Wereld Jongeren Dagen: Krakau / Parijs

In de zomer van 1997 maakte ik de Wereld Jongeren Dagen in Parijs mee. De afgelopen week volgde ik via diverse mediabronnen de Wereld Jongeren Dagen in Krakau (Polen).
Steek’woorden’ uit 1997: de enthousiaste wijze van geloven; jezelf mogen zijn binnen de veelkleurigheid van de daar aanwezige gelovige gemeenschap; het bijeenzijn met zoveel jongeren; het avontuurlijke èn het pelgrimage-karakter ervan; de catechese-momenten; ’s avonds in klein gezelschap even gaan stappen; het gescheiden slapen van de geslachten (voor de homo’s en lesbo’s in meerdere opzichten een positief gegeven…); de unieke en communicatie-bevorderende maaltijd-organisatie (alleen na het inleveren van zes maaltijdbonnen, voor zes personen dus, kreeg je zes maaltijden mee!); het samenzijn rond de paus. Dat alles bij elkaar opgeteld schept een unieke saamhorigheid, die ieder mens optilt boven het alledaagse uit! Bovendien heb ik er een paar blijvende contacten aan overgehouden, tot op de dag van vandaag.

In ieder geval kregen de deelnemers in Krakau van paus Franciscus ook de dringende boodschap mee om stevige schoenen aan te schaffen om ècht de stap naar de ander te zetten en het woord ‘barmhartigheid” in concrete daden en compassie om te zetten. Zo stevig hoorde ik dat niet in 1997 van paus Johannes-Paulus II!

Twee miljoen jongeren bijeen op de Campus Misericordia voor de avondwake en slotviering, tesamen met paus Franciscus, hier zichtbaar onder de speciale boog. ©Ramon Mangold

Met mijn gebeden en gedachten was ik dus de afgelopen week in Krakau èn opnieuw in Parijs. Zie hieronder mijn verslag van de WJD in Parijs van 19 jaar geleden, wat ongetwijfeld herkenning kan oproepen bij hen die terugkomen uit Krakau. Het verslag is tekstueel wat bijgeschaafd. Het is ook gedateerd: geloof is levendig en veranderlijk in ieders leven. Wat blijft: de ervaring aldaar van de veelkleurige invulling van ieders persoonlijke geloofsleven, wat iedereen van elkaar eerbiedigt. Eenheid door verscheidenheid! Moge het een levensles zijn voor iedere mens en niet in de laatste plaats voor mijn Rooms-Katholieke Kerk zèlf!!

Klik hieronder voor mijn verslag uit 1997:

Lees meer over dit bericht

Advertenties

Enthousiasme, hoop, vertrouwen

 

Preek Zondag Goede Herder (Roepingenzondag)

(zaterdagavond 25 april 2015), jaar B.

Lezingen: 1e lezing Handelingen 4,8-12 ; 2e lezing 1 Joh. 3,1-2 ; Evangelie Joh.10,11-18

Fresco van de Goede Herder in de Catacombe van St. Callixtus in Rome.

Beste medegelovigen,

Ik heb een paar vragen, die allemaal betrekking hebben op elkaar: Waar gaat uw hart naar uit? Voelt u zich geroepen om u ergens met hart en ziel voor in te zetten? Waarvan staat u helemaal in vuur en vlam? Bent u ooit zo geraakt door een gebeurtenis, dat uw leven een geheel andere wending kreeg? Het lijken misschien wat hoogdravende vragen, maar eigenlijk staan zij heel dicht bij ons leven.

Iedereen, u en ook ik, hebben in ons leven dingen meegemaakt, die ons verdere leven tekenden. Dat kan iets vreugdevols zijn geweest of iets ergs, iets verdrietigs. Afscheid nemen van iemand of juist iemand ontvangen, zoals een kind, een kleinkind. Een levenskeuze die je tot op de dag van vandaag bestendigd is ook zo’n gelukmakertje. Er zijn talloze momenten in het leven, die je van je stuk kunnen brengen en die je aanzetten om iets op een totaal andere manier aan te pakken of te gaan verwezenlijken.

Lees meer over dit bericht

Jij

ezend in de afgelopen UCEA’s hebben een aantal CHJC-leden mooie verhalen met ons gedeeld. Binnen CHJC hebben we allemaal al een stuk leven achter ons liggen en niet één verhaal is hetzelfde. Toch zijn er ook overeenkomsten. De worsteling met bijvoorbeeld veel teksten uit de Bijbel is iets, waar meerderen ervaring mee hebben. Het kan je serieus zondig laten voelen met betrekking tot je seksuele gevoelens ten aanzien iemand van hetzelfde geslacht, laat staan dat je een relatie zou durven aangaan. Soms durf je het aan om in gevecht te gaan met die teksten door studie of gesprekken met andere gevoelsgenoten. Anderen ontmoeten op een dag mensen, die zoveel levenswijsheid in zich dragen en dat op hen overbrengen, dat zij heel anders naar het leven en geloof gaan kijken. Dat zijn werkelijk bevrijdende verhalen! 

elaas is de GayKrant afgelopen maand ter ziele gegaan. Die publiceerde verhalen van mensen die hun biseksualiteit ontdekten en daar verschillend mee omgingen. Die verhalen vond ik verhelderend voor mezelf, omdat ik volbloed homo ben en dus kennis en ervaring daaromtrent mis. Wel ken ik biseksuelen en heb er nooit aan getwijfeld om aan de naam van CHJC ‘biseksuelen’ toe te laten voegen. En het liefst zie ik de hele kleurrijke waaier binnen de homowereld verenigd in onze CHJC-naam, zonder dat het een hele slinger van benamingen wordt. Een CHJC-lid die van geslacht is veranderd moet zich eveneens in de verenigingsnaam kunnen herkennen.

ewust worden van je eigen identiteit, daarnaar in vrijheid op zoek mogen gaan is een (voor)recht van iedere mens. Iedere vorm van dwang in een andere richting door bijvoorbeeld de sociale controle binnen een gesloten, al dan niet religieuze, gemeenschap of door dogmatische wetten en verouderde mensvisies zijn mijns inziens funest om uit te groeien tot een gelukkig mens. De mening dat ik met deze in mijzelf gegroeide opvatting typisch een kind ben (geworden) van een steeds individualistischer wordende westerse maatschappij laat ik graag aan een ander over. Ik weet van mijzelf dat ik graag verder kijk dan mijn eigen wereldje, maar wil wel tegelijk datzelfde eigen wereldje beschermen en koesteren.

oen Paus Franciscus I werd gekozen na een kort Conclaaf moest ik denken aan alle speculaties rond de mogelijke uitslag. Na de balkonscène bleken die als lucht te zijn, net zoals veel verwachtingen van ouders over de toekomst van hun kinderen. Laten we ons bezighouden met wezenlijker zaken. Zou de RK-Kerk dat nu ook gaan doen onder leiding van een sobere Paus, een voormalig aartsbisschop-met-strippenkaart die in een flatje woonde en zelf zijn potje kookte? Als de Leer niet verandert, dan wellicht de pastorale benadering? Is dat ook een leerschool voor ons als we medemensen een heel andere weg zien gaan? Durven wij hen het respect te geven wat we zelf graag willen ontvangen? Lukt het ons het kleurrijke van onze LHBT-wereld kleurrijk te houden?