Roze Zondag

Roze is de mengkleur van paars en wit: halverwege de Veertigdagentijd (Zondag “Laetare” = “Verheugt u”) breekt de witte kleur van het Paasfeest al door. ©️Paaskerk (PKN), Oss

Half-Vasten
Roze gekleurd

“Laetare”
“Verheugt u”

Het paars verbleekt
De boete verzacht
Het licht nadert
Verlossing komt
Wij weten dat

Sterker nog
De zonde verdwijnt
Verdween
Tweeduizend jaar geleden
Genageld aan een kruis

Niets te vrezen
Over en uit
Vrijheid te over
Niets verhindert
Liefde ongeremd
Overvloed
Slechts liefde
Zonder zonde
Zonder etiket
Zonder oordeel

Dankzij Jezus

Nu wij nog
Hem volgen
Daarin
Als kerk
Als wereld
Als mens

Geen regels
Slechts liefde

Amen

Advertenties

Stimulans

“Hier vallen in puin de schone kunsten van de keuken”, op onze WC. ©️Emmanuel

Het zal mijn dierbare website-lezers niet zijn ontgaan: ik ben wat minder productief in het schrijven. En toch gebeurt er veel in de homowereld en in mijn RK-Kerk, waar ik een mening over heb en mijn visie erop met jullie zou willen delen, omdat jullie nieuwsgierig zijn naar mijn visie en daar in veel gevallen wat van meenemen (anders komen jullie niet op mijn website…😉).

In het verleden schreef ik voor UCEA, het ter ziele gegane verenigingsblad van de met haar zuster-vereniging ContrariO gefuseerde christelijke LHBT-vereniging CHJC. Eerst was dat maandelijks, later tweemaandelijks. Nu de nieuwe fusie-club ChristenQueer een meer naar buiten gerichte vereniging wordt en waarvan het verenigingsblad nog minder frequent zal verschijnen en ook voor niet-leden bestemd is, heb ik een ‘stok achter de deur’ minder (lees: een positieve stimulans) om mijn gedachten aan het papier en aan jullie toe te vertrouwen.

En toch ga ik door met schrijven en (af en toe) preken, al is het maar omdat velen om mij heen mij stimuleerden om mijn eigen weg te gaan en mijn hart te volgen. Een van die mensen, die nu nog meer dan voorheen een stimulans hierin is, is mijn onlangs overleden peettante, die overigens nooit mijn stukjes gelezen heeft (voor zover ik weet).

Haar heengaan, de woorden die ik tijdens de uitvaart hoorde over haar en mijn eigen herinneringen aan haar hebben mij ‘tussen de oren’ de afgelopen dagen danig beziggehouden.

Een bewogen leven. Dat had zij. Al haar broers en zussen (10 in totaal) heeft zij ‘ten grave’ gedragen. Zij was de laatste overlevende. De eerste, Jan, sneuvelde als soldaat op de eerste oorlogsdag van de Tweede Wereldoorlog. Zoals elk leven kende haar leven en huwelijksleven hoogte- en dieptepunten. Zij kon soms fel zijn, maar was altijd oprecht. Ze had ‘een broertje dood’ aan de autoritaire en morele macht binnen de RK-Kerk, wat haar geloofsbeleving zeker beïnvloedde, maar haar niet weerhield van het zingen in koren. Zij ging haar eigen weg, wat zij binnen haar gezin, waarin, jawel, het roze vertegenwoordigd was, óók stimuleerde. “Als je maar gelukkig bent!”, kreeg ik te horen na mijn mededeling dat ik bij de Trappisten ging intreden, wat bij haar echter wèl de wenkbrauwen deed fronsen. Toen ik een decennium later uittrad, uit de kast kwam en dus het roze leven binnentrad was ze eveneens bezorgd, maar ook ludiek met het presentje van een door haar geborduurde en ingelijste WC-tekst, in het roze en mèt een roze driehoek erin verwerkt! Het tekende haar ruime opvattingen, humor en meelevendheid! Haar laatste jaren waren een lijdensweg. Dàt heeft de Hemelpoorten extra wijd open gezet voor haar! In díe barmhartigheid geloof ik en zo geloofde zij ook.

