Rome en de vele wegen

Pelgrimsbutton van 33 jaar geleden. ©Emmanuel

In de eerste helft van juni jl. hebben wij Rome bezocht. Voor mij was het 33 jaar geleden dat ik via het Bisdom Roermond, samen met 120 jongeren en de nodige priesters (per trein) en bisschop Gijsen (per vliegtuig) een pelgrimstocht ondernam naar de Eeuwige Stad.

Toen, toegevoegd aan een klein groepje jongeren-met-roeping (al moest mijn roeping nog komen, maar men dacht waarschijnlijk: baadt het niet, schaadt het niet…) bezochten we de opgravingen van het graf van de Heilige Petrus. Daar, pal naast die toch wel heilige plek, baden we de Geloofsbelijdenis. Daar werd ik gewaar dat ik iets moest gaan doen in de Kerk en iets anders dan trouwen en kindjes krijgen. In een geheel andere setting is dat nog steeds het geval…
Vlak voor de terugkeer naar Nederland hadden we een privé-audiëntie bij de toenmalige paus en inmiddels heilig verklaarde Joannes-Paulus II, die ik een hand mocht geven en van hem een Rozenkrans kreeg.

Nu ben ik ruim drie decennia verder. Ik heb mijn (RK-)geloof losgemaakt van de onbarmhartige kerkleer-regels. Van die regels mag ik best een kerk binnenkomen, maar daar heb je het dan ook wel zo’n beetje mee gehad. Het tegenovergestelde is echter het geval: ik beleef mijn geloof, mijn kerk-betrokkenheid en het feit dat ik zelfs af en toe mag voorgaan in een Woord-en Communie-viering vanuit dankbaarheid voor Gods barmhartigheid en met Jezus’ onbegrensde liefde voor de medemens voor ogen. Eind vorig jaar werd het Jaar van de Barmhartigheid afgesloten. Ik heb op veel momenten in mijn leven barmhartigheid mogen ervaren, ook rond dat jaar. Barmhartigheid: een term die het spreekwoord “Vele wegen leiden naar Rome” handen en voeten geeft.

Vroeger kon ik met de RK-kerkleer in de hand zo de weg uitstippelen naar de hemel. Inmiddels heb ik de zekerheid gekregen dat die weg niet de enige weg is en in ieder geval een weg is met bar weinig barmhartigheid. Wie het leven verengt tot de keuze voor de brede of smalle weg heeft zeker een doel voor ogen, maar snapt niets van Gods schepping en doet Hem tekort.

Een mooi voorbeeld hiervan is het intrekken door de bisschop van ‘s-Hertogenbosch, mgr. de Korte, van de toestemming om de Oecumenische Roze Viering van Roze Zaterdag van 24 juli jl. te laten plaatsvinden in de kathedrale Basiliek van St. Jan. Hij deed dat nadat hij constateerde dat er gelovigen en priesters waren die het niet eens waren met die dienst in de St. Jan en de aanwezigheid daarbij van de bisschop, wat dus ook niet doorging. Het was niet zijn keuze. Hij werd onder druk gezet, gechanteerd. Met de ‘bar machtige’ kerkleer in de hand is dat een fluitje van een cent.

Er ‘leiden meer wegen naar Rome’. Paus Franciscus heeft barmhartigheid zijn hele priesterleven lang al in praktijk gebracht. Majoor Bosshardt (25 juni was het 10 jaar geleden dat zij werd ‘Bevorderd tot Heerlijkheid’) deed hetzelfde. Pater van Kilsdonk was ook zo iemand. En ik ken vele priesters, religieuzen, gelovigen en medemensen die leven vanuit hun hart. Zij zijn open, toegankelijk, onbevooroordeeld, zorgzaam, hebben een luisterend oor, zijn vergevingsgezind en geven je vrijheid zoals Jezus dat deed.

Plebaan Geertjan van Rossum oogstte tijdens de Oecumenische Roze Kerkviering een lang en welgemeend applaus! ©Henk van Esch

Die paar steekwoorden (er zijn er veel meer) zijn de handen en voeten van de barmhartigheid. Barmhartigheid is voelbare nabijheid van God. Die nabijheid van God, die barmhartigheid proefde ik toen ik de woorden las (lees HIER die woorden) die de Plebaan van de St. Jan heeft uitgesproken tijdens de Roze Kerkdienst op Roze Zaterdag.

Door een bommelding was onze aankomst in ‘s-Hertogenbosch later dan gepland en misten wij die viering. Maar er zijn gelukkig meer ‘wegen die naar Rome leiden’…
Dat gold ook voor de pelgrims die tijdens een Eucharistieviering, die wij onlangs in Rome in de Kerk der Friezen meevierden, de pelgrimszegen kregen en een oorkonde omdat zij op de fiets vanuit Nederland naar Rome waren gepelgrimeerd. Da’s heel wat anders als het vliegtuig pakken zoals wij deden!

