Paus, kardinaal, homo, hostie

Paus, kardinaal, homo, hostie. ©️collage: Emmanuel

Vier ingrediënten voor een katholieke rel. Rel? Nee toch? Als rechtgeaarde (!) homoseksuele Rooms-Katholiek (jaja) vind ik het een zielige vertoning. De ‘preciezen’ beschermen kardinaal Eijk (al dan niet terecht) en foeteren op paus Franciscus. De ‘rekkelijken’ dwepen met de paus (al dan niet terecht) en vegen met de kardinaal de vloer aan.

De aanleiding? Meerderen!
Allereerst is er een vraag van Duitse bisschoppen aan de paus voor meer eucharistische gastvrijheid voor leden van andere Kerken, welke vraag de paus fijntjes teruglegt bij de aanvragers. Lol…
Vervolgens is er de Amerikaanse Jezuïet James Martin SJ (onlangs benoemd in de hoogste Vaticaanse adviesraad voor communicatie van de paus), die een boek (“Een brug bouwen”) heeft geschreven om toenadering te zoeken tussen de RK-Kerk en (gelovige) LHBT-ers. Wauw…
En als klap op de vuurpijl is daar ook de Belgische kardinaal Jozef de Kesel die een kerkelijke dankviering van een homo-relatie wel ziet zitten. Tjonge…
Dan is daar bisschop de Korte van het Bisdom ‘s-Hertogenbosch, die begonnen is met zijn bijeenkomsten met de LHBT-gemeenschap om te luisteren en te praten. Applaus…
En onze kardinaal Eijk gaat met gestrekt been frontaal in de aanval tegen dit alles in een buitenlands (want dàt genereert meer sympatisanten) opinie-artikel. Hoppa…

Paus Franciscus blijft verrassen. Het zijn verrassingen vanuit de pastorale hoek. De rechtlijnigen zijn doorgaans niet bepaald pastoraal en raken ervan over de zeik. Natuurlijk komen zij met steekhoudende Kerkleer-bevestigende argumenten en altijd terug te vinden in Catechismus, Kerkelijk Wetboek (CIC 1983) en misschien ook in de Bijbel. En natuurlijk is het altijd fijn voor hun dat zij zich ergens achter kunnen verschuilen. Dan ligt de ‘schuld’ van bijvoorbeeld discrimineren in ieder geval niet bij hen en hebben ze macht over weerloze gelovigen en kunnen zij de afvalligen met woorden die niet hun eigen woorden zijn (want het is Gods Woord/Wil) genadeloos neersabelen. Ik hoor ze nu al soppen van genot…

Steeds vaker moet ik constateren dat de felste kerkelijke homofoben zèlf met hun geaardheid of dubieuze verleden worstelen. Ze weten zich geen raad met hun gevoelens met betrekking tot hun ambt en drukken het weg met het fel bestrijden van die zogenaamde zonde. Daar zitten ook figuren tussen die een stil verlangen hebben naar de goeie ouwe Inquisitie-tijd. Is het niet vanwege het opruimende effect van afvalligen, dan wel vanwege de mogelijkheid tot het legaal botvieren van de (machtswel-)lusten. Feit is dat zij liever met een kleine kern (de Heilige Rest) verder willen. Ik heb menig fundamentalistische kerkleider uitspraken in die richting horen bezigen.

Het zijn de golfbewegingen van de kerkelijke geschiedenis.
Zijn er leerstellige pausen, dan slaat het naar pastorale benadering verlangende kerkvolk een andere richting in. Nu is er een pastorale paus en de leerstelligen komen in het verweer. Zie daar de werkelijke aanleidingen voor de kerkelijke ruzies en onmin.
Ligt het dus aan de hostie?
Komt het allemaal door die homo’s?
Ligt het aan de paus?
Ligt het aan de kardinaal?
Ligt het aan de Bijbel?
Ligt het aan het interpreteren van de Bijbel?
Ligt het aan de Traditie?
Wie breekt de Kerk af? Wie bouwt de Kerk op?

Ik heb geen helder antwoord, wel een oordeel en daar moet ik terughoudend in zijn. Ik herken wel mijn vragen en mijn mening in de Open Brief van Peter Vermaat, die 15 mei 2018 gepubliceerd werd in de Leeuwarder Courant èn in de reactie van bisschop de Korte van ‘s-Hertogenbosch op het opiniestuk van zijn meerdere.

