Geklonken

Abdij Koningshoeven. ©Emmanuel

Nooit een jubeljaar
Want het is klaar

Toch een memorabele dag
Ik zei tegen het gewone leven: Dag

31 jaar later dankbaar terugkijken
Ups en downs verrijken

Zij gaan hand in hand
Een vastgeklonken band

Tezamen gegeven
Zo was en is dat leven

Net geen tien jaar in de abdij
En een levensvriendschap erbij

Advertenties

Goede wensen…

Ieder jaar versturen we goede wensen, vaak nog via de post. Maar via sociale media en e-mail komen ook steeds vaker kerst- en nieuwjaarswensen binnen.

Die goede wensen zijn allemaal gemeend. Ik kijk vaak naar de vele kaarten met de goede wensen die wij toegestuurd kregen en welke wij allemaal (!) aan twee lange linten dwars door onze huiskamer hebben opgehangen. Ik lees ze en soms is er dan ineens zo’n schietgebedje, dat al die wensen voor ons en onze wensen voor hen ook uit mogen komen.

Ik ben ook realistisch: ieder mens krijgt ieder jaar het nodige aan moeilijke dingen te verstouwen, zoals daar zijn: dood, afscheid, verdriet, scheiding, ziekte, ellendig nieuws. Onze goede wensen doen daar niets aan af. Ook God kan daar niets aan af doen. Hij wil niet dat Zijn mensen het zwaar of ellendig hebben. Toch overkomt het iedere mens, elk jaar weer. Ik vind het dan een zeer troostrijke gedachte dat God ons dan nabij is in lieve en zorgzame mensen om ons heen.

Ik geloof dat God zich vaak moet verbijten bij het zien van al die ellende die mensen elkaar en de wereld aandoen. Hij grijpt daar niet op in zoals wij, gelovig of ongelovig, dat zouden willen:

“Waarom doet God niks als Hij kennelijk zo almachtig is?”

Ik geloof dat God Zijn almacht liet zien in Zijn door evolutie ontstane schepping en die schepping de mensen in handen gaf om die goed te bestieren. Dat wij er dan vaak een puinhoop van maken is ònze schuld en ònze zorg om dat weer recht te breien. En dat wij er veel ellende in meemaken doet hem verdriet. Daarom wil Hij een nabije God zijn op die moeilijke momenten. Dat is Hij in dat plotselinge ondersteunende WhatsApp-je van die goede vriend. Of dat opbeurende mailtje. Of in dat toevallige telefoontje waar je weer helemaal blij van wordt! Of in dat bezoekje van jou aan die zieke of eenzame medemens. Of toen die vluchteling hier werd opgevangen en zich ècht welkom kon voelen…

En daarom wens ik, wensen wij iedereen liefde en vriendschap toe in 2017!

“Ubi caritas et amor, Deus ibi est!”
“Waar vriendschap en liefde zijn, dáár is God!”

Zalig Nieuwjaar!

 

Herkenning

 

Herkenning, erkenning, bemind worden

Herkenning, erkenning, bemind worden

In het voorjaar overleed een tante van mij die langzaamaan vergeetachtig werd. Herkenningen van bekenden werden vager. Een pijnlijke ervaring voor haar en haar omgeving. Langzaam glijdt iemand weg in haar eigen wereldje. Volgens mij moet je je enorm inhouden om niet daarin mee gegaan en al vroegtijdig afscheid te nemen.
Onlangs verhuisde een andere tante naar een verzorgingshuis met eenzelfde groeiende geestelijke mistigheid in haar geest. Het moet een zware gang zijn voor haar dierbare man en kinderen om haar naar elders te moeten laten verhuizen…definitief.

Dat we herkend worden is iets moois. Ik baal er dan ook vaak van dat het niet zozeer in mijn geest maar in mijn aard zit dat ik slecht ben in het onthouden van gezichten en namen. Ik kan echter enorm genieten van warme vriendschapsbanden, die altijd wederzijds zijn. Dat we als vrienden elkaar niet altijd even vaak zien doet bij mijn echte vrienden niet ter zake. Soms wordt een contact na soms meer dan een jaar opgepakt alsof we mekaar gisteren voor het laatst gesproken hebben. Dat zijn vriendschapsbanden van diepe herkenning die zeldzaam zijn. Ze zijn slechts op één hand te tellen. Terecht zijn die vriendschappen een zegen en vaak voor het leven.
Als ik mij dan indenk wat een diepe pijn en zwaar gemoed het geeft, wanneer echtgenoten door een mistige geest van elkaar gescheiden worden, kan ik heel verdrietig worden.

Anderhalf jaar geleden overleed een goede huisvriend van ons. Zijn heengaan kan mij nu nog soms verdrietig stemmen, maar dat is iets heel egoïstisch. Ik mis onwijs zijn betrokkenheid op mij/ons. Hij herkende mij als een mens, ik voelde mij erkend en bemind. Hij ging vrij plots heen en ik heb geen afscheid kunnen nemen. Onlangs passeerde ik min of meer toevallig zijn vroegere woning en zijn afwezigheid greep me weer naar de keel.
Ik mag daarin niet blijven steken! Zoals hij het leven omarmde en ook zijn dood, zo moet ik hem ook navolgen! Ik vind dat ik aan hem, aan mijzelf, aan mijn lieve wederhelft en aan iedereen die ik tegenkom op mijn levenspad verplicht ben om met hem in gedachten het leven voort te zetten en de vriendschap tussen ons op die wijze niet verloren laten gaan.

Dat geldt voor mij persoonlijk voor iedereen die mij ontvallen is. Ik wil iets van hun leven in mijn eigen leven herkennen, zonder mezelf tekort te doen en iemand klakkeloos na te doen. Wat ik geleerd en gekregen heb van hen wil ik niet verliezen. Het heeft mijn leven verrijkt, verdiept en héél gemaakt.

Bemoediging

Bemoediging

In onze wereld is veel onvrede, oorlog en geweld. Mensen herkennen elkaar niet meer als mens. Maar ook in dat negatieve mag ik niet blijven steken. Er gebeurt veel goeds, veel moois, veel liefdevols, veel vreedzaams. Dat mag niet onherkenbaar worden. Mijn oom die nu zijn vrouw heeft overgedragen aan de liefdevolle zorgen in het verzorgingshuis schreef mij op een dieptepunt van mijn leven, ruim twintig jaar geleden, een brief die mij nog altijd helder voor ogen staat: opbeurend, bemoedigend, positief, meelevend, noem-maar-op. Één bonk herkenning van leed, geen waarom-vragen. Slechts medeleven en diep-gemeende support bij een nieuwe start van het leven.

Dat is herkenning ten voeten uit. Dat is onvoorwaardelijk bemind worden! Dat was en is een zegen voor mijn verdere leven in goede en slechte tijden!
Ja, zó maken we voor elkaar het leven mooi!