Paus Franciscus tijdens de Algemene Audiëntie op woensdag 7 juni 2017. ©Emmanuel

En tijdens die recente Rome-reis was ik, nu met mijn wederhelft, opnieuw aanwezig bij een Algemene Audiëntie, nu van paus Franciscus, op het Sint Pietersplein. Het was niet zoals 33 jaar geleden. En niet alleen ik, maar ook de tijdsgeest is de onschuld voorbij. De tijd van aanslagen heeft haar invloed op het verzamelen van grote mensenmassa’s. Maar toch… We stonden pal vooraan en het was een bijzondere ervaring.

Dat was ook mijn hernieuwde bezoek aan de St. Pieter en het altaargraf van de heilige paus die ik toen de hand schudde… Daar stond ik dan: ouder, wijzer, maar ook even als een klein kind, met tranen in mijn ogen mij verwonderend over de loop van mijn leven, nu met mijn man aan mijn zijde. Zoveel barmhartigheid, zoveel mooie en zelfs betere ‘wegen die naar Rome leiden’…

Advertenties

Pride-tijd

 eloof het of niet: ja hoor! Daar gaan we weer! Londen, Keulen en Amsterdam! Even weer fijn feesten, mooie mannen kijken, vieren dat we mogen zijn wie we zijn. Een paar dagen het gevoel van één grote familie over ons heen laten komen. Mooie gelegenheden zijn het ook om de vrijheid die we hier in het Westen hebben te voelen, te ervaren, uit te dragen en dat iedereen te gunnen.

 ltijd mooi om ook gelegenheden te vinden ons te bezinnen op die vrijheid om je geaardheid niet te hoeven verbergen. Of daarom in elkaar geslagen te worden. Kiev in Oekraïne was laatst daardoor weer in het nieuws en geloof maar dat de homo’s in Rusland het zwaar en moeilijk hebben!

 es! Die bezinningsmomenten zijn er, in ieder geval in Keulen (zelfs twéé kerkdiensten!) en in Amsterdam de GayPride Kerkdienst in de Keizersgrachtkerk. Dat zijn niet alleen mooie momenten om als gelovige LHBT-ers samen te komen, maar ook om bekenden weer te zien, te groeten, te knuffelen. Bovenal zijn het geladen momenten om de goede God te danken voor Zijn originaliteit in verscheidenheid, Zijn homoseksuele vondst (copyright: Pater Jan van Kilsdonk) te eren en te vieren.

Christelijke homogroeperingen, kerken, voorgangers: allen verenigd tijdens de Gay Pride in Londen op zaterdag 27 juni 2015! ©Emmanuel

 recies! Het zijn werkelijk dagen om weer eens lekker trots te zijn op onszelf! Blije dagen om te feesten en te genieten van mooie mensen, die net zo uitbundig zijn als wij. Mag dat als wij beseffen, dat elders door onderdrukte homo’s en lesbo’s met jaloerse blikken naar onze uitgelaten feestjes wordt gekeken?

 edenen genoeg voor ons feest, want het kan hen alleen maar sterken en bemoedigen om dóór te gaan met de strijd van gelijkheid, zoals God dat voor ogen had!

 n ieder geval hoop ik, dat het van iedereen mag, al heb ik geen illusies. Eén blik naar landen waar je je homoseksuele geaardheid met de dood moet bekopen en je weet genoeg. Beseffend dat vele ‘GerGem’-ers de Bijbel wel letterlijk nemen, maar mij nog steeds niet gedood hebben vind ik even fijn als krom.

 aarom wil ik blij zijn en een feestje vieren. Drie feestjes zelfs! Ook al besef ik mij terdege dat ik mensen soms beschadigd heb en zij wellicht geen reden hebben voor een feestje. Tja, niet alles kan vlekkeloos verlopen in het leven. En in mijn leven liep ook niet alles vlekkeloos. En daar ben ik verre van trots op.

Meester en slaaf op een SM-wagen tijdens de Parade op zondag 5 juli 2015 van de Gay Pride in Keulen. ©Emmanuel

 n daarom vond ik de trots die ik wèl voel in de volgende tekst zo mooi verwoord in de GayNews van juni 2015, dat ik die hier wil meegeven:

Wees trots!
Je bent geen typetje.
Jij bent Jij!
Homoseks is niet gênant.
Het is een geschenk,
net als goede wijn,
een heerlijke maaltijd
of een rit in de achtbaan.
Het is een deel van je leven
en je kunt ervan genieten.

