Van exclusief naar inclusief?

©ANP, unusualbusiness. Collage: Emmanuel

De Amsterdam Gay Pride heet voortaan Amsterdam Pride om meer veelkleurige mensen dan alleen de gays aan te spreken. Bovendien is het internationaal al gebruik om van ‘Pride’ te spreken. En de Nederlandse Vereniging tot Integratie van Homoseksualiteit COC wil, naast het opkomen voor homobelangen, ook andere emancipatie-initiatieven ondersteunen. Allemaal ontwikkelingen die ons met de neus op het heuglijke feit drukken: we naderen de inclusieve samenleving waar zovele generaties van homoseksuelen voor gevochten hebben! Eindelijk!

Nooit meer bang zijn om met wie dan ook hand in hand te lopen! Nooit meer nagestaard worden in excentrieke kledij, want wij zijn volledig opgenomen en omarmd (hoe intiem, liefdevol en inclusief is dat!) door de samenleving!

Met alle respect voor de naamkeuze van de Pride en de nieuwe insteek van COC Nederland: er is nog veel te doen. Elk homo-gerelateerd geweld is er één teveel. En er zijn genoeg gevallen per jaar om je zorgen over te maken. De Geert Wilders-aanpak om groepen mensen weg te zetten sluipt genadeloos in ons samen-leven met gelijken. Anderen passen daar niet in. Waar het religieuze gelijk omtrent zonde, hel en verdoemenis door de meeste Nederlanders als idioot, achterhaald en machtswellust wordt betiteld, bewandelen Wilders-aanhangers met eenzelfde niet-religieuze plaat voor de kop dezelfde weg van uitsluiting, “eigen volk eerst” en machtswellust door de bestaande macht/‘elite’ (lees: onze huidige maatschappij) te ondermijnen, onderuit te halen en te ontregelen.

Die splijtende tendenzen zijn ook voor andere minderheden als LHBT-ers niet echt hoopgevend.
Die splijtende tendenzen zijn voer voor díe mensen en groeperingen die alles bij het oude willen laten, al dan niet letterlijk getoetst aan Heilige Boeken en Teksten, waardoor vele onderwerpen als seks, homoseksualiteit, genderidentiteit en noem maar op in een hoek gedreven worden en afgesloten van de ‘gewone’ wereld. Dat laatste is iets dat ondanks alle emancipatie-inspanningen nog steeds gebeurt.

Ik wil niet onzichtbaar zijn! Ik wil niet onbenoemd blijven! En ik wil dat iederéén zichtbaar is! Ik wil dat iedereen in onze samenleving het plekje krijgt die hij/zij/onzijdig verdient en waard is!
Dat de zwaren met hoedjes en rokjes ter kerke mogen om de Heere te loven en de zondag te heiligen, zonder meewarig te worden aangestaard.
Dat de homo’s en lesbo’s op straat hand-in-hand kunnen lopen zonder de afdruk van een betonschaar in de kaak te krijgen.
Dat transgenders ècht vrij mogen leven zoals God hun identiteit bedoeld heeft.
Dat de vluchtelingen in ons land niet blijvend op de vlucht zijn.
Dat wij anderen met onze religieuze en/of LHBT-opvattingen nóóit de maat nemen, uitsluiten, ter zijde schuiven, óók niet als Heilige Boeken en Teksten uit lang vervlogen tijden ons anders voorhouden.
Alle mensen zijn kinderen van God en Gods geschapen natuur is groter dan wij beseffen.
Eerbiediging van iedere mens vind ik letterlijk en figuurlijk van levensbelang en ik besef tegelijkertijd dat ik daar een heel leven lang aan moet werken.

Ieder mens is exclusief. Iedere groep in onze maatschappij is exclusief. En iedereen mag op zijn en haar manier zichtbaar zijn en zijn zichtbaarheid tonen. Zonder de mensen, die moeite hebben met die zichtbaarheid van zichzelf, voor het hoofd te stoten, ben ik ervan overtuigd: Wie zich verstopt vermoordt zichzelf.

Daarom verzet ik mij tegen die tendens naar die exclusieve inclusiviteit.
Samenleven is samen-leven, al die exclusieven bij elkaar.
Ik ga voor een inclusieve samenleving, waarin ieders exclusiviteit tot haar recht komt en getoond mag worden. Waar de eerbiediging van iedere mens door iedere exclusieve groepering ook wèrkelijk geëerbiedigd wordt! Dàt is Gods Koninkrijk ten voeten uit!

