Roze Zondag

Roze is de mengkleur van paars en wit: halverwege de Veertigdagentijd (Zondag “Laetare” = “Verheugt u”) breekt de witte kleur van het Paasfeest al door. ©️Paaskerk (PKN), Oss

Half-Vasten
Roze gekleurd

“Laetare”
“Verheugt u”

Het paars verbleekt
De boete verzacht
Het licht nadert
Verlossing komt
Wij weten dat

Sterker nog
De zonde verdwijnt
Verdween
Tweeduizend jaar geleden
Genageld aan een kruis

Niets te vrezen
Over en uit
Vrijheid te over
Niets verhindert
Liefde ongeremd
Overvloed
Slechts liefde
Zonder zonde
Zonder etiket
Zonder oordeel

Dankzij Jezus

Nu wij nog
Hem volgen
Daarin
Als kerk
Als wereld
Als mens

Geen regels
Slechts liefde

Amen

Advertenties

Rome en de vele wegen

Pelgrimsbutton van 33 jaar geleden. ©Emmanuel

In de eerste helft van juni jl. hebben wij Rome bezocht. Voor mij was het 33 jaar geleden dat ik via het Bisdom Roermond, samen met 120 jongeren en de nodige priesters (per trein) en bisschop Gijsen (per vliegtuig) een pelgrimstocht ondernam naar de Eeuwige Stad.

Toen, toegevoegd aan een klein groepje jongeren-met-roeping (al moest mijn roeping nog komen, maar men dacht waarschijnlijk: baadt het niet, schaadt het niet…) bezochten we de opgravingen van het graf van de Heilige Petrus. Daar, pal naast die toch wel heilige plek, baden we de Geloofsbelijdenis. Daar werd ik gewaar dat ik iets moest gaan doen in de Kerk en iets anders dan trouwen en kindjes krijgen. In een geheel andere setting is dat nog steeds het geval…
Vlak voor de terugkeer naar Nederland hadden we een privé-audiëntie bij de toenmalige paus en inmiddels heilig verklaarde Joannes-Paulus II, die ik een hand mocht geven en van hem een Rozenkrans kreeg.

Nu ben ik ruim drie decennia verder. Ik heb mijn (RK-)geloof losgemaakt van de onbarmhartige kerkleer-regels. Van die regels mag ik best een kerk binnenkomen, maar daar heb je het dan ook wel zo’n beetje mee gehad. Het tegenovergestelde is echter het geval: ik beleef mijn geloof, mijn kerk-betrokkenheid en het feit dat ik zelfs af en toe mag voorgaan in een Woord-en Communie-viering vanuit dankbaarheid voor Gods barmhartigheid en met Jezus’ onbegrensde liefde voor de medemens voor ogen. Eind vorig jaar werd het Jaar van de Barmhartigheid afgesloten. Ik heb op veel momenten in mijn leven barmhartigheid mogen ervaren, ook rond dat jaar. Barmhartigheid: een term die het spreekwoord “Vele wegen leiden naar Rome” handen en voeten geeft.

Vroeger kon ik met de RK-kerkleer in de hand zo de weg uitstippelen naar de hemel. Inmiddels heb ik de zekerheid gekregen dat die weg niet de enige weg is en in ieder geval een weg is met bar weinig barmhartigheid. Wie het leven verengt tot de keuze voor de brede of smalle weg heeft zeker een doel voor ogen, maar snapt niets van Gods schepping en doet Hem tekort.

Een mooi voorbeeld hiervan is het intrekken door de bisschop van ‘s-Hertogenbosch, mgr. de Korte, van de toestemming om de Oecumenische Roze Viering van Roze Zaterdag van 24 juli jl. te laten plaatsvinden in de kathedrale Basiliek van St. Jan. Hij deed dat nadat hij constateerde dat er gelovigen en priesters waren die het niet eens waren met die dienst in de St. Jan en de aanwezigheid daarbij van de bisschop, wat dus ook niet doorging. Het was niet zijn keuze. Hij werd onder druk gezet, gechanteerd. Met de ‘bar machtige’ kerkleer in de hand is dat een fluitje van een cent.

Er ‘leiden meer wegen naar Rome’. Paus Franciscus heeft barmhartigheid zijn hele priesterleven lang al in praktijk gebracht. Majoor Bosshardt (25 juni was het 10 jaar geleden dat zij werd ‘Bevorderd tot Heerlijkheid’) deed hetzelfde. Pater van Kilsdonk was ook zo iemand. En ik ken vele priesters, religieuzen, gelovigen en medemensen die leven vanuit hun hart. Zij zijn open, toegankelijk, onbevooroordeeld, zorgzaam, hebben een luisterend oor, zijn vergevingsgezind en geven je vrijheid zoals Jezus dat deed.

Plebaan Geertjan van Rossum oogstte tijdens de Oecumenische Roze Kerkviering een lang en welgemeend applaus! ©Henk van Esch

Die paar steekwoorden (er zijn er veel meer) zijn de handen en voeten van de barmhartigheid. Barmhartigheid is voelbare nabijheid van God. Die nabijheid van God, die barmhartigheid proefde ik toen ik de woorden las (lees HIER die woorden) die de Plebaan van de St. Jan heeft uitgesproken tijdens de Roze Kerkdienst op Roze Zaterdag.