Trots zijn betekent:
van jezelf houden.
Houd van jezelf
en je kunt houden van een ander.
Gay is okay!

Zichtbaar

 Gedurende mijn afgelopen ploegendienst, waarin door twee ploegen gedurende ongeveer zes weken de geoogste zaaigranen zaaiklaar werden gemaakt, was het onder mijn (deels ingehuurde) ploeggenoten door gesprekken al snel helder dat ik homo ben. Na verloop van tijd werden er ook homo-gerelateerde grapjes uitgeprobeerd, waarop ik zodanig inhaakte, dat niet zij maar ik aan het langste eind trok. Zelf maakte ik ook de nodige kwinkslagen, soms ook om mijn collegae (weer) voor te zijn.

Op een bepaald moment werd een één of ander ‘Geer & Goor’-gilletje geïntroduceerd en mijn ploeggenoten gingen er flink mee aan de haal. Al meerdere keren hadden mijn ploeggenoten (allen hetero, naar eigen zeggen) aangegeven, dat ze niet aan mij konden zien dat ik homo ben. Toen dat ‘gilletje’ door hen te pas en te onpas werd gebuikt, gaf ik ze een flinke sneer door te zeggen: “Nou moe, aan mij kunnen jullie niet zien dat ik homo ben, maar bij jullie druipt het er vanaf!!” Einde intensief gebruik van het ‘gilletje’…! Een andere (tijdelijk ingehuurde) collega (van een streng-gereformeerde kerk )was hoogst verbaasd, zo vernam ik, toen hij hoorde van een andere collega dat ik homo ben. Ook hij had dat niet in de gaten gehad en dus niet aan mij gezien. Frappant was dat juist na deze ‘openbaring’ het onderlinge contact minder stug werd.

Ik ben dus niet benauwd om af en toe mijn aanwezigheid als zijnde praktizerend homoseksueel op subtiele wijze onder de aandacht te brengen. Daags voor de International Coming Out Day (11 oktober), een vrijdag en voor mij op dat moment een gewone werkdag voor mij, droeg ik naast mijn Franciscaanse polsbandje ook het Regenboog-polsbandje. En jawel, dat had weer een paar leuke gesprekken tot gevolg. Tijdens een kleinschalige bedrijfsbarbecue, die traditiegetrouw sinds enkele jaren wordt gegeven voor hen die betrokken zijn geweest bij de oogst en de verwerking ervan daarna, mag men de partner meenemen. Naast het feit dat ik het gewoon heel leuk vind dat Anne en ik tezamen worden uitgenodigd, vind ik het ook goed om op zulke momenten te laten zien dat mijn partner een man is. Ik vind het goed om dan zichtbaar te zijn als homoseksueel.

Ik loop niet met mijn homoseksualiteit te koop, maar als in gesprekken gerefereerd wordt aan ‘de vrouw thuis‘, dan ben ik direct helder in mijn reactie: “Ik hoop niet dat hij zich verbouwd heeft, maar ik heb nog altijd een vent thuis!” Het is dan genieten van de gezichtsuitdrukking…! Ik weet dat zichtbaarheid van mijn homoseksualiteit niet door iedereen gewaardeerd wordt. Het zij zo. Ik vind het belangrijk om te laten zien wie ik ben en hoe ik leef. Ik ben ervan overtuigd dat die instelling een bijdrage kan leveren aan een goede integratie van LHBT-ers in kerk en samenleving. Onze homocultuur heeft vele uitdrukkingsvormen en die hoef ik heus niet allemaal te waarderen om toch te kunnen zeggen dat ze er mogen zijn. Dat geldt ook voor de vele uitdrukkingsvormen van andere kerkelijke of maatschappelijke groeperingen. Daarom ook ben ik overtuigd van het bestaansrecht van fenomenen als gaypride, rokjes- en hoedjesdragende refo’s, Pink Christmas kerkdienst, Stille Omgang (Amsterdam), roze volleybalclub “Hup Over Het Netje”, etc. Zichtbaarheid is iets goeds, ook iets cultureels, zolang ieder mens altijd maar in vrijheid mag kiezen.

Ik hoop, dat ook in het nieuwe jaar 2015 de vrijheid voor iedere mens geëerbiedigd mag worden. Tolereren, accepteren en respecteren vind ik hiervoor te zwak uitgedrukt. Ik hoop ook dat ikzelf die eerbiediging voor iedere mens kan opbrengen, ook al ben ik vaker geneigd expliciete uitspraken te doen. Ik hoop daarom, dat de herdenking van de Geboorte van Jezus ook in mij nieuw licht zal scheppen om die eerbiediging van Gods Schepping in woord en daad om te zetten!