Terug naar de natuur

Uitkijkend over de stenen en houten huisjes, gebouwd in de vallei van Beneficio in Spanje. ©️Wildvan.com

De tijd dat wij mensen in berevelletjes liepen ligt al ver achter ons. Alhoewel…er zijn nog in afgezondering levende stammen die het aardig primitief hebben weten te houden in hun leven. In onze tijd is de kreet ‘terug naar de natuur’ vaak gekoppeld aan milieubewuster leven, zorgen om onze aarde die uitgeput raakt, de druk op de natuur door de overbevolking, langzaam aan van het gas af, electrisch rijden…en dit rijtje is heel lang… Zomaar wat eigen gedachten over dat ‘terug naar de natuur’….

De verdachte Jos Brech in de moordzaak van Nicky Verstappen had zich ontwikkeld tot een overlever in het wild, al zullen aan die drang wel andere motieven ten grondslag hebben gelegen… Maar op de keper beschouwd is een gedegen kennis van de natuur en hoe daarin, buiten de moderne maatschappij om, te overleven niet verkeerd. Kijk eens om je heen en je ziet in alles dat wij in feite gewoon mijlen ver afstaan van de natuur. Dat is een gegeven feit en daar hebben we, linksom of rechtsom, maar mee te ‘dealen’. Of niet?

Kijk eens naar de realiteit, waarin ieder voor zich een weg zoekt richting een duurzamer omgaan met gas, elektriciteit, afvalscheiding. We willen gezond en lekker eten en dus is het keuzestress in de overvolle, want alles is verpakt, supermarkt. We willen genieten van (verre) vakanties en het liefst goedkoop vliegen en dat kan en dus hebben we slappe kut-smoezen over die milieu-vernietigende reizen: “Ik scheid wel mijn afval, hoor, dus ik ben best goed bezig”. We willen goeie seks maar wèl veilig en dus komt er iets van plastic om de hoek ‘kijken’. We willen best van het gas af, maar dan wordt ons electriciteitsnet overbelast. Oh nee, we bouwen onze landerijen vol met zonnepanelen, terwijl miljoenen daken van huizen en fabrieken nog leeg zijn. En ach wat lig ik toch weer lekker te typen op mijn verre van milieubewust geproduceerde iPad…!

Toen mijn moeder overleed, op 20 december al weer 24 jaar geleden, had zij tevoren aangegeven met één van haar Rozenkransjes begraven te willen worden, …”…maar niet die met die plastic gebedskraaltjes, maar het zilveren exemplaar. Dat is beter voor de natuur!” Toen al…!

Wilgentenen baar. ©️Mandenmakerij.nl

Onlangs is een goede kennis van mij begraven op een natuurbegraafplaats, liggend op een wilgentenen baar. Alles wat aldaar onder de grond gaat moet afbreekbaar zijn en mag de natuur niet schaden. Het is een mooie gedachte en tegelijk eeuwig rustgevend: je graf zal niet geruimd worden na zoveel jaar, zoals dat op standaard-begraafplaatsen wel het geval is. Een graf kopen is nog maar zelden mogelijk. Daarvoor is in onze overvolle westerse samenleving kennelijk gewoon geen plek. Voor hem wel. En…het spreekt ook mij aan.

Ik wil niet pessimistisch zijn, maar voor ‘terug naar de natuur’ is in onze westerse samenleving nauwelijks plek. We zijn daar al te ver voor doorgeschoten in onze consumptiemaatschappij om collectief daarvan afstand te doen. Ja, we worden ons meer en meer bewust van de kwetsbaarheid van onze natuurlijke omgeving. Ja, we raken langzaam overtuigd van het nut van besparing van gas, elektriciteit, water en het nut van afvalscheiding, ook al is dat laatste tegelijk erg politiek gekleurd. En ja, geweldig dat de realiteit van onnodig plastic en de ‘plastic soep’ in onze oceanen eindelijk tot ons doorgedrongen is en aangepakt gaat worden. En die collectieve overtuiging is goed. En collectieve acties hierin zijn een goed en noodzakelijk gebeuren!

Maar het begint bij iedereen persoonlijk, die zij of haar eigen leven invulling geeft, zonder zich gelegen te laten liggen omtrent de mening van anderen. Individuele levensstijlen van mensen kunnen voorbeelden zijn om na te volgen, niet door dwang maar door overtuiging. Dàn kan er een nieuwe collectieve beweging ontstaan. Als er met respect en eerbied met andermans levensstijl en natuurlijke levenswijze wordt omgegaan komt dat niet alleen de natuur en ons milieu ten goede, maar ook de vrede en saamhorigheid. Geloof in God, in de natuur, in jezelf, in elkaar: het is om het even, lezen we zelfs in de Bijbel. Een fijne en vreedzame samenleving kan wel daardoor gevoed worden en dat kan wellicht uitmonden in collectieve acties. Top!

