Van exclusief naar inclusief?

©ANP, unusualbusiness. Collage: Emmanuel

De Amsterdam Gay Pride heet voortaan Amsterdam Pride om meer veelkleurige mensen dan alleen de gays aan te spreken. Bovendien is het internationaal al gebruik om van ‘Pride’ te spreken. En de Nederlandse Vereniging tot Integratie van Homoseksualiteit COC wil, naast het opkomen voor homobelangen, ook andere emancipatie-initiatieven ondersteunen. Allemaal ontwikkelingen die ons met de neus op het heuglijke feit drukken: we naderen de inclusieve samenleving waar zovele generaties van homoseksuelen voor gevochten hebben! Eindelijk!

Nooit meer bang zijn om met wie dan ook hand in hand te lopen! Nooit meer nagestaard worden in excentrieke kledij, want wij zijn volledig opgenomen en omarmd (hoe intiem, liefdevol en inclusief is dat!) door de samenleving!

Met alle respect voor de naamkeuze van de Pride en de nieuwe insteek van COC Nederland: er is nog veel te doen. Elk homo-gerelateerd geweld is er één teveel. En er zijn genoeg gevallen per jaar om je zorgen over te maken. De Geert Wilders-aanpak om groepen mensen weg te zetten sluipt genadeloos in ons samen-leven met gelijken. Anderen passen daar niet in. Waar het religieuze gelijk omtrent zonde, hel en verdoemenis door de meeste Nederlanders als idioot, achterhaald en machtswellust wordt betiteld, bewandelen Wilders-aanhangers met eenzelfde niet-religieuze plaat voor de kop dezelfde weg van uitsluiting, “eigen volk eerst” en machtswellust door de bestaande macht/‘elite’ (lees: onze huidige maatschappij) te ondermijnen, onderuit te halen en te ontregelen.

Die splijtende tendenzen zijn ook voor andere minderheden als LHBT-ers niet echt hoopgevend.
Die splijtende tendenzen zijn voer voor díe mensen en groeperingen die alles bij het oude willen laten, al dan niet letterlijk getoetst aan Heilige Boeken en Teksten, waardoor vele onderwerpen als seks, homoseksualiteit, genderidentiteit en noem maar op in een hoek gedreven worden en afgesloten van de ‘gewone’ wereld. Dat laatste is iets dat ondanks alle emancipatie-inspanningen nog steeds gebeurt.

Ik wil niet onzichtbaar zijn! Ik wil niet onbenoemd blijven! En ik wil dat iederéén zichtbaar is! Ik wil dat iedereen in onze samenleving het plekje krijgt die hij/zij/onzijdig verdient en waard is!
Dat de zwaren met hoedjes en rokjes ter kerke mogen om de Heere te loven en de zondag te heiligen, zonder meewarig te worden aangestaard.
Dat de homo’s en lesbo’s op straat hand-in-hand kunnen lopen zonder de afdruk van een betonschaar in de kaak te krijgen.
Dat transgenders ècht vrij mogen leven zoals God hun identiteit bedoeld heeft.
Dat de vluchtelingen in ons land niet blijvend op de vlucht zijn.
Dat wij anderen met onze religieuze en/of LHBT-opvattingen nóóit de maat nemen, uitsluiten, ter zijde schuiven, óók niet als Heilige Boeken en Teksten uit lang vervlogen tijden ons anders voorhouden.
Alle mensen zijn kinderen van God en Gods geschapen natuur is groter dan wij beseffen.
Eerbiediging van iedere mens vind ik letterlijk en figuurlijk van levensbelang en ik besef tegelijkertijd dat ik daar een heel leven lang aan moet werken.

Ieder mens is exclusief. Iedere groep in onze maatschappij is exclusief. En iedereen mag op zijn en haar manier zichtbaar zijn en zijn zichtbaarheid tonen. Zonder de mensen, die moeite hebben met die zichtbaarheid van zichzelf, voor het hoofd te stoten, ben ik ervan overtuigd: Wie zich verstopt vermoordt zichzelf.

Daarom verzet ik mij tegen die tendens naar die exclusieve inclusiviteit.
Samenleven is samen-leven, al die exclusieven bij elkaar.
Ik ga voor een inclusieve samenleving, waarin ieders exclusiviteit tot haar recht komt en getoond mag worden. Waar de eerbiediging van iedere mens door iedere exclusieve groepering ook wèrkelijk geëerbiedigd wordt! Dàt is Gods Koninkrijk ten voeten uit!

Met andere woorden: werk aan Gods winkel!

