Van As tot Ei

Ik was gewoon om òm de maand een column te schrijven voor het verenigingsblad UCEA van CHJC. CHJC is echter gefuseerd met ContrariO tot ChristenQueer. Die naam alleen al is een column waard.
Maar…kòmt er wel een nieuw verenigingsblad, wat de enige manier is om àlle Christelijke leden-die-buiten-de-geëigende-banen-leven (=Queer) te bereiken? En dus…kòmt er wel een nieuwe column?
En…waar zou mijn nieuwe column dan over moeten gaan?

Met de onwetendheid over het moment van verschijning van een nieuwe verenigingsblad kan een actueel onderwerp alweer achterhaald zijn. Ik kan wel wat gezelligs over de As van de Veertigdagentijd gaan neertikken om vervolgens bij een Ei uit te komen, maar misschien wordt het pas Pinksteren en heeft de Geest het Ei ingehaald.

Spontaan herinner ik mij nu ineens een geestig ei. Ja, hoe kom ik erop. In mijn vroegste jeugd had je van die apparaten bij winkels, waar je met een geldstukje een speelgoedje, verpakt in een soort van plastic ei, uit kon trekken of draaien of automatisch laten vallen in een opvangbakje. Ooit ‘trok’ ik een ei met (eufemistisch geschreven) ‘sieliepoetie’ erin. Voor zover mijn geheugen reikt was dat een soort zachte slurrie die net niet kleefde aan je vingers en waar je dus mee kon knoeien zonder te knoeien. Ik weet dat ik toen dol op dat schijnbaar vieze goedje was. Toen ik wat ouder was heb ik de stiekeme hoop gehad het ooit nog eens te pakken te krijgen, maar het scheen kennelijk vergane glorie te zijn…

Mijn vroegste belevingen van Pasen schaar ik ook onder de noemer ‘vergane glorie’. De glorie van Pasen drong niet tot mij door en waarom ik eieren moest kleuren heb ik ook nooit gesnapt, laat stáán dat ik er genoegen in vond om mij de pleuris te zoeken naar moedwillig verstopte eieren, binnen of buiten. Chocolade-eitjes lus ik echter nog altijd. Alleen vreet ik er geen kilo-knallers meer van in recordtempo. Ook die eitjes-orgies zijn vergane glorie.

Dat ik langzamerhand de ware glorie en grootsheid van het Paasfeest ben gaan ontdekken en ervaren, doet niets af aan mijn vraagtekens bij die eieren als teken van nieuw leven. Ik kan nog wel meer dingen bedenken die tekenen in zich dragen van nieuw leven: je coming-out, tulpen, je allereerste lange natte diepe hartstochtelijke zoen, bloemetjes, je eerste (bewuste) orgasme, bijtjes, je eerste huwelijksnacht, lammetjes in de wei, de dag waarop je nieuwe levenskeuze gestalte kreeg, etc.

En ja, het leven schrijdt voort, ook mijn geloof…
Ik krijg steeds vaker de kriebels als bepaalde gelovigen zo expliciet rechtlijnig en onbetwistbaar dogmatisch met mij willen praten (nee, níet discussiëren) over Jezus als onze Heiland en Verlosser. Ik vul die ‘verlossing’ ook graag wat anders in: Jezus verlost mij van een heleboel farizeïsche geloofsballast èn van het zonde-oordeel. Als mèt Jezus ook de zonde gekruisigd werd, zeik dan niet meer over zonde! Schuif je eigen stommiteiten niet af op de zogenaamde zondeval of op een ‘duivel’, maar pak een spiegel, kijk erin en ga dan lekker zitten schelden op jezelf. Dat helpt je tevens om zaken die je om je heen verkeerd ziet gaan uiteindelijk scherper en helderder te benaderen en te benoemen, omdat je eerst jezelf hebt bekritiseerd.

Jezus leerde ons om af te rekenen met farizeïsch gedrag, zonde en duivel, eigenmachtig handelen en vooral: niemand in de kou laten staan. ‘Zonde’ als je niemand het leven gunt zoals God het geschapen heeft! Dàt is verrijzen ten voeten uit, dankzij Jezus!

En hiermee zou het eerste column-ei gelegd kunnen zijn voor het nieuwe contactblad van de nieuwe vereniging “ChristenQueer”, ware het niet dat er noch een blad, (en dus) noch een column is. De benaming ‘ei’ draagt verschillende betekenissen in zich. Ik laat het aan de lezer dezes over om een bepaalde ei-betekenis aan de nieuwe club, het mogelijk nieuwe contactblad of aan mijn schrijfsels toe te kennen. De mooiste is natuurlijk, vooruit dan maar, die van dat nieuwe leven: een nieuw leven voor de vereniging en voor een nieuw actueel lijfblad, verrezen uit het stof en de as.

En hopelijk niet met de ondefinieerbare samenstelling van die ei-‘sieliepoetie’…
Afwachten…

Advertenties

Jezus is waarlijk verrezen? Halleluja?

