Stonewall-opstand verleden tijd?

Grote foto: Westerkerk in Amsterdam met regenboogvlag ©️EO. Inzet: Homo’s nabij de Stonewall Inn, enkele dagen na de Stonewall-rellen ©️Fred W. McDarrah.

In dit jaar wordt wereldwijd herdacht dat de Stonewall-rellen 50 jaar geleden op 28 juni 1969 plaatsvonden bij en in de gaybar Stonewall Inn aan de Christopher Street in Greenwich Village, New York en hun uitwerking niet hebben gemist. Roze Zaterdag, talloze GayPrides en CSD-Christopher Street Day-festijnen overal ter wereld zijn daar een feestelijk vervolg op. Is het werkelijk een feest? Ja en nee.

Ja, want wie eenmaal een GayPride heeft meegemaakt is verknocht aan de uitbundigheid, eensgezindheid, saamhorigheid, strijdbaarheid en grenzeloze liefde die er van af spat.

Nee, want begrip en acceptatie zijn dunne laagjes vernis over diepgewortelde afkeer, haat en oordeel.
Eerbiediging gaat veel dieper en raakt het hart waar het in het samen-leven om draait. En juist dat ontbreekt bij velen, in veel landen, in vele kerken.

De Nederlandse LHBT-activist Hans Verhoeven is als (be)moedige(nde) ondersteuner aanwezig geweest bij de GayPride in Georgië, die van alle kanten bedreigd en gefrustreerd werd.
In Turkije is de GayPride hardhandig uiteengeslagen.
In veel landen zijn Christelijke kerken lang niet zo christelijk: christelijke oproepen tot moord op medemensen (lees: homoseksuelen) zijn onlangs nog gehoord.

Als wij als LHBT-ers, als jij, lezer van mijn website, als iedereen die de eerbiediging van ieder mens hoog in het vaandel heeft staan, de moed heeft om op te staan tegen onrecht jegens homo’s, lesbo’s, transgenders, biseksuelen, genderneutralen en onrecht tegen welke minderheid of gemarginaliseerde groep dan ook, ja, dan zwelt de roep om vrede en liefde ongelooflijk aan!

Wij gaan een paar dagen naar de GayPride in Keulen, Voor de negende keer in successie inmiddels. Begin augustus gaan we een dagje naar Amsterdam voor de Canal Parade.
Daar vier ik, met m’n lief, de vrijheid en onze van God ontvangen homoseksuele liefde.
Daar sta ik stil bij vervolging van en moord op mede-LHBT-ers, de grote stappen die in mijn vaderland zijn gezet voor onze minderheidsgroep.
En ik bezie dat dunne doorzichtige laagje van begrip en acceptatie, zo broos, zo kwetsbaar, door z’n doorzichtigheid vaak zo onzichtbaar.

Wie de EO-uitzending “De kast, de kerk en het koninkrijk” gezien heeft kan het bovenstaande alleen maar bevestigen.
Ik, en velen met mij, hebben stappen gezet om een plek en eerbied te veroveren. En wij zullen stappen blijven zetten, via COC, Wijdekerk, ChristenQueer en noem maar op.
Aldus hebben kerk en maatschappij nog een lange weg te gaan om daarop in te haken.

Het is allemaal nog verre van ‘koek & ei’…
Stonewall is nog altijd méér dan actueel, zèlfs 50 jaar na dato!
En dus blijven wij strijdbaar, voor onszelf en voor hen die ná ons komen!

Vrolijke en Gezegende GayPride toewenst aan iedereen!