Veertigdagentijd: de naakte waarheid

Askruisje

Askruisje

De Veertigdagentijd is op Aswoensdag (1 maart jl.) begonnen en duurt 46 dagen. Da’s een kerkelijke kwinkslag: de zondagen vallen buiten de Veertigdagentijd. Heel vroeger werd er gevast door bijvoorbeeld snoep te verzamelen in een trommeltje. Met Pasen, tijd om het te gaan nuttigen, was het doorgaans één kleffe plakkerige klomp geworden. Toen zeiden ze niet dat je op zondag gerust mocht snoepen. De macht der kerk was bar machtig. ‘Barmhartig’ was teveel de grenzen van de kerkelijke regels opzoeken. Regels die de macht reguleerden of de macht die de regels reguleerde. Het is maar hoe ‘Roomsch’ je er tegenaan kijkt.

Carnaval gaat aan de Veertigdagentijd vooraf. Vier dagen los gaan voordat je 180 graden moet omdraaien en de vastentijd induikt. Wij zijn rare wezens. We willen evenwicht en zoeken pieken en dalen. Net zoals met seks. De carnavals- en vastentijd lijkt een beetje op seks. Terwijl we het liefst in balans willen leven, zoeken we uitersten op. Alleen of samen met anderen. Soberder eten, meer aandacht voor de medemens, een nieuw levensritme zoeken voor jezelf, sociale media op een lager pitje. Voorbeelden te over. Al dan niet met een religieus motief. Het kan de wereld alleen maar beter maken. ‘Miljoenen mensen willen dat’ (©G.W.) maar al te graag!

Juist die inhoud van het vasten in de Veertigdagentijd laat menig religieuze ambtsdrager in een kramp schieten. Legio tips vliegen om de Sociale Media-oren, want dat zijn tenminste de kortste lijntjes om jouw publiek te bereiken. Lekker bij de tijd, die kerk! En met de Bijbel-passage “Laat aan de mensen niet zien dat je vast” in de hand worden de aanstaande vasters uitgehoord hoe ze gaan vasten, àls ze dat al niet uitgebreid gedeeld hebben met soortgenoten. Ze staan nog nèt niet op de hoeken van de straat met een uitgestreken vasten-snoetwerk….

De naakte verrezen Christus ©Michelangelo

De naakte verrezen Christus ©Michelangelo

De afbeelding bij dit stuk is een blote verrezen Jezus. Ik zie nu al weer menig rechtlijnig type in een a-seksuele kramp schieten. Ja, reli-krampen zijn er legio. Blote afbeeldingen, geschilderd door de homoseksuele Michelangelo, in het Vaticaan werden ooit met doekjes ‘verrijkt’ om de edele delen te verdoezelen en ook dit beeld (pas eind vorig millennium toegeschreven aan diezelfde kunstenaar Michelangelo) werd jarenlang zedig bedekt. Die zedigheids-krampjes zijn er nog steeds. Of zijn het de pijnen van de laatste kerkelijke stuiptrekkingen op het reglementaire seksvlak?

De Veertigdagentijd is een prima periode om onszelf wat beter onder de loep te nemen, allereerst voor verrijking van onszelf. Zelfkennis biedt het beste fundament om de ander beter te begrijpen, te verstaan, te eerbiedigen. Wellicht dat een beter verstaan van de Ander (God, Jezus, het Hogere, ‘whatever’) daarin dan ook zou kunnen gaan doorklinken. Zelfkennis is jezelf bloot geven, naakt staan voor jezelf, als voor een spiegel. Dus wat minder krampachtig met seks en bloot omgaan kan de weg naar zelfkennis vergemakkelijken? Mooie gedachte.

Ik kwam ook iets minder moois tegen. In deze Veertigdagentijd zijn er de verkiezingen op 15 maart. Ik wil stemmen op eerbied en barmhartigheid. Drie Christelijke leiders (Buma van CDA, vd Staaij van SGP en Segers van CU) schoten begin maart gelijk, jawel, in een Christelijke kramp in een nieuw chapiter van de levensmoeheid-discussie. Ik hoorde geen eerbied, geen barmhartigheid, maar een Christelijke onderbuikreactie. Doodstraf is prima voor de SGP (gelukkig is Lucia de B. onschuldig daaraan ontsnapt!), maar een mens die nog nooit van het leven genoten heeft wordt aan het leven vastgeketend. Mag ik mij vastklampen aan de overtuiging dat Jezus nogal anders zou hebben gereageerd?