En hoe zit dat dan met de seks? Met hetero-, homo- en ‘alles-wat-daartussen-valt’-seksualiteit? Dat is altijd benaderd met gene, schaamte, gegiechel, angst en een belerend vingertje… Blijft dat in een verdomhoekje? Wie echt durft te kiezen voor Gods Schepping en ‘terug naar de natuur’ zal niet raar opkijken van de gender-diversiteit. Een wijs mens zal niet de gender-diversiteit als ‘onnatuurlijk’ bestempelen, maar de religieuze moraal die niet van God komt maar door mensen is bedacht en in Heilige Boeken vastgelegd. Dat de ‘flower-power’-tijd, de omwenteling in de jaren ‘60 van de vorige eeuw, terecht heel wat losgemaakt, maar tevens ook veel heeft ontworteld is een feit. Het is zaak om de natuurlijke wortels terug te planten en de nieuwe groei dus niet teveel te ‘leiden’, want de natuur kan zichzelf altijd uitstekend redden en overleven, zelfs na de afgelopen uitzonderlijke hete zomer.

Dan kunnen ook wij, op ieders eigen wijze, terug naar de natuur. In ons leven, in onze levenswijze, in ons omgaan met natuur en milieu. En God zal ons dankbaar zijn! Voorwaarts!

* * * * * * *

Hierbij een LINK naar een gelijksoortig artikel, welke ik na het schrijven van mijn stuk tegenkwam en waarin ik opvallende overeenkomsten zie met mijn artikel.

Advertenties

Van exclusief naar inclusief?

©ANP, unusualbusiness. Collage: Emmanuel

De Amsterdam Gay Pride heet voortaan Amsterdam Pride om meer veelkleurige mensen dan alleen de gays aan te spreken. Bovendien is het internationaal al gebruik om van ‘Pride’ te spreken. En de Nederlandse Vereniging tot Integratie van Homoseksualiteit COC wil, naast het opkomen voor homobelangen, ook andere emancipatie-initiatieven ondersteunen. Allemaal ontwikkelingen die ons met de neus op het heuglijke feit drukken: we naderen de inclusieve samenleving waar zovele generaties van homoseksuelen voor gevochten hebben! Eindelijk!

Nooit meer bang zijn om met wie dan ook hand in hand te lopen! Nooit meer nagestaard worden in excentrieke kledij, want wij zijn volledig opgenomen en omarmd (hoe intiem, liefdevol en inclusief is dat!) door de samenleving!

Met alle respect voor de naamkeuze van de Pride en de nieuwe insteek van COC Nederland: er is nog veel te doen. Elk homo-gerelateerd geweld is er één teveel. En er zijn genoeg gevallen per jaar om je zorgen over te maken. De Geert Wilders-aanpak om groepen mensen weg te zetten sluipt genadeloos in ons samen-leven met gelijken. Anderen passen daar niet in. Waar het religieuze gelijk omtrent zonde, hel en verdoemenis door de meeste Nederlanders als idioot, achterhaald en machtswellust wordt betiteld, bewandelen Wilders-aanhangers met eenzelfde niet-religieuze plaat voor de kop dezelfde weg van uitsluiting, “eigen volk eerst” en machtswellust door de bestaande macht/‘elite’ (lees: onze huidige maatschappij) te ondermijnen, onderuit te halen en te ontregelen.

Die splijtende tendenzen zijn ook voor andere minderheden als LHBT-ers niet echt hoopgevend.
Die splijtende tendenzen zijn voer voor díe mensen en groeperingen die alles bij het oude willen laten, al dan niet letterlijk getoetst aan Heilige Boeken en Teksten, waardoor vele onderwerpen als seks, homoseksualiteit, genderidentiteit en noem maar op in een hoek gedreven worden en afgesloten van de ‘gewone’ wereld. Dat laatste is iets dat ondanks alle emancipatie-inspanningen nog steeds gebeurt.