*UPDATE (iets minder terughoudend): Cor Mennen schotelt in een blogje kardinaal Eijk alvast de antwoorden voor op de Open Brief van Peter Vermaat, zodat Cor zich soppend kardinaal kan wanen en Eijk niet om Cor heen kan. Roomse humor… *

Mijn revers-kruisje in de Regenboogkleuren tijdens kerkdiensten dat ik voorganger mag zijn. ©Emmanuel

Maar bovenal heb ik mijn getuigenis, gevormd door mijn schamel geloof, mijn liefde voor mijn Kerk (ondanks alle wanklank), mijn persoonlijke geweten, mijn fouten en pluspunten uit het verleden, mijn visie, mijn levenservaring en omstandigheden:

Ik ben Rooms-Katholiek èn homoseksueel èn beiden praktiserend. Ik ken alle hoeken van mijn RK-Kerk en niet alleen vanwege tien mooie en leerzame kloosterjaren die achter me liggen. Mijn protestantse partner en ik beleven sámen ons geloof en kerkgang. De ene week gaan wij ter RK-kerke, de andere week ter PKN-kerke. Hij gaat met mij in de RK ter Communie. En ik ga met hem bij de PKN ter Avondmaal. Oecumene ten voeten uit! Ik ben af en toe voorganger in een Woord- en Communie-viering in mijn parochie en in een plaatselijk verzorgingshuis, bij beiden inclusief eigen preek.

Dit alles zou totaal geen issue moeten zijn. Een paus, een kardinaal, een bisschop, een pastoor of een medegelovige heeft er niets van te vinden.
Maar laat het duidelijk zijn:
Wij voelen ons door God bevestigd en gezegend!

Advertenties

Wereld Jongeren Dagen: Krakau / Parijs

In de zomer van 1997 maakte ik de Wereld Jongeren Dagen in Parijs mee. De afgelopen week volgde ik via diverse mediabronnen de Wereld Jongeren Dagen in Krakau (Polen).
Steek’woorden’ uit 1997: de enthousiaste wijze van geloven; jezelf mogen zijn binnen de veelkleurigheid van de daar aanwezige gelovige gemeenschap; het bijeenzijn met zoveel jongeren; het avontuurlijke èn het pelgrimage-karakter ervan; de catechese-momenten; ’s avonds in klein gezelschap even gaan stappen; het gescheiden slapen van de geslachten (voor de homo’s en lesbo’s in meerdere opzichten een positief gegeven…); de unieke en communicatie-bevorderende maaltijd-organisatie (alleen na het inleveren van zes maaltijdbonnen, voor zes personen dus, kreeg je zes maaltijden mee!); het samenzijn rond de paus. Dat alles bij elkaar opgeteld schept een unieke saamhorigheid, die ieder mens optilt boven het alledaagse uit! Bovendien heb ik er een paar blijvende contacten aan overgehouden, tot op de dag van vandaag.

In ieder geval kregen de deelnemers in Krakau van paus Franciscus ook de dringende boodschap mee om stevige schoenen aan te schaffen om ècht de stap naar de ander te zetten en het woord ‘barmhartigheid” in concrete daden en compassie om te zetten. Zo stevig hoorde ik dat niet in 1997 van paus Johannes-Paulus II!

Twee miljoen jongeren bijeen op de Campus Misericordia voor de avondwake en slotviering, tesamen met paus Franciscus, hier zichtbaar onder de speciale boog. ©Ramon Mangold

Met mijn gebeden en gedachten was ik dus de afgelopen week in Krakau èn opnieuw in Parijs. Zie hieronder mijn verslag van de WJD in Parijs van 19 jaar geleden, wat ongetwijfeld herkenning kan oproepen bij hen die terugkomen uit Krakau. Het verslag is tekstueel wat bijgeschaafd. Het is ook gedateerd: geloof is levendig en veranderlijk in ieders leven. Wat blijft: de ervaring aldaar van de veelkleurige invulling van ieders persoonlijke geloofsleven, wat iedereen van elkaar eerbiedigt. Eenheid door verscheidenheid! Moge het een levensles zijn voor iedere mens en niet in de laatste plaats voor mijn Rooms-Katholieke Kerk zèlf!!

Klik hieronder voor mijn verslag uit 1997:

Lees meer over dit bericht

Enthousiasme, hoop, vertrouwen

 

Preek Zondag Goede Herder (Roepingenzondag)

(zaterdagavond 25 april 2015), jaar B.

Lezingen: 1e lezing Handelingen 4,8-12 ; 2e lezing 1 Joh. 3,1-2 ; Evangelie Joh.10,11-18

Fresco van de Goede Herder in de Catacombe van St. Callixtus in Rome.

Beste medegelovigen,

Ik heb een paar vragen, die allemaal betrekking hebben op elkaar: Waar gaat uw hart naar uit? Voelt u zich geroepen om u ergens met hart en ziel voor in te zetten? Waarvan staat u helemaal in vuur en vlam? Bent u ooit zo geraakt door een gebeurtenis, dat uw leven een geheel andere wending kreeg? Het lijken misschien wat hoogdravende vragen, maar eigenlijk staan zij heel dicht bij ons leven.

Iedereen, u en ook ik, hebben in ons leven dingen meegemaakt, die ons verdere leven tekenden. Dat kan iets vreugdevols zijn geweest of iets ergs, iets verdrietigs. Afscheid nemen van iemand of juist iemand ontvangen, zoals een kind, een kleinkind. Een levenskeuze die je tot op de dag van vandaag bestendigd is ook zo’n gelukmakertje. Er zijn talloze momenten in het leven, die je van je stuk kunnen brengen en die je aanzetten om iets op een totaal andere manier aan te pakken of te gaan verwezenlijken.

Lees meer over dit bericht