Goede Week in Corona-tijd

Het kruisbeeld in onze huiskamer, nu in de Goede Week met een paarse doek omhangen. Het kruisbeeld kreeg ik ooit van een medebroeder in het klooster. Vermoedelijk afkomstig uit Afrika. ©️Emmanuel

Alles is nog steeds anders in deze Corona-tijd. Zo ook onze weg naar Pasen, het grootste feest van het Christendom, waarmee we Jezus’ opstanding uit de dood herdenken en vieren.

Kerken zijn dicht of ontvangen maximaal 30 bezoekers en streamen hun kerkdiensten via allerlei kanalen. En ondanks en ook na de vaccinaties zullen we nog met beperkingen verder moeten, omdat niemand weet wat het virus doet en hoelang de vaccinatie het doet… We willen opstaan uit dit dode leven, waarin zoveel is stilgevallen. We willen terug naar ‘vroeger’, naar vóór Corona. We willen weer uitgaan, uit eten gaan, op vakantie, knuffelen, omhelzen,…

En ja, ik wil graag ter kerke in de Goede Week. Normaal neem ik die hele week altijd vrij. Lekker op het gemak naar Pasen toeleven. En naar meerdere kerkdiensten gaan, want niets is zó sterk en meeslepend als de liturgie van deze week en het Paastriduum. Als ex-monnik verlang ik in deze week om weer even monnik te zijn…! Hoor die gespletenheid op Palmzondag: “Heden: Hosanna! Morgen: Kruisig hem!” En een vers palmtakje meenemen naar huis. Een pelgrimstocht lopen naar de Chrisma-mis in ons bisdom. Witte Donderdag. Goede Vrijdag. Stille Zaterdag. Een gevulde Goede Week op weg naar Pasen. Het gaat allemaal grotendeels fysiek niet door. Het is een verarming, maar toch wil ik mij rijk rekenen! Ik moet nu zelf, meer dan voorheen, inventief zijn om tòch op een fijne en gelovige manier naar het Paasfeest toe te leven.

Ik doe dat met bijna allemaal online-kerkdiensten, toch op donderdag en vrijdag al vrij zijn, CD’s over Jezus’ lijden in de aanslag: van de Matteüs Passion van Bach en de vertaling van Jan Rot tot “Jezus Christ Superstar” en alvast een heerlijke Paasstol aansnijden. Maar ook hebben we tòch zitplaatsen gereserveerd voor de Hoogmis van Pasen. En mag ikzelf voorgaan in de Kruisweg op Goede Vrijdag om 15.00 uur in mijn Goese RK-parochiekerk, een dienst die net als alle diensten online kan worden meegevierd via de app en site Kerkdienstgemist.nl.

Twee bijna unieke fysieke Paastriduüm-deelnames tijdens deze pandemie, waarvan de Kruisweg bij mij altijd het sterkst binnenkomt. Jezus’ Kruisweg is namelijk ook erg actueel. Daarom ook grijpt het mij altijd aan en dat zal dit jaar niet anders zijn, ook al ken ik de teksten van de meditaties en gebeden, die ik zelf geschreven heb. Afgelopen jaar overleed mijn vader in mijn bijzijn, droegen wij m’n schoonmoeder naar haar laatste rustplaats en ontvielen ons opvallend veel dierbare vrienden en bekenden. Dus ja, die kruisweg is pijnlijk actueel.

Maar na drie dagen wordt het Pasen! Overwinning van Jezus op de dood is een troost en geeft vertrouwen op een hemelse toekomst. Al onze overledenen leven nu verder in vrede. Dat geloof ik. Dat is die overwinning. Dat is die diepe, ongrijpbare, troostrijke, ongelofelijke waarheid… Op weg naar ons eigen Pasen…

Maar het gemis en wat wij vorig jaar van nabij meemaakten…nee, dat slijt niet hard. Dat heeft tijd nodig. Meer dan drie dagen…

En toch….Zalig Pasen!

 

 

In Memoriam: Julian Kerrel-Vaughan *31 maart 1953 – + 5 januari 2021

Julian Kerrel-Vaughan in november 2018. ©️Selfie

Abbaye Mont-des-Cats in Frankrijk was in 1994 de basis van ons contact. Hij zojuist ingetreden; ik tijdelijk aldaar om mijn kloosterroeping opnieuw onder ogen te zien. Een zware tijd, waarin hij zonder vragen mij nabij was. In stilte en gebed. In medeleven rond het overlijden van mijn moeder en samen wandelen in onze schaarse vrije tijd. Ik met mijn school-Frans en school-Engels; hij met zijn internationale familie-achtergrond in alles vloeiend.