Door een bommelding was onze aankomst in ‘s-Hertogenbosch later dan gepland en misten wij die viering. Maar er zijn gelukkig meer ‘wegen die naar Rome leiden’…
Dat gold ook voor de pelgrims die tijdens een Eucharistieviering, die wij onlangs in Rome in de Kerk der Friezen meevierden, de pelgrimszegen kregen en een oorkonde omdat zij op de fiets vanuit Nederland naar Rome waren gepelgrimeerd. Da’s heel wat anders als het vliegtuig pakken zoals wij deden!

Paus Franciscus tijdens de Algemene Audiëntie op woensdag 7 juni 2017. ©Emmanuel

En tijdens die recente Rome-reis was ik, nu met mijn wederhelft, opnieuw aanwezig bij een Algemene Audiëntie, nu van paus Franciscus, op het Sint Pietersplein. Het was niet zoals 33 jaar geleden. En niet alleen ik, maar ook de tijdsgeest is de onschuld voorbij. De tijd van aanslagen heeft haar invloed op het verzamelen van grote mensenmassa’s. Maar toch… We stonden pal vooraan en het was een bijzondere ervaring.

Dat was ook mijn hernieuwde bezoek aan de St. Pieter en het altaargraf van de heilige paus die ik toen de hand schudde… Daar stond ik dan: ouder, wijzer, maar ook even als een klein kind, met tranen in mijn ogen mij verwonderend over de loop van mijn leven, nu met mijn man aan mijn zijde. Zoveel barmhartigheid, zoveel mooie en zelfs betere ‘wegen die naar Rome leiden’…

Pride-tijd

 eloof het of niet: ja hoor! Daar gaan we weer! Londen, Keulen en Amsterdam! Even weer fijn feesten, mooie mannen kijken, vieren dat we mogen zijn wie we zijn. Een paar dagen het gevoel van één grote familie over ons heen laten komen. Mooie gelegenheden zijn het ook om de vrijheid die we hier in het Westen hebben te voelen, te ervaren, uit te dragen en dat iedereen te gunnen.

 ltijd mooi om ook gelegenheden te vinden ons te bezinnen op die vrijheid om je geaardheid niet te hoeven verbergen. Of daarom in elkaar geslagen te worden. Kiev in Oekraïne was laatst daardoor weer in het nieuws en geloof maar dat de homo’s in Rusland het zwaar en moeilijk hebben!

 es! Die bezinningsmomenten zijn er, in ieder geval in Keulen (zelfs twéé kerkdiensten!) en in Amsterdam de GayPride Kerkdienst in de Keizersgrachtkerk. Dat zijn niet alleen mooie momenten om als gelovige LHBT-ers samen te komen, maar ook om bekenden weer te zien, te groeten, te knuffelen. Bovenal zijn het geladen momenten om de goede God te danken voor Zijn originaliteit in verscheidenheid, Zijn homoseksuele vondst (copyright: Pater Jan van Kilsdonk) te eren en te vieren.

Christelijke homogroeperingen, kerken, voorgangers: allen verenigd tijdens de Gay Pride in Londen op zaterdag 27 juni 2015! ©Emmanuel

 recies! Het zijn werkelijk dagen om weer eens lekker trots te zijn op onszelf! Blije dagen om te feesten en te genieten van mooie mensen, die net zo uitbundig zijn als wij. Mag dat als wij beseffen, dat elders door onderdrukte homo’s en lesbo’s met jaloerse blikken naar onze uitgelaten feestjes wordt gekeken?

 edenen genoeg voor ons feest, want het kan hen alleen maar sterken en bemoedigen om dóór te gaan met de strijd van gelijkheid, zoals God dat voor ogen had!

 n ieder geval hoop ik, dat het van iedereen mag, al heb ik geen illusies. Eén blik naar landen waar je je homoseksuele geaardheid met de dood moet bekopen en je weet genoeg. Beseffend dat vele ‘GerGem’-ers de Bijbel wel letterlijk nemen, maar mij nog steeds niet gedood hebben vind ik even fijn als krom.

 aarom wil ik blij zijn en een feestje vieren. Drie feestjes zelfs! Ook al besef ik mij terdege dat ik mensen soms beschadigd heb en zij wellicht geen reden hebben voor een feestje. Tja, niet alles kan vlekkeloos verlopen in het leven. En in mijn leven liep ook niet alles vlekkeloos. En daar ben ik verre van trots op.

Meester en slaaf op een SM-wagen tijdens de Parade op zondag 5 juli 2015 van de Gay Pride in Keulen. ©Emmanuel

 n daarom vond ik de trots die ik wèl voel in de volgende tekst zo mooi verwoord in de GayNews van juni 2015, dat ik die hier wil meegeven:

Wees trots!
Je bent geen typetje.
Jij bent Jij!
Homoseks is niet gênant.
Het is een geschenk,
net als goede wijn,
een heerlijke maaltijd
of een rit in de achtbaan.
Het is een deel van je leven
en je kunt ervan genieten.

Trots zijn betekent:
van jezelf houden.
Houd van jezelf
en je kunt houden van een ander.
Gay is okay!