Uitvaart van mijn peettante op 18 oktober 2018. ©️Emmanuel

Het rebelse in haar en het rebelse in Jezus omarm ik. En tevens zijn haar opvattingen voor mij een stimulans om een rebel te zijn, te blijven in een Kerk die worstelt met haar structuur en verleden en te staan voor mijn en andermans geluk, in welke vorm dan ook! Dat was soms te lezen in mijn columns en dat werd niet altijd gelust. Zou ik dáárom wellicht niet meer als columnist benaderd zijn? Ach, het hoeft niet. Laat mij wat anoniem zijn. Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan!

Ik kom er wel, hier en Daarboven. Ik ben daar heilig van overtuigd! En Daarboven staat geen stok achter de Hemeldeur… God heeft geen stok. Nooit gehad ook. God is liefde. Dàt zag ik ook in mijn peettante.

Liefde: de grootste stimulans, verwoord in het Latijnse gezang, waarmee zij de kerk uitgedragen werd:

In paradisum deducant te angeli !

Digitale discriminatie

Op 20 augustus 2018 verwijdert Delta het analoge signaal voor radio en televisie definitief en volledig van de kabel. Daarom hebben wij onlangs de digitale sprong gewaagd m.b.t. het luisteren naar de radio. Televisie kijken we al langer digitaal.

Onze NAD-tuner/versterker is niet digitaal voorbereid, maar onze Humax-decoder/recorder wel. Echter: verplicht digitale radio luisteren via onze (plasma-)televisie vinden wij belachelijk. Aldus hebben wij een extra snoer aangesloten van de Humax naar de NAD-tuner/versterker om zodoende op de Humax ons radiostation te kiezen en de radioprogramma’s via de geluidsboxen de woonkamer in te slingeren. Er moet dus een extra handeling verricht worden om radio te luisteren. Einde dure tuner?

Aangezien wij ook wel eens van de ’gemakkelijken’ zijn hebben we ook een analoge antenne aangesloten op onze NAD-tuner/versterker op een ander kanaal, dus die pikt vanaf vandaag het analoge signaal weer gewoon uit de lucht. Lekker ouderwets voor de vlotte momentjes in het leven!

We hebben, linksom of rechtsom, te dealen met het voldongen feit van volledige digitalisering van de kabel in Zeeland. Ik begrijp zeer goed de redenen. Analoge signalen nemen bakken ruimte in beslag ten koste van de uitdijende digitalisering. Maar de gewone consument wordt willens en wetens in veel gevallen tegen zijn wil en zonder gehoord te zijn meegesleurd in de voorthollende (lees: opgelegde en voorgekauwde) vooruitgang. Kwalitatief hoogstaand geluidsapparatuur van dik tien jaar oud, gekocht ‘voor het leven’ wordt teruggebracht tot een analoog apparaatje dat z’n waarde niet meer heeft.

Met deze ervaring van vandaag trek ik het lijntje eens door naar de zorgwekkende ontwikkelingen binnen ChristenQueer, een vereniging voor Christelijke LHBT-ers waar wij (nog) lid van zijn. ChristenQueer is het resultaat van een fusie van de twee zuster-verenigingen CHJC & ContrariO op 1 januari jl.

De digitale wereld is gesneden koek voor velen. Maar er zijn altijd mensen die het niet kunnen bijbenen, er moeite mee hebben dat de digitale wereld als het ware aan hen opgedrongen wordt. Bijna zou je mogen stellen dat wij weliswaar aan de ene kant discriminatie (bv. ten aanzien van onze geaardheid) verafschuwen en aan de andere kant, bewust of onbewust, discriminatie (mbt het digitaliseren van alles wat velen niet kunnen bijbenen) in de hand werken.