Tjonge, geloof ik dat ook? Dat wat ik boven dit stukje heb gezet? Dat wat er bij de afbeelding hierboven staat geschreven? Ook ik, een gelovige homo, ben een zoeker, een twijfelaar, een kritisch maar loyaal Rooms-Katholiek en bemerk mijn ratio, welke met mijn geloof vaak op gespannen voet leeft. En toch kwamen ratio en geloof afgelopen week in mijn beleving bijna moeiteloos samen.

De Goede Week was goed, méér dan goed.

De Palmzondag-liturgie was anders dan andere jaren. Ik hoorde de Intocht en miste het Lijdensverhaal. En toch inspireerde het mij.

Op woensdag nam ik deel aan de Pelgrimstocht naar de Chrisma-mis in ons Bredase Bisdom, dit jaar in Rijsbergen. Met 30 medepelgrims wandelden we als Emmausgangers, elkaars hart laten ontbranden doordat we de woorden van de Schriften in daden omzetten met betrokkenheid, luisteren naar elkaar, samen bidden, samen stil zijn, samen eten en drinken, samen praten en samen lol maken.
Ons entree in de gevulde Sint Bavo-kerk in Rijsbergen voelde vereerd: met z’n allen dwars door het middenpad naar het altaar en daar als afsluiting van onze voettocht gezamenlijk hardop psalm 134 bidden, stemmig overstemd door een oefenend koor.
Het hele Bisdom was traditioneel vertegenwoordigd in één grootse viering, vanwaar de verse Heilige Oliën over het hele Bisdom worden verdeeld, ‘uitgesmeerd’. Indrukwekkend!
Met deze wandeling wandelden we figuurlijk en letterlijk het Paastriduum tegemoet, het grootste kerkelijke feest.

Met de Witte Donderdag-viering opende in mijn eigen parochiekerk het Paastriduum en waakte ik korte tijd tijdens de Aanbidding in de dagkapel.

Op Goede Vrijdag mocht ik om 15.00 uur voorgaan in de Kruisweg-viering, waarin ik een geactualiseerde versie van een Kruisweg bad, die ikzelf een aantal jaren geleden schreef.
Deze kruisweg-taak grijpt mij nog altijd naar de keel en is voor mij persoonlijk de meest beladen viering binnen het Paastriduum geworden, ondanks dat die viering eigenlijk buiten het Paastriduum valt vanwege haar devotionele oorsprong.
‘s-Avonds gingen we, nu samen, naar een ‘geprotestantiseerde’ sobere versie van de katholieke kruisweg, compleet met 14 staties, maar dan wel zònder afbeeldingen. Toch raakte het me, in al zijn eenvoud.

In de middag van Stille Zaterdag mocht ik een collega van onze Liturgische Werkgroep assisteren tijdens een Passie-Pasen-viering in een verzorgingshuis. Aangrijpend om het lijden van Jezus daar onder woorden te brengen aan mensen die zelf een lijdensweg afleggen…
En op deze Stille Zaterdagavond zouden wij, tezamen met een ernstig zieke kennis, een vroege Paaswake bezoeken en vieren. Maar hij was te zwak. Toch zijn wij naar die Paaswake geweest, hem en zijn gezin in ons hart meedragend; dat hij en zijn gezin kracht naar kruis zullen krijgen en ook zij gesterkt worden door het aloude verhaal over lijden en verrijzenis.

En zo wordt het Pasen! Wat iedereen er verder van gelooft of niet: ik denk dat voor mij Pasen tòch een feest van verlossing is. De zonden zijn toch vernietigd aan het kruis? Het knechten, misbruiken en martelen van mensen door moraal, woord, regel en daad zijn na Jezus leven dan toch ‘not done’? Oeps, dan heeft de Kerk nog héél veel te leren….
En we mogen, ondanks de dood, toch erop vertrouwen dat de dood uiteindelijk niet het laatste woord heeft en wij, met allen die ons zijn voorgegaan, één gemeenschap van heiligen vormen? Eigenlijk zijn dat voor mij de mooiste goed-nieuws-berichten van Pasen! Ja, ik denk dat ik daarom tòch durf te zeggen: Jezus is waarlijk verrezen! Halleluja!

Maar dat laat onverlet, dat onder mijn lezers velen zijn, die Pasen heel anders beleven, ook zonder de gelovige oorsprong. Paasmarkten, meubelboulevard, gewoon wandelen, genieten van goed eten, de lente voelen: prima! Geniet van het goede, van elkaar en van de vrede die elders zo ver weg is…. Wàt er ook verrezen is: Jezus, het Licht, het licht, de lente, de natuur, wij uit onze winterdip: geniet ervan!

En ik ben ook weer verrezen: terug op Facebook en Twitter. Verwacht geen tsunamis aan berichten/reacties meer, tenminste…dat is mijn streven.

Maar voor nu:

Fijne vrije dagen gewenst, vrolijk Paasfeest, Zalig Pasen!!