Advent

Detail “Hemelse gezangen” van onze kerstgroep. ©Emmanuel

Na onze mooie vakantieweek in Amsterdam zet ik mijn winterstop voort met het uitvoeren van en afvinken op een nog-te-doen-lijstje.

En nu Sinterklaas z’n kont gekeerd heeft en wij nog de laatste lekkernijen te verorberen hebben, is de kerstboom reeds in huis en komt ons huis al aardig in de kerstsfeer.

Onze kerstgroep (nu uiteraard nog niet volledig) heeft opnieuw een andere en nog betere plek gekregen. Bij ons staat die altijd apart, los van de overige kerstversiering, hiermee de ware herkomst van het Kerstfeest benadrukkend.

Ik besef dat wij het goed hebben. Ik weet dat er ook velen zijn in ons land en daarbuiten die op een heel wat mindere wijze Kerst gaan vieren.
Dankbaarheid met een rauw randje…

Mooie Adventstijd allemaal!

Advertenties

Vaarwel 2017

Vaarwel! Vaar wel!

Vaarwel. Het is een afscheidsgroet met een nogal definitieve lading.
Ga ik dat woord ontleden in “Vaar wel!”, dan klinkt het heel wat positiever.
“Behouden vaart!’ Dat het je goed moge gaan, welke kant je ook op gaat.

“Ga met God” is er ook zo een. Je wenst iemand toe dat God zijn gezel zal zijn, de weg-wijzer, de gids. De Franciscaanse groet “Vrede en alle goeds” is ook zo’n wens die verder reikte dan het standaard “Tot ziens!” Ook het “Vaarwel 2017” reikt verder en gaat dieper, zeker voor iedereen die deze column leest. Mijn laatste column in de laatste UCEA.

En daarom: vaarwel CHJC, vaarwel UCEA. Het is einde verhaal.
Het is een verhaal dat 34 jaar geleden begon. Lief en leed kwamen voorbij. Er werden nieuwelingen ontvangen, zoals ik. Vol schroom begaf ik mij op het nieuwe levenspad dat homoseksueel gekleurd werd met die Bijbelse regenboog. Nooit zal ik een verhaal beter begrijpen dan dat verhaal van die regenboog: NOOIT meer zal God de mensheid verwoesten. En mocht Hij het toch in z’n bol halen, dan roept de regenboog Hem weer tot de orde. Een mooiere Bijbelse belofte is niet denkbaar!

Ik kan mijn hele nieuwe wandeling door CHJC-land gaan neerpennen. Dat wordt een lang verhaal. En zo heeft iedereen een verhaal, vaak langer als je zelf aanvankelijk denkt. CHJC heeft ongelooflijk veel betekend voor velen. Delen van elkaars geloof. Praten over God, Bijbel, Jezus. Op zoek naar bevestiging, geluk, liefde, vriendschap, genegenheid, gezelligheid, intimiteit, warmte, noem maar op. Vele vriendschappen voor het leven ontstonden er. Ik mocht binnen CHJC de liefde van mijn leven vinden. En zo zijn er vele mooi en ontroerende verhalen en herinneringen!

Daarom ook ben ik verdrietig. Omdat CHJC straks niet meer bestaat. Er komt iets nieuws. Vage contouren, mistigheid en onzekerheid. Een mening van leden wordt gevraagd om 1 minuut voor 12…! En op 1 januari 2018 moet het er zijn…?

De weg er naar toe was niet netjes. Dit is politiek uitgedrukt. Het kan ook anders verwoord worden. Lees mijn visie in “Crisis” en mijn commentaar in “ALV-terugblik” van 2016 nog maar eens terug. Maar ik hoorde ook veel geluiden in het afgelopen jaar uit den lande. Een kleine greep: “Er is een coupe gepleegd.” / “Het is puur een vijandige overname.” / “ ‘We blijven in gesprek met mensen die een andere mening hebben’ werd er vorig jaar gezegd, maar ik wist toen al dat ook dat voor de buhne was.” / “Wat er straks komt? ContrariO 2.0 !”
De sterkste opmerking ontving ik daags voor de ALV van 4 november: “Gaan jullie morgen nog naar de uitvaartplechtigheid van het CHJC?”
Alvorens ik ook goede wensen wil uiten, geef ik graag eerst deze heldere ontboezemingen middels deze laatste column in deze laatste UCEA mee aan de nieuwe bestuurders van de nieuwe vereniging ter bezinning en lering.

Maar ik wil nu óók wat anders kwijt:

Vaar wel!
Vaar wel, nieuwe club!
Vaar wel, nieuw verenigingsblad!
Vaar wel, kies het ruime sop van de veelkleurigheid!
Vaar wel, met een zekerheid die zelfs de Bijbelse zekerheid overstijgt!
Vaar wel! Behouden vaart! Ga met God! Vrede en alle goeds!

Internationale Mannendag

Kampvuur voor mannen, zie artikel-link hieronder.

Vandaag schijnt het Internationale Mannendag te zijn…🤔

De volgende tekst staat op de PZC-site en is voor mij als homo eigenlijk een heel zielig hetero-verhaal.

Het leven is bij ons voor 99 procent gemengd: mannen en vrouwen samen. Maar als je met alleen mannen bent, gedragen ze zich anders.
Het haantjesgedrag verdwijnt. Zonder vrouw in de buurt is er geen reden om je beter voor te doen dan je bent. Uiterlijk speelt geen rol meer. Je bent wie je bent, en dan wil je ook gewoon je verhaal doen. Delen waar je als man mee zit, gehoord worden door andere mannen.

Constant bezig met haantjesgedrag?
“Achèrme!”, zou de Brabander zeggen.
Zeg ik dat er in de homowereld geen haantjesgedrag is? Nee, dat zeg ik niet. Maar constant? Dat noem ik zielig. En dodelijk vermoeiend volgens mij.

Jammer dat er in dit geval journalistiek pas op het eind verder gekeken wordt dan de armlengte tot aan de tekstverwerker en mijn inziens het volgende slotstukje als stoplapje wordt gebruikt na een hetero-verhaal:

Zijn homo’s ook welkom in de Mannencirkel of tijdens het mannenweekend?
Zeker, geaardheid speelt geen rol. Ik ken een man die er nog niet uit is. Ook dat kan een thema zijn tijdens een Mannencirkel. Identificeer je jezelf als hetero, of ben je zoekende? Ook daar worstelen sommigen mee. Maar je geaardheid is slechts één aspect van je man-zijn.

Ik ben expressief van aard. Ik wil laten zien wie ik ben. Dat mag iedereen van mij. Als we dat van iedereen eerbiedigen, is het PZC-artikel overbodig en ook mijn kritiek op die hetero’s met hun haantjesgdrag. Ook ik moet dus nog veel leren….