Advertenties

Zichtbaar

 Gedurende mijn afgelopen ploegendienst, waarin door twee ploegen gedurende ongeveer zes weken de geoogste zaaigranen zaaiklaar werden gemaakt, was het onder mijn (deels ingehuurde) ploeggenoten door gesprekken al snel helder dat ik homo ben. Na verloop van tijd werden er ook homo-gerelateerde grapjes uitgeprobeerd, waarop ik zodanig inhaakte, dat niet zij maar ik aan het langste eind trok. Zelf maakte ik ook de nodige kwinkslagen, soms ook om mijn collegae (weer) voor te zijn.

Op een bepaald moment werd een één of ander ‘Geer & Goor’-gilletje geïntroduceerd en mijn ploeggenoten gingen er flink mee aan de haal. Al meerdere keren hadden mijn ploeggenoten (allen hetero, naar eigen zeggen) aangegeven, dat ze niet aan mij konden zien dat ik homo ben. Toen dat ‘gilletje’ door hen te pas en te onpas werd gebuikt, gaf ik ze een flinke sneer door te zeggen: “Nou moe, aan mij kunnen jullie niet zien dat ik homo ben, maar bij jullie druipt het er vanaf!!” Einde intensief gebruik van het ‘gilletje’…! Een andere (tijdelijk ingehuurde) collega (van een streng-gereformeerde kerk )was hoogst verbaasd, zo vernam ik, toen hij hoorde van een andere collega dat ik homo ben. Ook hij had dat niet in de gaten gehad en dus niet aan mij gezien. Frappant was dat juist na deze ‘openbaring’ het onderlinge contact minder stug werd.

Ik ben dus niet benauwd om af en toe mijn aanwezigheid als zijnde praktizerend homoseksueel op subtiele wijze onder de aandacht te brengen. Daags voor de International Coming Out Day (11 oktober), een vrijdag en voor mij op dat moment een gewone werkdag voor mij, droeg ik naast mijn Franciscaanse polsbandje ook het Regenboog-polsbandje. En jawel, dat had weer een paar leuke gesprekken tot gevolg. Tijdens een kleinschalige bedrijfsbarbecue, die traditiegetrouw sinds enkele jaren wordt gegeven voor hen die betrokken zijn geweest bij de oogst en de verwerking ervan daarna, mag men de partner meenemen. Naast het feit dat ik het gewoon heel leuk vind dat Anne en ik tezamen worden uitgenodigd, vind ik het ook goed om op zulke momenten te laten zien dat mijn partner een man is. Ik vind het goed om dan zichtbaar te zijn als homoseksueel.

Ik loop niet met mijn homoseksualiteit te koop, maar als in gesprekken gerefereerd wordt aan ‘de vrouw thuis‘, dan ben ik direct helder in mijn reactie: “Ik hoop niet dat hij zich verbouwd heeft, maar ik heb nog altijd een vent thuis!” Het is dan genieten van de gezichtsuitdrukking…! Ik weet dat zichtbaarheid van mijn homoseksualiteit niet door iedereen gewaardeerd wordt. Het zij zo. Ik vind het belangrijk om te laten zien wie ik ben en hoe ik leef. Ik ben ervan overtuigd dat die instelling een bijdrage kan leveren aan een goede integratie van LHBT-ers in kerk en samenleving. Onze homocultuur heeft vele uitdrukkingsvormen en die hoef ik heus niet allemaal te waarderen om toch te kunnen zeggen dat ze er mogen zijn. Dat geldt ook voor de vele uitdrukkingsvormen van andere kerkelijke of maatschappelijke groeperingen. Daarom ook ben ik overtuigd van het bestaansrecht van fenomenen als gaypride, rokjes- en hoedjesdragende refo’s, Pink Christmas kerkdienst, Stille Omgang (Amsterdam), roze volleybalclub “Hup Over Het Netje”, etc. Zichtbaarheid is iets goeds, ook iets cultureels, zolang ieder mens altijd maar in vrijheid mag kiezen.

Ik hoop, dat ook in het nieuwe jaar 2015 de vrijheid voor iedere mens geëerbiedigd mag worden. Tolereren, accepteren en respecteren vind ik hiervoor te zwak uitgedrukt. Ik hoop ook dat ikzelf die eerbiediging voor iedere mens kan opbrengen, ook al ben ik vaker geneigd expliciete uitspraken te doen. Ik hoop daarom, dat de herdenking van de Geboorte van Jezus ook in mij nieuw licht zal scheppen om die eerbiediging van Gods Schepping in woord en daad om te zetten!