Ik kan redelijk goed omgaan met het grote WWW en wat ik er allemaal op kan doen. Ik heb Facebook. Ik heb die afgesloten voor buitenstaanders, maar vind het leuk om binnenstaanders af en toe te laten meelezen in mijn leven. Ik heb Twitter. Ik ben geen Trump, maar heb er mijn mening, ervaringen, vragen en leuke contacten. Ik snap niks van Snapchat en mijn Instagram heb ik na een paar weken weer gedeletet, omdat ik er gewoon niks mee doe. Ik heb email en moet er nog aan wennen dat er veel meer met email binnenkomt en dat ik er snel in verzand. En het online ontvangen van loonstroken, betaaloverzichten en wat-al-niet-meer; het is voor mij niet altijd even makkelijk bij te houden.

Nu kijk ik om mij heen. Ik zie vrienden die moeite hebben met wat ik hierboven aanhaal. Zij zitten niet op sociale media en hun email is bepaald niet hun hobby, om over de rest nog maar te zwijgen. Ook vrienden van onze ChristenQueer-regio ZWB zitten daar bij. Zij hebben ronduit moeite met het lezen en teruglezen van de digitale nieuwsbrieven van ChristenQueer. Een enkeling wil het uitprinten om het ter hand te nemen voor info en schrikt zich een hoedje als er twintig pagina`s uitgespuugd worden door z’n printer. Is dat raar of gek? Nee. Mag ik dat ChristenQueer kwalijk nemen? Nee. Ik snap de tijdsgeest en het gemak waarmee de meesten met de digitale wereld omgaan.

Ik wil wel waarschuwen voor de vanzelfsprekendheid van het digitaliseren. Ik probeer altijd weer opnieuw om niet te denken vanuit mijzelf, maar vanuit de blik waarmee de ander de wereld inkijkt en benadert. Dat is voor mij telkens weer een hele opgaaf.

Ik werd mij dat onlangs weer eens bewust gedurende de reis naar Canada van mijn schoonzus-met-beperking (geestelijk en lichamelijk), waarin mijn partner en ik fungeerden als haar steun en toeverlaat, maar ook de dagplanning en rust probeerden te bewaren voor haar. Wij keken constant door haar ogen naar de invulling van de reis en luisterden naar haar wensen en verzoeken. Voorwaar geen sinecure, zeker als je beseft dat wij heel anders in elkaar steken met het invullen van zo’n verre reis.

ChristenQueer gaat op reis en alle reisgenoten zijn verschillend. De reisinfo is van cruciaal belang voor het enthousiasme en voor het betrokken blijven bij de reis. Wanneer reisgenoten de weg kwijt raken gaan ze verdwalen. Verdwalen in het oerwoud van het grote WWW en in de werkelijke wereld, waarin zij hun draai niet meer kunnen vinden. Opnieuw de kast in…..

Willen wij dat? Willen wij dat ouderen of mensen die niet handig zijn met techniek en apparatuur buitengesloten worden, omdat de digitalisering aan hen opgedrongen wordt?

Wat ChristenQueer betreft: een regelmatig verschijnend verenigingsblad zal er niet van komen. Een vertrouwd iets wordt ons ontnomen. Een richtsnoer, een wegwijzer, een tastbaar geluid en een leesbaar teken van verbondenheid…nee. Er wordt niet gedacht vanuit de ogen en beleving van de leden. Er wordt professioneel gedacht, iets wat deze fusie-vereniging niet kan trekken.

Jammer. De hoop vervaagt.

Terwijl hoop toch leven doet? Leven in een roze wereld die ons zo lief is en waarin wij de liefde roze mogen beleven. Roze liefde en lusten die wij kregen van onze Schepper. Roze met zoveel veelkleurigheid. Veelkleurigheid die blij maakt. Laat die hoop, dat leven, die veelkleurigheid, die blijdschap, die lust en die liefde niet verloren gaan!