De Veertigdagentijd. Zomaar wat gedachten. Ik ken velen, ook onder mijn vrienden, die niets (meer) hebben met geloof, maar bij wie eerbied voor en barmhartigheid jegens de medemens dieper geworteld zijn en in daden te zien zijn dan bij menig rechtlijnig gelovige. Zo ook het beleven van de Veertigdagentijd. Eerbied en barmhartigheid: daar wil ik voor kiezen, op 15 maart aanstaande en in mijn verdere leven. En regelmatig naakt voor de spiegel staan, om te zien of ik mezelf nog steeds goed ken. De naakte waarheid: mijn ziel en mezelf bloot geven. En Gods Schepping niet ontkennen.

Nu de Kerken nog. Wèg met die moraal-doekjes!!

Goede wensen…

Ieder jaar versturen we goede wensen, vaak nog via de post. Maar via sociale media en e-mail komen ook steeds vaker kerst- en nieuwjaarswensen binnen.

Die goede wensen zijn allemaal gemeend. Ik kijk vaak naar de vele kaarten met de goede wensen die wij toegestuurd kregen en welke wij allemaal (!) aan twee lange linten dwars door onze huiskamer hebben opgehangen. Ik lees ze en soms is er dan ineens zo’n schietgebedje, dat al die wensen voor ons en onze wensen voor hen ook uit mogen komen.

Ik ben ook realistisch: ieder mens krijgt ieder jaar het nodige aan moeilijke dingen te verstouwen, zoals daar zijn: dood, afscheid, verdriet, scheiding, ziekte, ellendig nieuws. Onze goede wensen doen daar niets aan af. Ook God kan daar niets aan af doen. Hij wil niet dat Zijn mensen het zwaar of ellendig hebben. Toch overkomt het iedere mens, elk jaar weer. Ik vind het dan een zeer troostrijke gedachte dat God ons dan nabij is in lieve en zorgzame mensen om ons heen.

Ik geloof dat God zich vaak moet verbijten bij het zien van al die ellende die mensen elkaar en de wereld aandoen. Hij grijpt daar niet op in zoals wij, gelovig of ongelovig, dat zouden willen:

“Waarom doet God niks als Hij kennelijk zo almachtig is?”

Ik geloof dat God Zijn almacht liet zien in Zijn door evolutie ontstane schepping en die schepping de mensen in handen gaf om die goed te bestieren. Dat wij er dan vaak een puinhoop van maken is ònze schuld en ònze zorg om dat weer recht te breien. En dat wij er veel ellende in meemaken doet hem verdriet. Daarom wil Hij een nabije God zijn op die moeilijke momenten. Dat is Hij in dat plotselinge ondersteunende WhatsApp-je van die goede vriend. Of dat opbeurende mailtje. Of in dat toevallige telefoontje waar je weer helemaal blij van wordt! Of in dat bezoekje van jou aan die zieke of eenzame medemens. Of toen die vluchteling hier werd opgevangen en zich ècht welkom kon voelen…

En daarom wens ik, wensen wij iedereen liefde en vriendschap toe in 2017!

“Ubi caritas et amor, Deus ibi est!”
“Waar vriendschap en liefde zijn, dáár is God!”

Zalig Nieuwjaar!

 

“anders. Leben!”

Reclamebord in Keulen. ©Emmanuel

De jaarlijkse Gay Pride in Keulen, begin juli jl., was weer een waar feest! Goede organisatie, geijkt programma met afwisseling en traditie, zoals een CSD-kerkdienst . Net als bij andere Prides is er een flinke aanloop naar de Parade als grootse apotheose. Die aanloop bestaat doorgaans uit allerlei culturele activiteiten die een aantal dagen of zelfs weken bestrijken en die wij niet meemaken. Je kunt niet alles, zeker niet als je van ver(der) weg komt.