Na mijn vertrek, uittrede en weer de ‘Katsberg’ bezoekend weer samen en praten. Een vriendschap. Goud waard.
En ook hij trad uit en begon zijn mondiale tocht door het leven.
En ja, we hielden contact en later bracht Facebook ons een nadere inkijk in ieders leven. Hongkong werd zijn verblijf en hij vond er zijn liefde. Het geloof was hun leidraad, troost en vreugde.

Bij tijd en wijlen zochten we contact via WhatsApp, Facebook en Messenger en leefden met elkaar mee. Nadat ik hem vertelde van het overlijden van mijn vader, op 25 augustus 2020, refereerde hij nog naar het overlijden van mijn moeder, toen ruim 25 jaar geleden. Dat stond hem nog helder voor de geest.

Maar Europa bleef hem trekken. Hij kocht een verlaten en vervallen landhuis in Baile Homorod (in de streek Transylvania in Roemenië) en liet dat in de afgelopen jaren compleet restaureren. Het was zijn vreugde om naar het verblijf aldaar uit te kijken, voor rust, ruimte en nieuwe levensinvulling. Een tumor in zijn hoofd bracht mist in die heldere toekomst. En het mocht niet meer zo zijn…

Op dinsdag 5 januari jl. overleed hij in Hongkong op 67-jarige leeftijd en laat een dierbare en nabije man achter en velen die hem lief waren en lief hadden.

Dank, Julian,
voor jouw warme vriendschap
en aantrekkelijke nabijheid,
zelfs op grote afstand…!
A Dieu!!

De laatste dageraad van 2020

De dageraad van 31 december 2020. ©️Emmanuel

2020…een jaar dat velen snel schijnen te willen vergeten en het eens flink willen onderzeiken. Waarom?
Ieder jaar heeft haar verlichte en zwarte bladzijden.
Ieder voor zich kan die bladzijdes invullen.
Ik doe dat ook.

En ja, ook ik heb geworsteld met Corona, al heb ik het, gezien mijn twee negatieve testen, hopelijk niet onder de leden gehad.
Ja, ook ik moest wennen aan de ver strekkende gevolgen van alle beperkingen. Ja, ook ik had mijn vragen. Ja, ook ik moest mij terugfluiten om niet anderen te beoordelen op hun (anti-Corona-)gedrag.
En nee, ook ik ben geen heilige.

Maar dit jaar wakkerde wellicht meer dan ooit de hoop in mij en in ons aan. Hoop doet immers leven. Hoop op een spoedig elimineren van het virus. Gaat dat lukken op korte termijn? Ik hoop van wel, maar ben ook realistisch: het zal ons nog lang in de greep hebben…ook in 2021, ondanks de naderende vaccinatie 💉…

En toch was 2020 een mooi jaar!
Een jaar van saamhorigheid, van meer terugkomen bij mezelf, nog meer bewust van de beperktheid van ons leven en van de schoonheid van het samen-leven, samen-doormaken, samen genieten!

Maar dit jaar zal mij ook lang heugen door de vele mooie mensen die mij/ons zijn ontvallen aan de dood. Veel verdriet daarover mocht samengaan met ontroerende, indrukwekkende en onvergetelijke momenten van afscheid en memorabele woorden en mijmeringen.

Daarom zal ik 2020 niet eens wìllen vergeten!
Ik wil, ondanks tranen, met dankbaarheid omkijken en herinneren!

Dag ‘Landje van Piet’-Piet
Dag veelzijdige en meelevende Carel
Dag broeder Johannes
Dag kleuterjuffrouw Elly
Dag kapster Henny
Dag Sander Funcke
Dag lieve dierbare papa
Dag gepensioneerde schoonmaakster Tannie
Dag lieve sterke mem
Dag moedige oom Durk
Dag vroegere Heesche achterbuurman Henk
Dag veelkleurige Alie
Dag LHBT-strijder en schipper Friedhelm
Dag broeder Ignatius
Dag ‘Trappistje’-Henriette

Dag 2020! Dankjewel!