ALV-terugblik

Op zaterdag 29 oktober jl. vond de jaarlijkse Ontmoetingsdag plaats van ons CHJC in de Goede Herder-kerk in Nijkerk. Deze dag stond geheel in het teken van de ALV, de Algemene Leden Vergadering.

Zelden ben ik met zoveel schroom naar een ALV gegaan als die dag. Ik had per slot van rekening een kritisch stuk (“Crisis“) geschreven in de vorige UCEA waarin ik mijn mening en zorgen ventileerde over een mogelijke fusie van CHJC met ContrariO. Naast veel adhesie op mijn stuk kreeg ik ook een paar kritische kanttekeningen per email. Had ik mij wat vergaloppeerd? Was ik te ongenuanceerd geweest? Allerlei discussie-scenario’s en -strategieën spookten door mijn hoofd.

En wat was in Godsnaam het doel van het ALV-programma? Eerst bij elkaar komen, vervolgens in workshops e.e.a. bespreken en vervolgens weer bijeenkomen voor het slotstuk van de vergadering. In vervolg op mijn kritische stuk had ik een voorgevoel.

Zover was het nog niet. Eerst maar eens 180 kilometer wegkloppen…..

Lees meer over dit bericht

Advertenties

Een halve eeuw…!

Vijftig jaren. Jaren van groeien en leren. Groeistuipen en hormoon-ontploffingen. Leren vallen. Leren opstaan. Leren verder gaan. Geboren in een periode van zoeken op religieus terrein. Van 2e Vaticaans Concilie, kerkleer-restauratie en van God gekregen eigen inzicht, eigen-wijsheid. Veel gehoord over Abraham met die legendarische mosterd, maar ik weet ook vandaag nog steeds niet wáár Abraham…!

In mijn herinneringen zie ik nog glashelder de feesten dat mijn vader en moeder 50 werden, compleet met een Abraham voor de deur, om de nek en om op te eten. Strak in jurk en pak en een te klein huis voor de toestroom van beider grote families.

50 jaar. Een getal. En toch een grens. Binnen mijn familie is het traditie om te roepen: je bent op de helft. Met mijn oudste tante voor ogen die dit jaar 100 wordt heb ik een tastbaar voorbeeld in handen. En ook die overgrootvader die ik nooit gekend heb en 103 geworden is.

En dan die tantes en ooms, kennissen, vrienden, die de 100 niet haalden, sommigen zelfs niet eens de 50… Het is relatief. Alles is relatief. Maar niet minder mooi.

Ik heb veel gekregen om te mogen zeggen dat ik, met de woorden van iemand die tweemaal weduwnaar werd, een gehandicapte dochter verloor, de 100 evenmin haalde maar wèl 90 mocht worden: “Ik ben een bevoorrecht mens!”

Ik ben geen mens die gaat zitten kniezen om het getal 50 en dat statistisch gezien het merendeel van mijn leven achter mij ligt. Nee, ik bak er een taart mee! Ik hang de slingers (nog steeds zelf) op…! Ik wil genieten van elke dag die ik ‘krijg’ en wil de golven, stille wateren en beukende stormen van mijn leven in dankbaarheid en als een feest onder ogen zien. Sterker gezegd: ik ben dankbaar voor hetgeen achter mij ligt en kijk reikhalzend uit naar wat vóór mij ligt.

Wàt dat is, dat weet ik niet. Dat weet niemand. Ik zie veel ruimte. Die ruimte gaat gevuld worden met mooie, zware, liefdevolle, pijnlijke gebeurtenissen. Ongetwijfeld. Om ééns te mogen zeggen, aan het eind (en nu citeer ik de graftekst van een dierbare overledene):

Zo is het goed,
zo moet het zijn.
In het licht van God,
het donker vergeten.
En kind bij God te zijn.

Maar vóór dat moment aanbreekt lééf ik, zoek ik God, ga ik mijn weg samen met mijn man en laat ik van mij horen! Ondanks dat het relatief is: òp naar de volgende 50 jaren!