Met andere woorden: werk aan Gods winkel!

Advertenties

Vrijheid

Toen ik het kloosterleven achter me liet (al weer bijna 17 jaar geleden) zeiden veel mensen tegen mij dat ik nu wel lekker van mijn vrijheid zou kunnen gaan genieten na al die jaren achter die kloostermuren. Ik heb mij in het klooster echter nooit onvrij gevoeld, integendeel! Ik voelde me er vrij en blij, ook al waren er, vanwege deze levensstaat, wel beperkende factoren. Maar… zijn die niet in èlk leven en binnen èlke levensstaat?

Als je ergens voor kiest loop je altijd tegen beperkingen op. Dat had ik uiteindelijk ook met betrekking tot het celibaat. Dat ik mij beperkt voelde daarover te spreken is een grove inschattingsfout geweest. De vrijheid om over hetgeen mij dwars zat te praten had ik moeten aangrijpen. Het had me veel ellende kunnen besparen.

Na mijn kloostertijd ben ik, extravert als ik ben, van mijn hart geen moordkuil gaan maken en wist iedereen die mij leerde kennen al vrij vlot hoe bij mij het vorkje aan het steeltje zat. Dat maakte ook dat ik mij makkelijk kon bewegen en kritiek op mijn homoseksualiteit vóór bleef. Ik nam de vrijheid die wij in Nederland hebben om te zijn wie ik ben. Op mijn werk, naar klanten toe, de gebedsgroep in Den Haag, mijn parochie: àls het ter sprake kwam was ik er makkelijk in en dat vergemakkelijkte ook mijn contacten.

Die vrijheid in ons land wordt ons, homoseksuelen, niet door iedereen gegund. Ik ben mij daar terdege van bewust. Als m’n partner en ik een groepje opgeschoten mede-, MOE- of Neder-landers zien, dan laten we liever de handjes even los. Nog altijd nemen die persoontjes alle vrijheid om iemand die hun om wat voor reden dan ook niet aanstaat het ziekenhuis in te slaan. Niet echt bemoedigend en helaas bittere realiteit.

We moeten het echter ook niet overdrijven. We zijn in ons land heel ver met het bespreekbaar maken van homoseksualiteit op scholen, in kerken, in onze maatschappij. Maar naar mijn idee is jezelf de vrijheid geven om je niet te verstoppen nog altijd de beste manier om homoseksualiteit bij mensen nabij te brengen. Je hoeft het niet van de daken te schreeuwen; dat is weer het andere uiterste! Maar een feestje op z’n tijd voor onze doelgroep mag en moet in alle vrijheid gevierd mogen worden, zoals bv een Gay Pride. Er zijn zoveel doelgroepen in ons land die de vrijheid nemen, vragen, verkrijgen om een feestje te vieren of samen te komen! Wielrenrondes, religieuze processies, Carnaval, de wekelijkse kerkgang, gothics, scoutings, voetballiefhebbers, wandelaars, nordicwalkers en … dus ook de homo’s! Natuurlijk kan de media al dit soort groepen (en dus ook ons als homos’) op een rare en excentrieke manier wegzetten en natuurlijk levert een Gay Pride ook excentrieke beelden op. De hoedjes- en rokjesparade der Bevindelijken doet dat óók, op de Dag des Heeren… Erg? Welnee! Ieder zijn/haar/hun ding.

Ik heb alle vrijheid om te mogen kiezen waar ik wel of niet naar toe ga en kijk. Natuurlijk wil ik integreren in onze samenleving en uiteindelijk wil ik dat mijn geaardheid geen enkele rol meer speelt in onze samenleving. Dat wil nog niet zeggen dat ik dan zoiets als het CHJC overbodig vind, waar ik gelijkgestemden mag ontmoeten en er vrienden mag maken. Want ook als de integratie van homo’s binnen de Kerken ten volle is geschied, dan nòg zoek ik graag gelijkgestemden op. Dat voelt goed en die vrijheid gun ik ook een ander.

Om mijn vrijheid te verkrijgen die ik verlang mag ik niemand pijn doen, al is dat natuurlijk nog al rekbaar. Wanneer ik anderen tekort doe of anderen niet hetgeen gun wat ikzelf graag wil, dan ben ik fout bezig. Hierover valt in alle vrijheid nog genoeg over te zeggen en te discussiëren. In ieder geval wil ik iedereen in alle vrijheid de “vrijheid der kinderen Gods” toewensen. Leef zoals Hij je geschapen heeft! En gedenk allen die omkwamen door onvrijheid!