Ik wil niet onzichtbaar zijn! Ik wil niet onbenoemd blijven! En ik wil dat iederéén zichtbaar is! Ik wil dat iedereen in onze samenleving het plekje krijgt die hij/zij/onzijdig verdient en waard is!
Dat de zwaren met hoedjes en rokjes ter kerke mogen om de Heere te loven en de zondag te heiligen, zonder meewarig te worden aangestaard.
Dat de homo’s en lesbo’s op straat hand-in-hand kunnen lopen zonder de afdruk van een betonschaar in de kaak te krijgen.
Dat transgenders ècht vrij mogen leven zoals God hun identiteit bedoeld heeft.
Dat de vluchtelingen in ons land niet blijvend op de vlucht zijn.
Dat wij anderen met onze religieuze en/of LHBT-opvattingen nóóit de maat nemen, uitsluiten, ter zijde schuiven, óók niet als Heilige Boeken en Teksten uit lang vervlogen tijden ons anders voorhouden.
Alle mensen zijn kinderen van God en Gods geschapen natuur is groter dan wij beseffen.
Eerbiediging van iedere mens vind ik letterlijk en figuurlijk van levensbelang en ik besef tegelijkertijd dat ik daar een heel leven lang aan moet werken.

Ieder mens is exclusief. Iedere groep in onze maatschappij is exclusief. En iedereen mag op zijn en haar manier zichtbaar zijn en zijn zichtbaarheid tonen. Zonder de mensen, die moeite hebben met die zichtbaarheid van zichzelf, voor het hoofd te stoten, ben ik ervan overtuigd: Wie zich verstopt vermoordt zichzelf.

Daarom verzet ik mij tegen die tendens naar die exclusieve inclusiviteit.
Samenleven is samen-leven, al die exclusieven bij elkaar.
Ik ga voor een inclusieve samenleving, waarin ieders exclusiviteit tot haar recht komt en getoond mag worden. Waar de eerbiediging van iedere mens door iedere exclusieve groepering ook wèrkelijk geëerbiedigd wordt! Dàt is Gods Koninkrijk ten voeten uit!

Met andere woorden: werk aan Gods winkel!

Lente

Onze Ribes, die ik ooit gekregen heb van mijn lief ter opfleuring van mijn toenmalige Haagse woonstek in de gelijknamige straat, kleurt meer en meer rood. Narcissen zijn overvloedig aanwezig in onze tuinen. De zon laat zich vaker zien en regen blijft wat meer achterwege, tot nu toe tenminste.

In Londen is ook een groeiende bloemenzee, maar dan naar aanleiding van de recente aanslag aldaar, waar doden en gewonden vielen.
En in het naburige Zeeuwse dorp Kapelle was het onlangs erg warm. Een fruitteeltbedrijf brandde tot de grond toe af. Een vuurzee van ongekende omvang en de vervuilende gevolgen ervan in grote delen van het dorp hadden een flinke impact: bewoners van ruim 40 woningen werden geëvacueerd. Een teler, zijn gezin en zijn werknemers zijn zwaar getroffen, naast de vele inwoners door roet en stank.

Zo begint de lente. Seizoenen gaan en komen. Het leven gaat door. Na regen komt zonneschijn. Achter de wolken schijnt de zon. “Wees eens een keer een beetje positief!” Maar met zware dramatiek in je leven is het moeilijk te genieten van de zon, van de lente, de naderende zomer.
En toch … het kan je ook een oppepper geven, stimulans, veerkracht, zuivere lucht, een nieuwe blik, wijdser zicht op je getergde leven. En spontaan lacht dan het leven je weer toe. En mag je weer iets van blijheid en opgewektheid ervaren. Lentekriebels!

Komende week is het Boekenweek. Het thema is: Verboden vruchten. Dat kan van alles zijn in het dagelijkse leven van mensen: bijzondere vruchten eten, je seksleven, of zoals in het NOS-Journaal werd vermeld: iedere dag een bonbon bij het ontbijt. Iedereen heeft wel bepaalde gevoelens, verwachtingen en verlangens bij de gedachte aan een verboden vrucht.

Toen Eva in de Hof van Eden verleid werd door de slang en vervolgens Adam verleidde om van de verboden vrucht te eten, bemerkten Adam en Eva ineens dat zij naakt waren, er bang van werden en gingen ze zich bedekken. Zo bracht dit sprookje-met-een-boodschap, opgenomen in de Bijbel, andere mensen er toe om alles wat met bloot, naaktheid en seks te maken had in het verdomhoekje dat ‘zonde’ heet te drukken. Het werden verboden vruchten.

Nu breekt de lente aan met haar lentekriebels en zullen de jonge hormoonbommen uit wijk en stad weer aan hun parendans beginnen, het geflirt en lokken met de ogen, de kleding, het bewegen. En dat alles o.a. in de speeltuin tegenover ons. En niet alleen de jeugd laat zich kietelen door de naderende zomer….

Niks ‘verboden vrucht’. Niks ‘verbod’. Niks ‘zonde’. De zonden werden gekruisigd. En Pasen viert het leven. Slechts de vruchten resteren. En ze zulken smaken. Bij iedereen. Het is lente, ondanks alles!