuurlijke èn het pelgrimage-karakter ervan; de catechese-momenten; ’s avonds in klein gezelschap even gaan stappen; het gescheiden slapen van de geslachten (voor de homo’s en lesbo’s in meerdere opzichten een positief gegeven…); de unieke en communicatie-bevorderende maaltijd-organisatie (alleen na het inleveren van zes maaltijdbonnen, voor zes personen dus, kreeg je zes maaltijden mee!); het samenzijn rond de paus. Dat alles bij elkaar opgeteld schept een unieke saamhorigheid, die ieder mens optilt boven het alledaagse uit! Bovendien heb ik er een paar blijvende contacten aan overgehouden, tot op de dag van vandaag.

In ieder geval kregen de deelnemers in Krakau van paus Franciscus ook de dringende boodschap mee om stevige schoenen aan te schaffen om ècht de stap naar de ander te zetten en het woord ‘barmhartigheid” in concrete daden en compassie om te zetten. Zo stevig hoorde ik dat niet in 1997 van paus Johannes-Paulus II!

Twee miljoen jongeren bijeen op de Campus Misericordia voor de avondwake en slotviering, tesamen met paus Franciscus, hier zichtbaar onder de speciale boog. ©Ramon Mangold

Met mijn gebeden en gedachten was ik dus de afgelopen week in Krakau èn opnieuw in Parijs. Zie hieronder mijn verslag van de WJD in Parijs van 19 jaar geleden, wat ongetwijfeld herkenning kan oproepen bij hen die terugkomen uit Krakau. Het verslag is tekstueel wat bijgeschaafd. Het is ook gedateerd: geloof is levendig en veranderlijk in ieders leven. Wat blijft: de ervaring aldaar van de veelkleurige invulling van ieders persoonlijke geloofsleven, wat iedereen van elkaar eerbiedigt. Eenheid door verscheidenheid! Moge het een levensles zijn voor iedere mens en niet in de laatste plaats voor mijn Rooms-Katholieke Kerk zèlf!!

Klik hieronder voor mijn verslag uit 1997:

Lees meer over dit bericht