De Keulse Gay Pride heeft ieder jaar een pakkende slogan, waar alle activiteiten aan gelinkt worden. Dit jaar was dat “anders. Leben!” In het Nederlands verschilt het maar één letter : “anders. Leven!” Ik heb nergens iets over deze slogan gelezen of er bewust naar gezocht. Ik ben dus zo vrij om over deze slogan eens mijn gedachten te laten gaan.

Als je het zonder de punt leest, lees je: “anders leben!”.

Twee jonge homo’s en een travestiet. Hoe divers! ©Emmanuel

Je wilt leven met alle facetten die het leven biedt en zoals God je geschapen heeft. Maar ja, als je ‘anders leeft’ ben je al snel een buitenbeentje, een apart geval, die niet voldoet aan ‘de norm’. Welke norm? Die van welke kerk of religieuze club dan ook? De norm van hen die niet ‘zo’ zijn? Die hetero-norm, die soms zodanig ingepeperd en opgelegd wordt dat jonge homo’s geen andere uitweg weten dan de dood? En aan wie ligt het dan dat zij in helse wanhoop zich van het leven beroven? Wee die mens die zich zo met goddeloze normen, waarden en morele wetten vergrijpt aan het leven van Gods kinderen?

Een jaarlijkse vaste deelneemster in een rolstoel. Haar uitbundige enthousiasme is iedere keer weer aanstekelijk en ontroerend! ©Emmanuel

Niemand is gelijk. Het klinkt erg clichématig, maar het is een waarheid die stáát. Ieder mens is anders. Zelfs eeneiige tweelingen verschillen van elkaar. Tijdens zo’n Parade wordt pas duidelijk hoe enorm divers de homogemeenschap is, laat staan de wereldbevolking. Leernichten, sm-clubs in de meest ondenkbare variaties en fantasieën, roze minder-validen, “Cool! Mein Lehrer ist schwul!”-vereniging tot en met het homomannenkoor “Die Zauberflöte”!

En nu die slogan lezen mèt die ‘punt’: “anders. Leben!”

Iedereen leeft en beleeft alles anders, maar iedereen heeft het leven gekregen en mag leven. Dat ‘anders-zijn’ mag nooit een reden zijn voor anderen om iemand het leven te ontzeggen, al gebeurt dat laatste bijna dagelijks in bloedige aanslagen op homo’s, ‘afvallige’ Islamieten en ‘ongelovige’ Christenen en onschuldigen burgers.

Aanvang van de Gay Parade in Keulen: solidariteit met de slachtoffers van de homofobe aanslag op Gayclub Pulse in Orlando. Een grote vlag met een aanklacht tegen homofobie en 49 deelnemers dragen ieder een foto van één van de 49 dodelijk slachtoffers. Op de achtergrond aan de lantarenpalen 49 regenboogvlaggen…. Aangrijpend! ©Emmanuel

Of je nu gelovig bent of niet: ieder weldenkend mens keurt die aanslagen af. Anders-zijn en anders leven mag nooit de aanleiding zijn om die persoon te doden in daad òf door woord.

Aankondiging CSD-kerkdienst. En de kerk puilde uit….!! ©Emmanuel

Er is niets mis met mensen die willen leven volgens bepaalde morele normen en waarden. Als die normen en waarden je gelukkig maken, als hetero, als homo, al dan niet (meer) praktiserend…prima!! Begrijp mij dus niet verkeerd! Maar wanneer jij die waarden en normen verkondigt als de enige ware en juiste normen en dus iedereen zich, linksom of rechtsom, aan die normen moet voldoen, dan wordt er voorbij gegaan aan de veelzijdigheid, veelkleurigheid en eerbiediging van Gods schepping. Niets is zo funest voor de ontwikkeling van ieder mens dan dat verstikkende moraal (niet door God maar door mensen verzonnen) opgelegd wordt aan de massa.

Laten ook wij, LHBT-ers, ieder mens gunnen hetgeen wij zo belangrijk vinden. Of dat nu het leven is, het huwelijk, de intimiteit, de lol en lust van de seks, een eigen plek, ieders eigen feestje, acceptatie en eerbiediging van ons leven en onze levensstijl. Iedereen leeft anders en wil dat in vrede en met liefde. Jij bent anders? Jij mag léven!

“anders. Leben!” Een Godsgeschenk!!

En dàt moet je ook ná een inspirerende en vernieuwende vakantie proberen vast te houden….